"writing to reach you"

"biraz daha beklesin not defterimde sıralı işler"

2012-02-02T22:11:00.001+02:00

metropol insanının kar'la imtihanı...

Çok şükür bu seferki kar seferinden yazı konusu olacak bir macera yaşamadım. Her gün inatla işe gidip, erken çıkışlar sayesinde okulu kıran öğrenci heyecanıyla vakitlice eve geldim. Buna rağmen "kar yağması" bana sempatik gelmedi. Bir gün de çıkayım kardan adam yapayım, İstanbul'un meşhur yokuşlarında kayarak gençliğime döneyim demedim. Eskiden hissiyatım neydi bilmiyorum ama İstanbul'da yaşadığım süreden itibaren kar kavramına sıcak olmadığım aşikar.. Pek tabi bu içi geçmişliğin de bir işareti ki, benim değil de annemin beni arayarak; "burada kar yağıyor" heyecanını paylaşması da bu işaretin en güzel imzası oluyor.

Servis kullandığım ve köprüye yürüme mesafesinde oturduğumdan, işe gidememe ihtimalim pek mevzubahis olmuyor. Kaldı ki, bendeki manasız inatla sokağa çıkmam gayet zor olsa da işe gidecek bir yol bulurum. Bu nedenle içimdeki sorumluluk duygusunsan gerçekten nefret ediyorum. Ve iklim Akdeniz'den buzul çağına geçiş yaptığında; aslında evden de çalışabiliriz , bugün kimse gelmesin ofise diyecek kadar cool şirketlerde çalışanlara fazlasıyla öykünüyorum.

Bence insanoğlu kış uykusuna yatmaya fazlasıyla meyilli. Havalar iki soğuyunca bu gerçek daha net bir şekilde ortaya çıkıyor. Hiçbir şey yapmak istemezken, üstüne bir de türlü aburcubura meyletmek pek hayraalamet durumlar değil pek tabi. Bu nedenle twitterda da yazdığım gibi, söz konusu dönemlerde yiyilip içilenlerin kalori hesabına eklenmemesini rica ediyorum. Aynı şey, yılın iki haftasında tatil yapan fanilerin yıllık izinlerinde de geçerli olabilir pek tabi.

İş hayatına başladığım günden beri çalışanların da Şubat tatili olmalı önerim, bu hafta itibariyle vuku buldu. Erken çıkışlar, sabahın ilk saatlerinden "kaçta çıkarız ki" ihtimalleriyle oyalanmak bildiğin kar rehaveti çökertti üzerimize. Ne ironik ki, işten zamançalanlar meterolojik nedenlerle gezip tozabilmek yerine çoğunlukla eve gitmek zorunda kaldı. Sanırım eve gitmeyenler de ya maça ya da spora gittiler. Öyle ki, normal zamandan önce gidiyorum kesin boştur diye düşündüğüm spor salonu bir alex kıvamında olmasa da hatrı sayılır doluluktaydı. Bu da insandan kaçış olmadığı gerçeğini yüzüme bir kez daha çarpmış oldu.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Bu kar'lı dönemin benim için en güzel anlarından biri, erken çıkmak münasebetiyle gittiğim spor salonundan yüzmem. Saatin erken olması nedeniyle de yüzerken dışarıda kar yağışına da tanık olmamdı.

ps. başlık şarkısı Göksel ve Sarhoş

"bazıları kurşun asker, yakıp yıkıp esmek ister"

2012-01-26T11:35:00.000+02:00

Artık sayısız yazıda mevzu bahis ettiğim üzere ben zayıf bir insan değilim sayın okur. Hayatımın her noktasında bir kilo muhabbeti olması benim obsesif olmamdan değil, sibelcan’ın hayatımıza kattığı balık etli de güzel yalanına inanmamamdandır. Yani bu yazıyı yazarken tamamen öbür tarafta olmadığımı vurgulamak isterim, çünkü konu hassas, kelimelerimin ucu istemediğim yönlere doğru açılsın istemem.

Ben aşırı kilolu insanların bir kısmında zorlama bir sempatinin ardında gizlenmiş agresiflik hali sezinlerim. Aslında bu maske hali kiloya bağlı olmadan birçoğumuz da var ama işte aşırı sempatiklikten, asabiliğe giden yoldaki uçurum beni gerer, o nedenle bu kişilere karşı mesafeliyimdir. Misal Rahşan Gülşan’ı bu nedenle sevmem. Kendisiyle barışıkmış gibi gözüken, herkesle de pek iyi anlaşan imajı çizen Rahşan Gülşan, benim gözümde gerçek değildir. Gizli asabiyetini özellikle TV’de gördüğüm her vakit sezinlerim.

Bu konuya mevzu bahis olacak bir diğer kişi de Ata Demirer’dir. Yine kilodan bağımsız, işi komedi olan adamların hayatlarının genelinde ( ya da en azından kameralar karşısında) pek gergin olduğu malumunuz. Ata Demirer de, işte tam da bu nedenlerlerden–kendisine çok gülsem de- bir türlü ısınamadıklarımın arasında yer alıyor.

Bu hissiyatımın nüksetmesi, geçen gün Berlin Kaplanı galası nedeniyle katıldığı NTV’deki Gece Gündüz programını izlememden kaynaklanıyor. Röportajın yapıldığı yer ile benim spor yaptığım yer yanyana olsa da, ben cardio yaparken TV’den izliyorum kendisini ve bu bana oldum olası biraz tuhaf geliyor. Çok emek verdiğiniz bir işin ilk defa seyirci ile buluşacak olması, üretmenin yarattığı gerilimi falan benim gibi sadece eleştirenlerin anlaması elbette kolay değil ama yine de röportajdaki o imalı halleri falan bende oluşmaya hazır önyargıya bir çentik daha attı. Bir de galiba birkaç kere, Cihangir’de tek başına dolaşırken gördüğüm o sıkıntılı halleri bilinçaltımda yeretti ve bu yüzden kendini gördükçe Cem Yılmaz’ın Ajda Pekkan’a Telsim reklamında sorduğu “ gergin miyiz” sorusu aklıma geliyor.

Kendi ürettiğim tezime inanıp, buraya yazı konusu yapmamı sağlayan bir başka örneğim de her zamanki gibi spor salonundan. Maalesef bizim spor salonunun %80’i fazlasıyla fit insanlardan oluşuyor. Aşırılı kilolu ve spor yapan kesim herhalde %5 bile değildir. Ve bu kesimden biriyle birkaç kez aynı dersi alarak, şişman ve sempatik zorlamasına bir kez daha tanık oldum. Spora yeni üye olduğunu tahmin ettiğim hemcinsim, girdiğimiz derste birçok hareketi yapamadığı için değil, çok konuştuğu için dersin odak noktası oluyor. Sempatik olarak başka konuları ikinci plana atma dürtüsüyle, bütün dersin konsantrasyonunun içine ettiği için de bende pek sıcak duygular oluşturamıyor (gözlemlerin bu hissiyatın sadece bende olmadığının da kanıtı). Birçok dersi hala %100 performansla geçiremediğim için, bir şeyleri yapamamış olmasına laf edecek halim pek tabi ki yok, ama bir şeyleri yapamıyorsa ya azmetmesi ya da vazgeçmesi gerekirken, olayı sadece konuşarak halledeceğini düşünmesi birçok yazımın çıkış noktası olan önyargılarımı perçinlemekten öteye gidemiyor.

Bu yazıyı da şekilci ruhumun aforizmaları başlığı altında tarihin tozlu sayfalarında yerini alıyor...

ps. başlık şarkısı Aşkın Yalanmış ile Göksel

"gidilen o yolda kaderi de yenmez mi?"

2012-01-24T10:24:00.002+02:00

Yakın çevremde pek kitap okuyan kişi yok. Aslında benim yakın çevremde pek insan da yok ama olanlardan en azından biri ile kitaplar konusunda fikir alışverişinde bulunmayı gerçekten çok isterdim. Bu aralar pek düzenli kitap okuyamasam da, kitapsever bir yakının benim için teşvik edici bir motivasyon olacağını düşünüyorum. Hatta bu nedenle, insan sevmesem de kitap klubü gibi gruplara heves ediyorum. Kendimi tanıyorsam, bu heves bir iki ortak faaliyet sonrasında nihayete erer ama yine de, kitap klubüne üye olup, bir kitap üzerine konuşarak beyin fırtınası yapan okurlar varsa, benimle görüşlerini paylaşmalarını gerçekten çok isterim.

Hiçbir iletişiminizin olmadığı kişiye gıcık olmak bir çeşit önyargıysa, bendeniz de bu önyargıdan bolca bulunduğunu itiraf etmem lazım. Adı önyargı, iç hissiyat falan ne olursa olsun, sık gördüğüm ama iletişimimin olmadığı her insan hakkında sanırım bir hissiyata sahibim. Ve her dönem bu insanlardan bir tanesi de “en gıcık olunan kişi”olarak belirlerim.

Bir süredir bu kişiyi, spor salonundan seçtim. Ufacık tefecik bu hemcinsim, ben soyunma odasına girdiğimde spor kıyafetlerini giymiş, hazır ve nazır olsa da, ben giyinip salona inerken hala ayna karşısında kendine bakmakla meşgul oluyor. Kendinin spor öncesi saçına çekidüzen vermesi, bolca poposunu incelemesi falan en sevdiğim tripleri. Bir de clark kent gözlüğü takınca, diğer hal ve duruşlarıyla beraber bana kendisine gıcık olmaktan başka bir şans bırakmıyor.

Nihayetinde sadece spor salonunda görsem, çok da önemsemem. Maalesef ben birine gıcık oluyorsam, zırt pırt her yerde görmezsem içim rahat etmez. Ve ben bunca yıl oldu, bu derdime bir çare bulamadım. Tesadüfse bunun olumlusu ve olumsuzu olması lazım değil mi? Şimdi böyle yazınca, “kendim çağırıyorum, başıma da geliyor” gibi bir durum olacak ama gerçekten bana hep olumsuzu denk geliyor. Ne kadar anlamsız insan varsa türlü çeşitli yerlerde karşıma çıkıyor ama bir insan evladı için de “gördüğüme sevindim”demem mümkün olamıyor.

Hele ki, bir figür var ki, kendisini başla 3 yıldır her yerde gördüm diyebilirim. Hiç muhabbetim olmamasına rağmen kendisine sırf bu nedenle de acayip gıcık oluyorum.

Spor salonundan bahsetmişken, spor salonu sana uymaz sen ona uyacaksın gerçeğini kabul ettiğimi itiraf edebilirim. Bu nedenle, işi “soyunmak şartsa, en azından vücudu güzel olanlar bu işe soyunsunlar” diyerek işi şekilciliğe döktüm. Bana her türlüsü görsel bir eziyet olsa da, en azından güvenecek bir vücudu olmayanların soyunurken iki kere düşünmesini talep ediyorum.

Yeni yıl döneminde gönderilen sayısız çikolaya inat, bir şirketin üst düzey yöneticisi olsam, en azından yılda bir gün (bu yılbaşı veya doğum günü tarihlerinde olabilir) çalışanlarıma kitap armağan ederdim. Ve bu kitapların da genelde okuduğum kitaplar olmasına itinayla özen gösterirdim. İlkokul klişesi gibi gelebilir ama en değerli hediyenin, sizde yer etmiş bir kitap hediyesi olduğunu düşünnenlerdenim.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

“İnsan sevmiyorum ben” dediğim de bana kızanlara bundan sonra şu soruyu soracağımı kamuoyuna iletirim. Twitter’da “İyi ki doğdun Atlas Erdoğan” (bilmeyenler için Gülben Ergen’in büyük oğlu olur kendisi) diye trending topic yaratan lüzumsuz insanları mı, yoksa saçma sapan bir nefretle hayatlarını idame ettirdikleri yetmezmiş gibi, herkesi de bu nefretle yaşamak zorundaymış gibi düşünen /hareket eden faşistleri mi sevmemem kayıp?
Kanyon gönüllü magazin muhabirliği notu; Ertuğrul Özkök (daha çok hafta sonu) mü Eyüp Can (daha çok hafta içi) mı Gina’da daha çok zaman geçiriyor henüz tespit edemedim ama yakın zamanda ikisinden birinin Gina’daki bir masaya isminin verilmesi kuvvetle muhtemel. Kaldı ki, birkaç kez daha denk gelirsek, Ertuğrul Özkök Cumartesileri kiminle (Nişantaşı’ndaysa kuvvetle muhtemel Ahmet Hakan) nerede ne yapıyor yazı başlığını yayınlamam mümkün olabilir.

ps. başlık şarkısı yakın zamanda yazı konusu etmek istediğim Murat Boz'dan Geri Dönüş Olsa

"geri dönüş olsa kalp sana geri dönmez mi?"

2012-01-22T21:56:00.001+02:00

Bu hafta sonu gerçekleştirilen tam yüz nakli, bu hafta sonumun sorgu ve suali oldu diyebilirim. Nip Tuck nesili olduğumuz için, estetik ameliyatta geniş bir hayalgücüne sahip olmakla birlikte, gerçek hayatta estetik denilen hadiseyi burun, elmacık ve silikondan taktırmak sanan fanileriz.

İşin içinde olmadığımız için tıp alanında dünyanın neresindeyiz pek bilemiyorum. Buna rağmen tam gün yasası ile, tıp sektörünün de katledileceğine, hastaların çaresizliğe itileceğini az çok öngörebiliyorum.

Bu noktada Antalya'dan gelen haberler beni çok heyecanlandırdı. Bana göre böyle bir ameliyata cesaret etmek bile zaten başlı başına büyük olay. Bir de gerekli olan sürenin sonunda her şey istedikleri gibi olursa, asıl o zaman acayip bir mucizeden bahsedebiliriz.

Bendeniz, dikkat dağınıklığını hasını bünyesinde barındıran ama bir konuya merak sardığında da araştırmacı gazeteci kesilen bir insanım. Bu nedenle söz konusu ameliyata dair de hatrı sayılır yazı okudum. Ve kritik 10 gün sonrasında her şey yolunda giderse, geri kalan gözlem süresine dair de her şeyi okumak isterim.

Tıp alanında çok önemli bu gelişme umarım edebiyat alanında da yankı bulur ve biyografisever yazarlardan biri bu ameliyatı öncesi ve sonrasıyla kitaplaştırır.

Ben face off izlememiş bir sinemacahili olarak, bir insanın 19 yıl süresince (bolca acı hatırayla) taşıdığı bir yüzden vazgeçmesini, yepyeni yüzüne, kendine alışma evresini, hayata veda eden birinin yüzünü taşıma hissiyatını falan çok acayip bir şey olarak görüyorum.

Tabi bir de olayın gerçek hayat kısmı var ki, o da içimi dağlıyor. Bütün organları, yüzü, kol ve bacakları bağışlanan Ahmet Kaya'nın intihar ederek hayata veda etmesi, ablasının Ahmet'in yüzü hiç gülmedi beyanatı falan beni mahvetti. Yüz naklinin yapıldığı Uğur Acar'ın da daha 40 günlükken yüzünün yanması da bu tıp mucizesinin kadere karşı geliş mi, kader mi olduğunu da sorgulattı bana.

Ve bu mucizeye cesaret eden ekibin başındaki Ömer Özkan da, araştırmacı gazeteciliğimden payını aldı. Kendisini tanımam etmem ama iç hissiyatım onun "kendini Tanrı sayan doktorlardan" olmadığını söylüyordu ki, okuduğum birçok hasta yorumu da bu tezimi destekledi. Ameliyatın başarısı hakkında konuşmak henüz mümkün olmasa da, Ömer Özkan'ın sadece 41 (yazıyla kırk bir)yaşında böyle bir işe kalkışması bile benim kendisine hayran olmama yetti.

Anlayacağınız bu iki ameliyatın da sağlıkla sonuçlanması, birçok insan gibi benim de mucizelere olan inancımı tazeleyecek. Düşünmek istemiyorum ama işler planlandığı gibi gitmezse tersi olursa, hayattaki en büyük intikam aracının umut olduğu bir kez daha ispatlanacak.

"bu dünyada aşıklardan çok acıkanlar var "

2012-01-20T13:38:00.003+02:00

Dergi kültürü olan biri değilim. Artık doğru düzgün gazete okumuyorum bile diyebilirim. Bu nedenle kuaförlerde sayfalarını teker teker çevirmek zorunda kaldığım Cosmopolitan, Elle, Vogue, Alem, Hello gibi her türlü dergide “bu ne ya” tepkisini itinayla veriyorum. Kendimi teselli etmek için de, bu dergileri zaten kuaförler, restoranlar ve bekleme odaları için yapıyorlardır, kimse kişisel olarak gidip almıyordur diyorum. Ama yine aynı dergiler sayesinde magazin dünyasının her türlü ünlüsüne dair de bilgi ve fikriyat sahibi oluyorum. Bu dergilere her ay baksanız, zaten tüm camiayı tanıyabilirsiniz, çünkü aslında her derginin kadrolu ünlüleri belli.

Ayşe Kucuroğlu da varlığı magazin dergilerine armağan olmuş isimlerden. Ne tesadüf ki sahibi olduğu Happily Ever After da magazin gazetecilerine bolca ekmek çıkatan ünlüsü bol bir mekan. Bendeniz her zaman ezilenin ve kaybedenin yanında olduğumdan; Happily Ever After büyüyüp, yanındaki Milagro’yu da bünyesine katmadan önce, Milagro’dan da önce Nady’s olarak varlığını sürdüren mekanı pek çok severdim. Gelin görün ki, bir yeri sevmem ticari hüsranının göstergesi olduğundan, önce mekan konsept değiştirdi, sonra da Happily Ever After’ın bünyesine girdi.

Bu detayları da, yazı konusu yaptığım kişiyi sadece iki dergide görüp de hayatı hakkında atıp tutuyorum gibilerinden bir algı oluşmasın diye veriyorum.

Ayşe Kucuroğlu’nun magazin gündeminde 10 kere yer alıyorsa bunun 3’ü mekanı, 5’i de yine bir çocuk doğurması nedeniyledir (geri kalan 2, katıldığı diğer org.lara ait). Yaşını bilmiyorum ama kendisi an itibariyle beşinci çocuğuna hamile.

Buraya kadar benim burnumu sokacağım bir durum yok. Kendi hayatıdır, istediği kadar çocuğu doğurur, bunlara bakar falan filan.

Bendeniz, twitterda da yazdığım üzere maddi duruma bakmaksızın, günümüz dünya şartlarında 3 çocuktan fazla çocuk doğurmayı biraz ilkel buluyorum. İmkanı varsa neden doğurmasın ki tepkisine de genelde, imkandan kastınız sadece iyi okula gönderip, yabancı dil öğretmek mi diye soruyorum.

Ve Ayşe Hanım’ın her doğum öncesinde ve sonrasında kalabalık aile olmaya dair röportajlarının birçok gazetede yer almasını da ultra absürd buluyorum. Özellikle, başkabakan 3 çocuk yapınca burun kıvıranların, Ayşe Kucuroğlu’nu pohpohlamasını büyük bir tutarsızlık olarak değerlendiriyorum. Çocuklarına şahane bakıyordur, doğum sonrası formuna hemen kavuşuyordur falan filan ama niye her doğumda bu açıklamaları yapmayı tercih ediyor gerçekten anlamıyorum.

Ne tesadüf ki, bu haberlerle Angelina Jolie’nin 4. biyolojik çocuğuna hamilelik haberleri de aynı zamanda geldi. Jolie söz konusu olunca, “imkanı varsa doğursun’a” bir de “ama evlat da ediniyor o” savunması ekleniyor. Ama bendeniz de fikriyat değişmiyor. Bana göre, Angelina Jolie ruhundaki bazı açıklıkları sanırım çocuklarla doldurmaya çalışıyor ve bu arada dünya da bir çocuk parkına dönüşüyor. Bunlar da pek tabiki magazin için şapşahane malzemeler oluyor. Bebekle ilk poz hangi dergiye verilecek, ismi ne olacak (ki bu kısım bazı türk ünlüleri için çok önemli), çocuğunu nerede doğuracak, hamilelikte kaç kilo olacak ne kadar günde anoreksiya haline dönecek bunların hepsini kamuoyu şimdiden merak ediyor. Ve sanırım çocuk sahibi olmak da,bazı kişiler için gerçek bir Pr halini alıyor.

Bu agresif hissiyatlarımı; Varol Döken’in çocuk sahibi olmak için ehliyet şart önerisine yüzde 1500 katıldığımı hatırlatarak son veriyorum.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Ayşe Arman’la yapılan röportajın başlığında sarfedilen “Her banyo sonrasında 80 tırnak kesiyordum, yakında 90 olacak “ cümlesinde bir hesap hatası yok mu sizce de? 4 çocuk el ve ayak tırnaklarından 80 ediyor, 5.nin şimdilik sadece el tırnaklarını keserim diye düşünmüyorsa, o tırnak sayısı 100’e çıkacak benden söylemesi.

Ayşe Arman’ın başka işlere de el attı, hepsinde de başarılı olduğu dediği şey bir sezon boyunca yıkılan ama sonrasında kapanan Public m,i Alaçatı’da batan mekanları mı hangisi merak ediyorum.

ps. başlık şarkısı Kesmeşeker ve Her şey sermaye için

"gel sen de yüzleş içindeki gerçek senle şimdi"

2012-01-17T22:29:00.000+02:00

Ocak ayı itibariyle yepyeni diziler hayatımıza girdi. Artık Leyla ile Mecnun ve Behzat Ç'yi bile gününde izleyemeyen bir insan olarak, yeni dizilerle derin bir bağ kurmaya niyetim yok. Ama her yeni dizi ilk yayın haftasında en az 5 tekrarı olduğundan, hepsine dair pek tabiki bir fikir edindim.

Aslında bu yazımıza sadece üç yeni diziyi konu edeceğim. Son, Koyu Kırmızı ve Yalan Dünya.

SON bu üç dizi arasında en çok merak ettiğim ve gelecekte de (hepi topu 23 bölüm kaldı) izlemek istediğim dizi. Pek tabiki bu hevesin en büyük nedeni senaryosunun Berkun Oya tarafından yazılması. Aksi takdirde Nehir Erdoğan'ın oynadığı bir diziyi merak etmem pek kolay olmazdı.

İlk iki bölüm konuşmak için erken olsa da, düz mantığımla bazı çıkarımlar elde ettim. Öncelikle Pazartesi gecesi ve atv'de yayınlanması, aynı yapım şirketinin ( Ay Yapım) ve aynı yönetmenin elinden çıkması, üstüne üstlük iki oyuncusunun aynı olması Ezel'le yeteri kadar çağrışım yapmıyormuş gibi bir de hikayenin başından itibaren flashforward ve flashbacklerle ilerlemek, basit izleyici için "buyrun Ezel'in devamı" mesajını vermekte. Bunca yıllık dizi vizyonuma dayanarak söyleyebilirim ki, Uğur Polat'ın yer aldığı bir dizinin (Yeditepe İstanbul hariç) de sezon sonunu gördüğü pek görülmemiştir. Bu kendisinin çok doğru dizileri tercih etmesi mamafih düz kontakt izleyicinin bu dizilere prim vermemesinin bir sonucudur. Gelin görün ki, gerçek dünyada bu dizi için bir tehlike mi, evet tehlike.

Sonrasında Yiğit Özşener etkisi var ki, kendisi dakika bir gol bir yamuk yapan eş rolüyle bize merhaba dedi. Senaryonun ilerleyen vakitlerde bizi şaşırtacağını umuyorum ama yok, yine ve yeniden Bay Yanlış olacaksa çok büyük hayal kırıklığına uğrarım söyleyeyim.

Nehir Erdoğan, bunca zamanki önyargılarımı bana unutturacak kadar başarılı. Gelin görün ki, arızalı insan rolündeki Berrak Tüzünataç (çok güzel o ayrı) ve vurgulu oyuncu Engin Altan DÜzyatan için bunları söylemem pek mümkün değil.

Son'un rakibi (yayın zamanı itibariyle) Koyu Kırmızı ise, sezon sonunu görür mü bilemiyorum. Acitasyon, klasik hikaye falan bir yana bırakırsak, belki de sadece yayınlandığı kanaldan, belki de Ozan Güven- Özgü Namal ikilisinin uyuşmazlığından bana pek umut vadetmedi. Yanılıyor muyum, hep beraber göreceğiz.

Ve şampiyon belli ikinci kim dedirten Yalan Dünya. Çok net söyleyeyim, hiçbir şekilde beğenmediğim ilk bölümü. Yani ilk bölüm olması, fazlasıyla karakter olması, biraz zaman/bölüm geçmesi gerektiğini ben de biliyorum ama kimse kusura bakmasın bence bu dizi en çok Avrupa Yakası'nın hatrına izlenecek. Çok eskilerde kalsa da, AVrupa Yakası'nın da ilk bölümlerinda insanları sarsmadığını siz de hatırlarsınız. Yani bir sitcom için ilk bölümde vay dedirtmek zaten imkansız. Ama bu kadar kalabalık ve abartı oyunculukla ( kendi halinde oynayan bir tek Olgun Şimşek'in canlandırdığı Ahmet karakteri -ikizinin tersine- var) ilerleyen bölümlerde de vay yerine ay dedirtmek daha yüksek bir ihtimal. Benim için dizinin iki başrol oyuncusu da kötü oyuncu ki, zaten bu alanda çok iddialı olmadıklarından pek sorun değil ama ben Sarp Apak ve oyunculuğuna hiç ama hiç tahmin edemiyorum sayın okur. Yani zaten kötü oyuncu, ee bir de abartınca varın artık siz düşünün durumları.

Derin Krek pratiğime dayanarak söylüyorum, dizinin en çok beğenilen karakteri Bartu Küçükçağlayan ise söz konusu karakter böylesine tuhaf olduğu için bu denli başarılı. Vakti zamanında oynadığı Binbir Gece rolünün benzeri bir rolü verin bakalım kendisine bu saatten sonra oynayabilir mi. Çünkü bence artık kendisi, karakter yaratmak yerine, o karakterleri kendisinde bütünleştiriyor , kıssadan hisse iyi bir performans sergilemekten ziyade kendini oynadığı için izleyiciye bu kadar gerçekçi geliyor.

Diziye dair asıl komik bulduğum şey, adını henüz bilmediğim kendine çok güvenen ve herkese asılan karizmatik sesli deneyimli oyuncu karakterinin fazlasıyla Berkun Oya'yı andırması. (bu karakterin Avrupa Yakası karşılığı için de Rutkay Aziz'in rolünü hatırlayınız)

Sadece anlamadığım şey, diziyi neden Cuma akşamı yayınlıyorlar. yani Cuma akşamı tv aleminin dram alemidir genelde. Bu nedenle kısa bir süre sonra dizinin gününün de değişmesini bekliyorum.

Toplam 4 dizi bölümü sonunda böyle bir yazı yazmam nedeniyle de, yanlış sektörde çalıştığım gerçeğini bu yazıdan istenirse çıkartabilecek sonuçları içine dahil ediyorum.

ps. başlık şarkısı Gece ile Aşık mıyız?

"ifadende kararsızsın, ışıkların altında"

2012-01-17T14:18:00.005+02:00

Bu ülke tam anlamıyla sebepsiz meşhurlar diyarı. Nasıl hayatımıza girdi ki dediğimiz sayısız insan bugün hatrı sayılıcak kadar ünlü. Eskilere bakınca, kaç albüm, kaç film yapmışlar ve şimdi de klasik olmuş diyebiliyorsunuz ama günümzü şartlarında böyle bir gereksinim yok.

Bir yerlerden bir ödül aldıysanız, medya da sizi gazladıysa, sonrasında ne ürettiğinizin hiç önemi yok, iyi oyuncu sıfatını hakeder, sonrasında da bu etiketle kendinizi şahane bir şekilde konumlandırırsınız.

Aynı şey spor dallarında da geçerli bence. Birileri sizi geleceğin umut veren yıldızı diye pohpohluyor. Sonrasında işte, o beklenen performansa ulaşılamadığında “kapasitesi yüksek ama şansız“lı teselli cümlelerinde geçiyor bu yıldız isimleri.

İnsanları çerez niyetine harcamaya bayılan magazin dünyası niyeyse tek seferlik başarı sahiplerine, “havan kime güzelim?” sorusunu sormayı tercih etmiyor. Hadi soruyu sormadı, üstüne bir de öyle pohohluyor ki, karşı tarafta kendini gerçekten bir şey sanmaya başlıyor.

Biri bana Mum Kokulu kadınlar dışında Hande Ataizi’nin oynadığı bir film ismi sayabilir mi mesela? Ruhsar’dan başka akılda kalan bir işi ve Sevda Demirel’den yediği “ne dedin sen” tokadı dışında kendisini hatrısayılır hangi işte gördük acaba?

Peki ya Naz Elmas’ın, Haziran Gecesi’nden sonra yayından kaldırılmayan dizisi var mı ?

Tuba Ünsal ise, Vizyontele Tuba’dan öte iyi bir işte yer aldıysa da ben ve kötücül hafızam Sarp Apak’lı Gürgen Öz’lü abuk film fragmanlarını hatırlayamıyor.

Tahmin edeceğiniz üzere, yazıyı Meltem Cumbul’a getirmek için konuyu ince ince işliyorum. Ve size soruyorum, Meltem Cumbul ne zaman iyi bir oyuncu oldu Allah aşkına? En son başarısızlığı Nuri ile tek başarısı Yılan Hikayesi arasında oyunculuk alanında gerçekten bir gelişme kaydetti de (köylü kızı Zeyno) ben mi farketmedim?

Ben Meltem Cumbul’un medyaya karşı mesafeli duruşunu gayet takdir ediyorum. Burada gayet iyi paralar kazanacakken, Amerika’da bir şeyler denemesini de takdir ediyorum evet. Ama yani sırf bu yüzden, Golden Globe’da bugüne kadar olmamış bir şekilde sahne alıp, sadece konuşma yapmasından heyecanlanamıyorum.

“Oturduğu yerden ahkam kesenler Madonna ile aynı sahneye ayak bastınız mı? Müthiş zarif asil sapsade ve güzel misiniz? İngilizceniz de var mı?”

Büyük Türk düşünürü Gülben Ergen, bu twitiyle Meltem Cumbul’un Golden Globe’da konuşmasını eleştirmek için, önce güzelleşmemizi, sonra zarifleşerek asil bir hal almamızı ve bilmiyorsak da acilen İngilizce konuşmamızı soluk veriyor.

Tabi bir de Meltem Cumbul’u eleştirmeyi kıskançlık olarak niteleyenler var ki, itiraf etmeliyim çok!! haklılar. Ben misal Labirent filminde oynayacaktım ama işte rolümü Meltem Cumbul kaptığı için kendisini eleştirmekle hıncımı alıyorum.

Açık konuşmak gerekirse, orada olan bitenlerin hepsinin bir network sonucu olduğunu az çok öngörebilecek bir insanım. Ve eğer Türkiye’ye bana bir oyuncunu gönder , çıksın 2 dk. sahnede yer alsın denseydi ilk aklıma gelecek isim ultra saçma giyinme riskini de göze alarak Nurgül Yeşilçay olurdu. Çünkü bana göre kendisi, ne kadar saçma tercihler yapsa da varlığıyla insanları büyüleyen yani klişe tabirle star ışığı olan ve gerçekten de iyi bir oyuncu.

Ama bu iş bana sorulmadı, birileri tercihlerini başka kriterlere göre yaptı ve Meltem Cumbul o sahnedeki yerini aldı. Tabiki kişisel tarihi için büyük başarıdır, bunun için tebrik de ederim. Mamafih, vay efendim bir Türk bizi ta oralarda temsil etti diye, alkış yapacak bir karakterde olmadığım da malumunuz.

Madonna ile aynı sahneyi paylaşmadım ya, sanırım hep bundan bu fesat hallerim.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Yurtta barış, dünyada barış olayına da; uluslarası oyuncu (ee bollywood filmlerinde oynuyor, haliyle uluslarası olunmuyor mu) olayına da hiç girmiyorum, keza bu iki kısım için söylenecek her şey twitter aleminde söylendi diye düşünüyorum.

ps. başlık şarkısı Renklerin İçinde ile Kargo

"hırpalanmış mıydım, yıpratılmış mıydım böylesine?"

2012-01-16T23:43:00.003+02:00

zaten ben bunları anı olsun diye yaşadım vol 2;

Bugüne kadar bir Avrasya maratonuna katılmadıysam, köprüyü yürüyerek geçmek gibi bir heves sahibi olmadığımdandır. Gerçi bugün uygulamalı olarak öğrendim ki, köprüyü yürüyerek geçmek için heves ilk şart değilmiş.

Aslında serviste mışıl mışıl uyuyorken her şey pek güzeldi. Gözümü açtığımda sis ve beyazlar arasında köprü girişinde olduğumuzu anladım anlamasına da, bulunduğumuz yerden yarım saat boyunca neden ilerleyemedik onu pek anlayamadım.

Topluluk psikolojisi -ki negatif minvalde vurgulamak istersen buna sürü psikolojisi de diyebiliriz - kriz zamanlarında sizin yalnız kalmanızı önlese de, pek hayırlı sonuçlar doğurmadığını söyleyebiliriz. Yoksa, ben neden kar'ın en yoğun yağdığı vakitte servisten atlayıp, kösele olan çizmelerimle köprüyü yürümeye cesaret edeyim değil mi?

Yarım saat boyunca köprünün gıdım kıpırdamaması, köprüden araç geçişinin son bulması nedeniyle, "kim bilir daha ne kadar bekliyeceğiz" gazıyla düştük köprü yollarına. Pek tabiki bomboş köprü ( AVrupa anadolu yönünde taşıtlar ilerlerken, aksi istikamet sadece yayalara açıktı) yolunda yürümek, herkes için başlı başına bir macera olduğundan; köprüyü geçmek için aranılan şartlar arasında yürürken fotoğraf çekip, aynı zamanla telefonla konuşmak yer alıyordu. Hayatımda hiç konuşmadığım kadar telefonla konuştuğum yerin, telefon çekmeyen köprünün olması ironisini bir yana bırakırsak; klasik dip şarjımla bir macerayı daha sonlandırmanın haklı gururunu yaşadığımı belirtmem lazım.

Kıssadan hisse, 18.20'de başladığımız Kavrasya maratonu 19.45'de evimde son bulduğunda, kendimi ne kadar şanslı hissettiğimi anlatamam. Gerçi Yıldız'a geldiğimizde servisimizle yanyana düşmemiz yanlış kararımızı biraz yüzüme çarpsa da, aşırı soğuk havadan buğulanan kafam; spora gidememenin açığını yürüyerek kapattın diyerek kendini teselli edebildi. Nihayetinde bugün evden taşınsam, ev sahibim Boğaziçi Köprüsüne/ Avrupa yakasına yürüme mesafesinde diye de ilan verse, kimse de kendisine "ne diyorsun abi sen" diyemez.

Bugünkü trafik çilesine yürüyerek ya da arabada/serviste cinnet geçirerek maruz kalanların bir kısmı bu şehrin yönetimini seçen ve bir sonraki seçimde de muhtemelen seçecek insanlar. Onlar için, mevsim normallerindeki bu kar yağışı Allah'tan, bu nedenle çekilen çile de bir nevi kader. Bir kısmı ise, kaç gün öncesinden tüm uyarıların verildiği saatlerde köprüyü (klişe tabirle ana arterleri) tuzlamayan, kar ekiplerinin hiçbir yerde görülmediği belediyeyi seçmeyi aklından bile geçirmemesine rağmen çilesini çekmeye mahkum kalan azınlıktan.

Ve bu azınlıklar için, bu şehirde kar eşittir kabus algısından öteye ne yazık ki geçemiyor...Ve neyin uğruna bu mücadele sorusunun cevabı da bir türlü bulunamıyor.

ps. başlık şarkısı Zuhal Olcay ile Olsun

"Kaçıp gerceklerden uzaklara, hayallere dalalım teslim olmadan"

2012-01-15T22:57:00.002+02:00

İtiraf ediyorum, geçen sene redd softcore biletini alırken; konserin diğer konserlerden ne kadar farklı olabileceğine dair pek fikrim yoktu. Bu nedenle, bütün Cumartesi gezip dolaştım çok yoruldum hava da çok kötü diyerek, biletleri başkasına vermiş ardından da konser hakkında duyduklarım sayesinde bolca hayıflanmıştım.

Bu nedenle bu sene işimi başından sıkı tuttum. Biletimlerimizi konser saatinin 23.00 olmasına rağmen büyük bir şevkle aldım. Konserler, Perşembe ve Cuma olmak üzere iki ayrı günde gerçekleşecekti ama bu hassas bünyeler konser sonrası işi hiç kaldıramaz diye, sorgusuz sualsiz bileti Cuma akşamına aldık. Ama Perşembe akşamı olan konserin 21.30'da başladığını öğrenince keşke biraz sorgulasaydık diye de epeyce hayıflandık.

Cuma akşamı gelip çatınca, zaman geçirmek için bildiğim en iyi şeyi -alışveriş- yaptım ve konser kankam kusburnunu da bu uğurda kurban ettim. Alışveriş sonrası kendimizi nefeslenmek adına eve attık ve bu arada da yeni dizi Yalan Dünya'yı hakkında da fikir edinebilecek kadar izledik ki, onun da yazısını bilahere yazıcam inşallah.

Neyseciğime efendim, sonrasında vakitlice evden çıktı, bir taksiye bindik. Ve bu taksici gecemize eğlence çıksın diye sivil polis olduğunu beyan etme gereksinimi hissetti. Ben bir hafta önce başka bir taksici için bu fikirde olduğumdan, ummadık taksici çıkıyor işte kendi kendime hayıflandım. Gençler okuyor musunuz muhabbetine girince iyiden iyiye sinir oldum. Kendisinin sivil polis olduğuna inanmasam da, "bizim hayatımız da çok zor" serzenişlerine, "yemişim senin zor hayatını" tepkisini vermedim.

Bir malumafatrus klasiği olarak 4 paragrafın sonunda konser alanına gelebildik. (bazı cümlelerde tekil bazı cümlelerde çoğul takıldığımın farkındayım, gelin görün ki içsel hissiyatlarımda da çoğul şahısı kullanmak da fazlaca şizofrenik olacağından doğru yapıyorum gibi geliyor bana)

Babylon, dar vizyonumdaki en keyifli konser alanlarından biri diyebilirim. Tabi benim için (ve o akşam genelinde kusburnu için) asıl keyifli konser mekanı oturulacak, mümkünse kendine özgü locası olan bir konser alanıdır ki, bunun için parası neyse vermeye hazır olduğumu da belirtmek isterim.

Ben Bronx'un kitlesi biraz öyle diye düşünsem de, meğersem Redd'in dinleyici kitlesinin çok büyük kısmı üniversiteli tayfası imiş, Cuma akşamı bu gerçeği bir kez daha anladım. Beni zaten biliyorsunuz - keza kusburnu da bu konuda beni yalnız bırakmaz- fazla insanlı ortamlarda huzurlu olma şansım yok. Takıılacak sayısıyla konu bulabilirim. Cuma gecesi de bulmadım mı, buldum. Ama konser bunların hepsine "değer" dedirtecek kadar güzeldi.

15 dakikalık bir gecikmeyle başladılar ki, bu sanat camiası için kabul edilebilir bir süre sanırım. Dekor, bana göre gayet güzeldi. Sadece Berke, İLke'ye sırtını dönmeden bir oturma düzeni bulunabilir miydi diye bir ara düşünmedim değil.

Redd'e o gece 4 farklı şarkıda sırasıyla Nejat Yavaşoğulları, Pamela, Siney Yılmaz ve Melis Danişmend eşlik etti. Bendeniz Perşembe sahne almadığından, kesin bu gece çıkar diye Mehmet Güreli'yi bekledim, gelin görün ki bekledim de gelmedi. Bu beklentimin çıkış noktası Doğan Duru'nun twitleri olduğu için de kendisininden bir kamuoyu açıklaması beklemekteyim. Ben bu düetlerin en çok Boşver'i sevdim ki, bunda şarkının da payı büyük olabilir. Tamamen magazinel hissiyatım bu aslında ama Melis Danişmend'in eşlik ettiği Nefes Bile Almadan'ın konser görüntüleriyle isterlerse"Aşktı Bu" için klip haline getirebileceklerini söylemeden geçemeyeceğim.

Konserde çalsalardı gayet sevineceğim bazı şarkılar vardı ama yine de playlist çok güzeldi diyebilirim çünkü ben bu adamların her şarkılarını seviyorum. Çünkü hala 100. kez dinlediğimi bir şarkının sözüne vay be diyebiliyorum. Konser 21.00'de başlasaydı da 3 saat tüm şarkılarını söyleseydiler hiçbir itirazım olmazdı. Yorgunluk kapasitem gözönünde bulundurulduğunda 23.00'de başlayan konser için böyle bir dilekte bulunamıyorum tabi.Bu gerçekler ışığında, bir gece öncede aynı performansı sunmalarına rağmen, Redd'in hiçbir yorgunluk performansı göstermemesini ise ayrıca takdir ediyorum.

Tez zamanda konser için kayıtlara gireceklerinden, bir de yeni albüm şarkısı çalsaydılar ne güzel olurdu diye bir şey diyeceğim ama herkesin elinde bir kamera olduğunu düşününce kendi teorimi kendim çürütüyorum.

Kendilerini keyiflice (etraftaki çoluk çocuğu dövmek istemeden) dinlemek için de, bir akşam bir Babylon olmasa da bizim eve bekliyorum.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Cuma akşamının en kötü giyineni bence Doğan Duru'ydu ki, Perşembe akşamki halini görünce yine de Cuma iyiymiş dedim. Bu arada sahnesi iyi gibi bir laf olacak ama kendisinin sahnede gayet güleryüzlü ve iletişime açık olduğunu da belirtmeliyim.

Güneş Duru'nun Don't Panic Cover'ı da gayet iyiydi ki, kendisinin de özellikle konuşurken ses tonunu fevkalade beğendiğimi de söyleyebilirim.
İlke ile Syantek'in kendi aralarında uzaktan muhabbet halleri de pek sempatik.
Nedeni niçini pek yok ama bu aralar en sevdiğim REdd üyesi Berke Hatipoğlu, bunu da tarihe not düşmek isterim.

Hep destek tam destek de; konserin sonunda mekan bizim istediklerimizi yerine getirmedi, uzun süre burada sahne almayız beyanatı bana göre anlamlı değildi. Arkasından konuşmak da denebilir ama ben olsam konser sonrası ya twitter'da ya da reddseyirdefterinde Babylon'la ilgili de şöyle sıkıntılar yaşadık, bu nedenle de uzun süre sahneye çıkmamız zor diye bir yazı yazardım. Yani konsere dair bir aksaklık ya da sorun hissetmeyince, o beyanat da izleyici tarafında zamansız bilgi olarak, keyif kaçırıyor.

"Bizimle kimse dans edemez, biz sadece kendimizle dans ederiz" cümlesiyle verilmek istenen satıraltı mesajını anlamamakla birlikte, bu cümleyi de gecenin "ne gerek vardı?" kısmında değerlendiriyorum.

ps. başlık şarkısının seçilme nedeni görüntülerin kıyısında köşesinde kendimizi de görmemdir.
ps.2 Fotoğraflar ise twitter'daki Mikail Yılmaz kullanıcısından.

"ruhumu ceker medcezir, geri vermezse işime gelir"

2012-01-13T08:57:00.000+02:00

Ben bu aralar hiç kitap okumuyor, bir türlü bir kitabı elime alamıyorum. Oysa hazırda başladığım ve gayette iyi kitaplar var ama işte, 2011’deki kısmetsizlik bu sene de devam ediyor. Hep kendimi, Hamdi Koç kitabı olsa böyle olmazdı, Hakan Günday’ın yeni kitabı çıksa hemen bitirmek isterdin diye kandırıyorum. Sonuçta okumadıkça, bir türlü yazasım da gelmiyor.

Hayatım dar alanda büyük koşturmalar içinde geçiyor. Hep aynı şeyleri yapsam da, sürekli zamana karşı bir savaş veriyorum. Kaldı ki zaten koşturma olmayınca da benim pilim otomatik olarak sıfırlanıyor ve sızıyorum. Bunu bilmeme rağmen de, bir akşam işten çıksam eve gitsem hiçbir şey yapmasam gibi hayaller kurmaya devam ediyorum.

Geçen sezon da yazmıştım bunu, bu sene tekrarlama gereğini fazlasıyla duyuyorum; tekstil sektörünün ürün planlaması diye bir şeyden haberdar olmadığına neredeyse eminim. Özellikle fazlasıyla mağazası olan ve indirimde talen edilen markalara 2 hafta sonra giderseniz, ağırlıklı ortalamada xs bedenlerin kaldığını görürsünüz ki, bu da bu markanın bunca yılda müşterisini azıcık tanıyamadığını ya da tanımaya gerek görmediğinin bir işareti.

Kafanızda bir model varsa ama bu modeli çoğu markada bulamazsanız; bir yerden sonra otomatik olarak insanlar üzerinden referans elde etmek istiyorsunuz. Hatta bu referans noktasını bir nokta ileriye götürüp, “nereden aldınız şuyu’nuzu” sorusunu soranlar da olabilir. Ama burada kastettiğim şey vizyonsuz müşteri değil. Vizyonsuz müşteri, ne alacağını bilmeyip mağazada sizin denediğiniz şeyi görüp, ben de ondan istiyorum’la sınırlıdır ki, bugün birçok kadın copy paste giyiniyorsa bu akımın etkileri büyüktür.

Bendeniz palto konusunda muradıma ersem de, itiraf ediyorum hala herkesin paltosuna bakıyorum. Ve bu noktada %76 klasik palto modelinin şapkaya dönüşmek suretiyle bende jedi etkisi yaratan yakası atraksiyonlu palto olduğunu söyleyebilirim.

Şans talih kader kısmet, ipad kazanma umudu adlı yazımda değindiğim çekiliş sonuçlandı ve bendeniz çekiliş sonuçlarına bakmak için aldığım gazete listesinde ilk sırada eski iş arkadaşımı görünce, listenin devamına bakmaya hiç gerek görmedim. Hayatın adaleti var mı bilmiyorum ama bu şans hadiselerinin hiç yok onu anladım.

Aynı günün devamında yaşadığım işsel bahtsızlıklar neticesinde de, farketmeden bir ayna mı kırdım, ne yaptım da şansımı yitirdim diye kendime sormak istedim ama sonrasında yorgunluktan uyumanın daha sağlıklı olacağına kanat getirdim.

Uyudum ve unuttum ya da öyle sandım.

başlık şarkısının meali için ps ; biz bu akşam kusburnu ile softcore'a gidiyoruz inşallah...

"zaten ben bunları anı olsun diye yaşadım"

2012-01-08T00:28:00.001+02:00

Bir obsesifin günlüğü;

An itibariyle vitrininde indirim yazmayan bir mağaza var mıdır, varsa bu mağazanın ticari bir geleceği var mıdır bilemiyorum. Yeni yıl alışverişiyle kıvama gelen bünyelere, altın vuruş mahiyetinde sunulan indirimlerle ortalık artık resmi bir savaş yeri.

Kendimi kontrol altına almak ("bir şeyi beğendin diye, hemen almak zorunda değilsin"), sabretmek ("belki fiyatı biraz daha iner" ; "daha güzel bir şey bulurum") ya da sadece basiretsizlik nedeniyle, sadece 1 hafta önce gördüğüm ama daha sonra alırım diye düşündüğüm 3 şey de an itibariyle tarihin tozlu sayfalarına karıştı (pozitif bakış; birçok kadının da gardrobundaki yerini aldı).

Ve benim gün geçtikçe artan obsesifliğim, alışveriş takıntımla harmanlanınca bu 3 fani eşya, bana imkansızın peşinde koşmak suretiyle kendimi mutsuz etmek olarak geri döndü.

Aslında aradığım her şey çok basit. Ama gelin görün ki, ben bir şeyi aramaya başladığım an, o en basit şeyin bile arzında, üretiminde kısacası varlığında türlü sıkıntılar çıkar (Kişisel bahtsızlığım ve tecrübelerimle sabit).

Geçen sene ara paltoya kavuştuğumdan, bu sene siyah klasik bir palto arayışına girdim. Özellikle hemcinslerimin, "ne kadar basit bir şey aslında" dediğini duyar gibiyim. Ben de zaten bu işin başında; her şeyin basit olacağını düşünmüştüm. Gelin görün ki, şu an olduğum noktada bana hiçbir şey kolay gibi gelmiyor.

Konuyla kısmi alakalı olarak belirtmeden geçemeyeceğim bir şey var; Türk tekstili bitmiş ama ağlayanı yok. Kadın veya erkek farketmez; tüm klasik palto modelleri (kaz tüylü şişik montlardan bahsetmiyoruz yani) sanırsınız kıyı Ege iklimi için üretilmiş. Palto dediğin şey, hava soğukken giyilen bir şey değilmiş gibi, hepsi trenchkottan bozma bir incelikte. Yani o paltoları alıyorsanız, araba kullanmanız ve arabadan inerinmez de kapalı bir mekana girmeniz şart. Bu noktada modelden ziyade; amacına hizmet etmeyecek olan bir ürünün adını palto diye saçma sapan paralara satılmasına gıcık oluyorum. Tabi bir de, koca koca mağazaların sezonda sadece 3-4 model palto üretmesine de ayrıca asabileşiyorum.

Kıssadan hisse, birbirinin çok benzeri, fiyat/kalite endeksi saçmasapan birçok palto arasından içime sinen bir şey bulamadım. Sonrasında, hayatın genelinde olduğu gibi içime sinenle idare ederin ortalarında bir yerlerde olan bir paltoda karar kıldım.

Bu değerli paltonun satıldığı mağazanın 1 Ocak itibariyle indirime gireceğinden de neredeyse emin olduğum için, indirimden bir gün önce gittim ve 1 Ocak planımı da paltoyu almak ekseninde yaptım. Peki sonra ne oldu, yeni yılın ilk hayalkırıklığı o mağazanın indirime girmemesiyle gerçekleşti. Biri olmadı ama ikisinde kesin indirime girer dedim, o da olmadı. Ve sanki o marka favori markammış gibi, yatıp kalkıp indirime girmesini bekledim. Bu ispanyol markamızın Perşembe günü indirime girmesiyle de ( evet doğru tahmin ettiniz; yazıya konu olan marka Zara) ilk günden yollara düşüp, talan edilmiş mağazanın kapısından içeri girdim.

Peki ama ne oldu?

Ben kendimi indirimi dört gözle bekliyorum sanırken, bu işin piri olmuş ve planlarını yapmış bünyeler hedeflerine ulaşmanın verdiği mutlulukla ( ya da sarhoşlukla) emin adımlarla ilerliyorlardı. Tabi bendeniz her zaman olduğu gibi, bu kaotik ortamda şapşallaştım. İndirim diye beklediğim şu kadarcık şeymiymiş diye kendime kızdım. Bu kadar kişide olacak, pek de uzun ömürlü olmayacak bu paltoya şu kadar para vereceğime; daha güzel bir şey bulurum diye çok yanlış bir karar vererekten mağazadan çıktım.

Sonrasında "taktım mı tam takarım, bulamazsan kafayı yerim" felsefeme uygun olarak, bütün akşamımı palto bulma uğruna heba ettim. Elimde bir normal çanta, bir laptop çantası bir de paket, üstüne bir de paltoyla; sonsuz azmimle mağaza mağaza gezdim. İki kere paltomu mağazalarda unutmak suretiyle, koşa koşa geri gittim ve tekstil sektörünün bittiğine kesin kanaat getirdim.

Acı gerçeklerle yüzleşen bir tilki gibi, Zara'dan alayım bari paltoyu dediğimde de (ki bu o gün oluyor) gezdiğim sayısız başka mağaza ve birkaç Zara sonunda istediğim beden de kalmadığı için, "ya benimsin ya da karatoprağın" kıvamına geldim.

Anlayacağınız bir palto uğruna manyağa bağlamış haldeyim. Konu artık paltodan çoktan çıkıp, obsesifliğe bağladı bende farkındayım. Yarınımı da palto çilesi için heba edip, bunun sonunda "kısmet değilmiş" diyebilmeyi umut ediyorum.

Almak motivasyonu ile kendimi bu kadar meşgul edecek nasıl bir ruhsal derdim var, bunu da uygun bir indirim karşılığı bir psikayatrist ile irdeleyebileceğimi düşünüyorum.

Bu yazıdan sonraki yazıdan çıkartılabilecek sonuç; Başkasının üzerindeki paltoları göz hapsine alma halleri...

ps. başlık şarkısı Zuhal Olcay ve Olsun

"geç canım geç bunlar boş şeyler"

2012-01-05T08:16:00.002+02:00

Israrla vurguladığım üzere sabit düzen sevdalısı bir insanım. Plan program düzen intizam en sevdiğim kelimeler arasında yer alır. Haliyle değişime de pek sempatik baktığımı söyleyemem. İş hayatımda genelde değişime karşı olan değil de, değişimi sunan tarafta olduğumdan, kendimi soyutlayıp çok kez; "insanlar ufacık bir değişime bile isyan ediyorlar üstadım" dedim, bundan sonrada muhtemelen demeye devam edicem.

Herkesin çapını kendi belirlediği bir güven alanı var. Ağırlıklı ortalama genel çoğunluk bu alanın dışında çıkmaya pek heves etmiyor, bu alanın dışına çıkmak zorunda kaldığında da ya burun kıvırıp eskinin güzelliğini vurguluyor ya da asabiyet yapıyor.

Bunun gerekçelerini akademik bir dilde açıklayabilecek kadar konuya dair kitap okuduğumu düşünüyorum. Gelin görün ki, olayı daha basit bir şekilde ifade etme taraftarıyım; Korkularımızı alışkanlıklarımızın ardına sakladığımız için değişime duyduğumuz bu tepki. İrili ufaklı her değişikliğe burun kıvırışımız da, o değişikliği kendimiz yapamadığımız için belki de.

Nihayetinde bunların hepsi bir tercih. Her gün aynı yemeği yemek de, hayatında hep aynı yerlere gitmek de bir hayat seçimi. Ve bu noktada büyük düşünür Selami Şahin'in dediği gibi bazı insanlara alışmak sevmekten daha zor geliyor. Ve hatta alışkanlıklarımızı terk etmek bazen zulüm halini bile alabiliyor.

Ben internetin insanı modernleştirdiğini düşünenlerden değilim. Yani kendimi teknoloji çağında hissediyorum çünkü internet kullanıyorum gibi bir algım yok. Aldığım bilmemkaçıncı eğitimde, şöyle demişlerdi aslında dünya çok da değişmiyor; 60 yıl önceki aynı şeyleri yapıyoruz ama sadece bunun araçları değişti. Yani sayısız teknolojik aletle donanmış olmak, bizi modern falan yapmıyor.

Ve yıllardır her gün bir şekilde gördüğünüz bir kanalın logosunu beğenmemek de, kimseyi internet kullanan ortaçağ insanı haline getirmiyor. ( kızım sana söylüyorum oğlum Mirgün sen anla)

Bilmeyenler için özet geçecek olursam; Star Tv'nin el değiştirmesi sonucunda 31 Aralık gecesi değiştirdiği logo sosyal medyada pek beğenilmeyince, Mirgün Cabas evladımız tepkisini böyle duyurdu twitterda. "Facebook değişir, beğenmezsin; twitter değişir beğenmezsin, logo değişir atıp tutarsın. internet kullanan ortaçağ insanısın."

Şahsen bu twiti okuyana kadar star tv'nin logosunu falan görmemiştim. Şu an bile bu satırları yazarken beğendim mi beğenmedim mi ondan da emin değilim. Ama bir kanalın bunca yıllık logosunun değiştiğinde ilk tepkilerinin genelde negatif olacağını (alışkanlık nedeniyle) az çok öngörebiliyorum. Hele sosyal medyada, her şeye burun kıvırmak artık ana akım halini almışken, bu değişimin sonuçlarını hem hemen görelim hem de görüşler pozitif olsun demek de ayrı bir hayalcilik olur diyorum. Kaldı ki resmen yayına başladığı yılbaşı gecesi, "çok güzel hareketler bunlar'a" bel bağlayan bir kanalın logosundan öte tartışılması gereken daha önemli şeylerin olduğunu düşünüyorum. İnsanın içinde olduğu için objektif bakamadığı bir şeyin eleştirilmesini de pek anlayamaması , haksızlık yapıldığını düşünmesi hepimizin bildiği bir duygu olsa gerek.

Ama bunların hiçbiri, internet kullanan ortaça insanısın lafı için Mirgün Cabas'a empati duymama vesile olmaz. Nihayetinde Mirgün Cabas, bunca yıldır çalıştığı NTV'den GQ dergisine genel yayın yönetmeni oluyorsa, bu kendisinin yeniliklere açık olduğunu değil, aksine güvenli alanda kalmayı tercih ettiğini gösterir. Bunca iş arkadaşı muhalif (neye göre kime göre) yapılarından ötürü, NTV'den gönderilirken o aynı grupta kalıyorsa, kalmak da konu değil giden arkadaşlarının ardından iki gıdım destek lafı edemiyorsa söyleyemeden geçemeyeceğim, bizim yaşadığımız orta çağda da kendisine korkak denir.

ps. başlık şarkısı Nilüfer ve Boş Şeyler

"uzun bir yola çıksam arkamda bıraktıklarım ve bütün pişmanlıklarım olmaz"

2012-01-03T08:46:00.002+02:00

Twitter'da girişgahını yaptım. 1 Ocak'ın güzelliğini her şekil ve şarttaki 31 Aralık eğlencelerine tercih ederim. Özellikle öğle vaktine kadar sokakların o bomboş hali, birçok yerin kapalı olması ve en önemlisi büyük bir dertten kurtulmuş olmak gayet keyif veriyor bana. Bildiğiniz üzere müessesemiz, zorunluluğun her türlüsüne kıl oluyor. Haliyle 31 Aralık gecesi çok eğlenmek, sabaha kadar uykusuz olma zorunlulukları beni fazlasıyla geriyor. Bir de uzun zamandır yaşamadığım için unutmuşum ama yılın son gününün hafta içine denk gelmesi ayrı bir çile, hafta sonuna denk gelmesi de bambaşka bir sıkıntıymış.

Nihayetinde bu sıkıntıyı her şekilde atlatmanın hafifliği ile yazıyorum bu satırları. Bir de genel mahallesi baskısını yeni yıl konusunda da sezdiğim için, ona dair de bir iki kelam çiziktirmek istiyorum. Yılbaşında ne yapıyorsun sorusunun yarattığı kalp sıkışmasını zaten uygulamalı olarak yaşadık. O kısma tekrar girmeye hiç gerek yok. Bunun bir de 1 Ocak faslı var ki, onu da kötü geçen bir sınav sonrasında kendine yoldaş arayan öğrenci sendromu olarak tanımlıyabiliriz. Yani herkes yaptıklarını ortaya dökerek, bir boy ölçmesine girmek istiyor. "Biz de evdeydik işte, siz ne yaptınız?" "bu sene hiç plan yapmadık, çok da eğlendik şekerim" gibilerinden replikler havada uçuşuyor.

Düşünün bir kere; yılın geri kalan günlerinde; "kaçta uyudunuz" sorusunu birbirine soran bu kadar insan gördünüz mü? Anlayacağınız, hem yeni olma baskısı, hem aşık atma derdi, hem de farklılaşma çabası insanı 31 Aralık gününde ve gecesinde çok yoruyor. Ama 1 Ocak öyle mi... Sıfır iddia ve bol huzurla bizi sarıp sarmalıyor.Almanlar "alle Anfang ist schwer" demekte fazlasıyla haklı olsa da, 1 Ocak bu tezi çürütüyor.

Facebook, foursquare ve twitter da “bir şey yapmak, çok eğlenmek” hedeflerini tetikleyen unsurlar. Çok söyledim, bir çok insan artık facebook’a fotoğraf koymak için yaşıyor. Özellikle yarı-çıplaklar kampı spor salonu soyunma odasında duyduğum muhabbetler de bu fikriyatlarımı destekliyor. Kim nerede ne yapıyoru bilmek bu kadar modayken; takdir edersiniz ki hiçbir şey yapmamak pek sükse yapmıyor.

Ve bana göre eskiye, çoğunluğa dair bir şeylerden vazgeçmedikçe “yeni” gerçekten”yeni” olamıyor.

Moda, eşyalar, fikriyatlar, takıntılar... Ne zamanki bunların bir kısmını arkada bırakırsınız işte o zaman gerçek bir yeni yıl partisi yapılır. O zamana kadar yeni yıl dediğimiz şey, en keyifli alışveriş vesilesinden başka bir şey değil.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Eskiden 12’de dansözler çıkardı sahneye, şimdi Victoria Secret mankenleri arz-ı endam ediyor. Buna bakarak ilerliyoruz denilebilir mi, şüpheliyim.
İç çamaşırı markalarının, yılbaşı ertesi indirime girmesi kaç puan peki?

Pek yakın yazı konusu; bir ortaçağ yakışıklısı olarak Mirgün Cabas

ps. başlık şarkısı mıymıy şarkıcı dediğim Halil Sezai'nin sevdiğim iki şarkısından biri olan Bir Rüzgar Esti'den

"your choices are half chance, so are everybody else’s"

2012-01-02T11:51:00.003+02:00

Bu gidişle, blogun geleneksel yeni yazısı halini alacak ama olsun...Nostalji güzeldir.. Benim için bu şarkının nostaljisi daha da güzeldir...

Okumayan, dinlemeyenler, unutanlar için bilmemkaçıncı kez Baz Hurman ve Sunscreen...

ladies and gentlemen of the class of ’97wear sunscreen

if i could offer you only one tip for the future,

sunscreen would be it.

the long term benefits of sunscreen have been proved by scientists,

whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience

i will dispense this advice now.

enjoy the power and beauty of your youth, oh nevermind,

you will not understand the power and beauty of your youth until they've faded.

but trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself

and recall in a way you can’t grasp now, how much possibility lay before you

and how fabulous you really looked,

you are not as fat as you imagine.

don’t worry about the future, or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum.

the real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4pm on some idle tuesday.

do one thing everyday that scares you

sing

don’t be reckless with other people’s hearts,

don’t put up with people who are reckless with yours.

floss

don’t waste your time on jealousy, sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind,

the race is long, and in the end, it’s only with yourself.

remember the compliments you receive, forget the insults,

if you succeed in doing this, tell me how.

keep your old love letters, throw away your old bank statements.

stretch

don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life,

the most interesting people i know didn’t know at 22

what they wanted to do with their lives,

some of the most interesting 40 year olds i know still don’t.

get plenty of calcium.

be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone.

maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children, maybe you won’t,

maybe you’ll divorce at 40,

maybe you’ll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary

what ever you do, don’t congratulate yourself too much or berate yourself either

your choices are half chance, so are everybody else’s.

enjoy your body, use it every way you can, don’t be afraid of it,

or what other people think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever own

dance, even if you have nowhere to do it but in your own living room.

read the directions, even if you don’t follow them.

do not read beauty magazines, they will only make you feel ugly.

brother and sister together we'll make it through

someday a spirit will take you and guide you there

i know you've been hurtin, but i've been waitin' to be there for you

and i'll be there just helping you out whenever i can

get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good.

be nice to your siblings, they are the best link to your past

and the people most likely to stick with you in the future.

understand that friends come and go, but for the precious few you should hold on.

work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle because the older you get,

the more you need the people you knew when you were young.

live in new york city once, but leave before it makes you hard,

live in northern california once, but leave before it makes you soft.

travel.

accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will philander,

you too will get old, and when you do you’ll fantasize that when you were young

prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.

respect your elders.

don’t expect anyone else to support you. maybe you have a trust fund,

maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one might run out.

don’t mess too much with your hair, or by the time you're 40, it will look 85.

be careful whose advice you buy, but, be patient with those who supply it.

advice is a form of nostalgia,

dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off,

painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth.

but trust me on the sunscreen

ps. Şarkının linkini sözlükte gördüm ama youtube'a erişimimim bulunduğum yerde yasak olduğu için, linki tıklayamadan kopyaladım. Sırf siz youtube'da şarkıyı aratmayın diye yaptık böyle bir copy paste'çilik, bu nedenle linkten çıkacak başka şeylerin mesulü olmadığımı belirtmek isterim:)

"nardık bütündük birdik tamdık"

2012-01-01T21:11:00.000+02:00

malumafatrus'un promosyonla imtihanı;

Her türlü promosyonun bir numaralı hedefi olan bendeniz için en tehlikeli dönem nihayetinde sona erdi. Gönül isterdi ki, bu alışveriş sebebi, indirim vesilesi dolu zamanı hasarsız atlatabileyim. Ama ne mümkün; kar'a geçmek hedefiyle attığım her adımda kazıklandığım için, bu dönemde hesap hareketlerime yol su elektrik olarak geri döndü.

Önce bonus'un 5 adet 100 TL'Lik alışveriş promosyonuna kandım. Her şey, 99 TL'lik alışveriş yapmamla başladı. Yahu 100 TL olsa geriye kalacak 4 alışveriş dedim ve o anda; 99 TL'yi 100'e tamamlamaya karar verdim. Ve bulunduğum mağaza ev eşyaları satan bir yer olduğundan 100 TL'yi geçeyim diye bir spatulaya saçma sapan bir para verdim.

Alınması gereken hediyeler falan filan vesilesiyle sonraki 3 alımlarda pek zorluk çekmedim. Ama 5. baltayı resmen taşa vurdum. Promosyonun sadece almak üzere olduğunu düşündüğümden, diğer detayları gözardı ettim ve aynı günde iki farklı alışveriş yaparak 5. alışverişimi gözgöre göre yaktım. Sonra zaman geçti, alınacaklar sona erdi, para da bitti ve 5. alışveriş derdi beni gerdi. Neyse ki, son anda başka bir alıma sponsor olarak görevimi yerine getirdim.

Ama bir alışveriş manyağı olarak şunu itiraf etmeliyim ki; almak zorunda olmak tüm zorunluluklarda olduğu gibi insanı kitleyen bir hal.

Tabi bu süreci tek bir promosyonla geçirmedim. Bonus kampanyasıyla yaptığım alışveriş fişlerini, bir günde yapılan 100 TL'lik harcama karşılığı kazanılan IPAd çekilişi için kullandım. Tabi bu süreçte pek kolay olmadı. Ufak tefek harcamalar uçup gitmesin diye, 100 TL'ye tamamlayacağım diye yine zorlama alışverişler yaptım. Hele ki, saat 21.55'de yapılan alışverişin fişini götürüp,çekiliş kartı almak için yaptıklarımı görseniz; kazanılacak şeyin ipad değil de sınırsız alışveriş hakkı gibi bir şey olduğunu sanırdınız.

Bonus kampanyası için bunu söyleyemem amapad'deki mücadelemin amacı kazanmaktan ziyade şansımı kandırmak. Ben de artık şu kadar sene sonunda bir çekilişin talihlisi olmak istiyorum sayın okur. Dünyanın en saçma şarkılarını yazıp üstüne bunlardan para kazanan Serdar Ortaç, üstüne bir de kumarda para kazanıyorsa; her türlü saçmalıkla şuursuzca parasını tüketen bendenize de bir teselli ikramiyesi çıkabilir. Hatta gözdağı vermek gibi olmazsa bence çıkmalı.

İşte tam da bu macerelardan ötürü 2012 itibariyle ilk hedefim, her türlü promosyondan uzak durmak.

Para harcama konusunda adam olma umudum kalmadığı için, en azından kimseye muhtaç olmayacak kadar para kazanmak da zorunluluktan ikinci hedefim halini alıyor.

Bu yazı da bir ilk yazı için fazlasıyla manasız ve şımarık oldu, yılın ilk gününden kusuruma bakmazsınız inşallah...

ps. başlık şarkısı Nar Taneleri ile Jehan Barbur'dan

"aklına gelecek eskiler kalbin atacak hıçkıra hıçkıra"

2011-12-28T23:27:00.000+02:00

Maşallah 2011 giderayak arkasından kötü konuşmam için elinden geleni yapıyor... Çoğu işte olduğu gibi, bizim şirkettede yıl sonu itibariyle geri kalan 360 gün çuvala girmiş gibi bir acele ve yetiştirme hali var.

Acele zaten benim göbek adım. Ben ne kadar aksini tercih etsem de sakin bir işimin olduğu pek görülmüş değil. Son dakika adrenalini ile motive olmak gibi bir bağımlılığım olmasa da, zamanla hep bir yarış halinde olmak kaderim halini aldı.

Ve en olmadık sorular, en olmadık zamanlarda sorulduğu için ben de bu koşturmacada " niye tüketiyorum kendimi böyle?" sorusunu soruyorum. Sorularım, ben kendimi tüketirken istifini hiç bozmayan kişileri (sözde iş arkadaşı) görünce daha da can yakıyor. Bu enayiliğim böyle gitmeyeceğinden, ne zaman kime nasıl patlayacağımı hem merak ediyor, hem de kendimden korkuyorum.

Anlayacağınız yorgunum dostlarım, yorgunum artık. Keşke yeni yılla eski yıl arasında bir 10 gün olabilseydi de, gerçekten "yeni" bir başlangıç yapmak için dinlenip, kendimize gelebilseydik. Şu an önem atfetsek de atfetmesek de, koca bir balon 1 Ocak sabahında patlıyor. Sanırım hayatın her noktasına bir araf vakti gerekiyor...

Ve bu yazı ne amaçla başlandığı artık hatırlanmadığı için böyle de ucu açık bir şekilde sona eriyor.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Sonunda bu da oldu ve yazmadığım vakitlerde benim burnum koktu sayın okur. Hayır yanlış okumadınız ( ya da ben doğru yazdım) burnum kopmadı, koktu. Sizin hiç burnunuz koktu mu bilmiyorum ama bendeniz "insanın koku alma organının kokmasını" epey absürd buldum. Hatta olayı klasik şizofrenime bağladım. Ama artık kapı komşusu yaptığım doktoruma gidince (burnum koktu diye gitmedim elbet) bunun da benim meşhur burun ameliyatımın bir sonucu olabileceğini öğrendim. İki gıdımlık burnumda ( yazar burada sanki küçük bir burnu varmış algısı yaratmaya çalışıyor) bitip tükenmeyen kabuklar kuruma başlayınca böyle şeyler de olabilirmiş. Doktorumu sevdiğimden de olabilir ama ben başıma gelecekleri bana tek tek söyleyemeyip ben yaşadıkça teyit etme tarzını seviyorum sanırım. Aksi takdirde en başında şu da bu da olacak deseydi, ilaç prospektüsü okuyup bütün yan etkileri sırasıyla hisseden hasta halini itinayla alırdım. Kıssadan hisse, bu operasyonu Nisan- Mayıs gibi olursanız, sonrasında tuzlu sularda yüzmek iyileşmenizi hızlandıracaktır diyerek bu haftalık vizyon misyon görevimizi de sonlandıralım.

Bir diğer kronik sorunsalım uçuğum da sağolsun son dakikada geldi yine dudağımdaki yerini aldı. İşin komiği, 2 haftadır dudaklarım o kadar kuruyordu ki, her ana bir uçuk çıkacak diye bekledim, çantamda kremimle gezdim. Ve sonra yok ya sadece kuruluk herhalde bu diyerek, kremi evde bıraktığım gün uçuğum üst dudağımda botoks etkisi yarattı.

Anlayacağınız sadece ruhum değil, vücudum da yorgun düştü. Buna da şükür diyerek, akıl sağlığımı da yıl sonuna kadar koruma umuduyla satırlarıam son veriyorum.

Başlık şarkısı bende Funda Arar etkisi yaratan (iyi ama sevemiyorum nedense) Burcu Güneş şarkısından

"hem aynıydık hem apayrı darmadağın nar taneleri"

2011-12-25T22:03:00.002+02:00

Yıllar hızlıca geçip gidip; birbirinin aynısı olmakta bu kadar ısrarcıyken, ben niye her yıl için bir değerlendirme yazısı yazmakta bu kadar ısrarcıyım bilemiyorum.

2011'e dair en büyük hissiyatım, çok çabuk geçmiş olması. Ayrıca uzun zaman sonra saçlarımın rengini de modelini de major bir şekilde değiştirdiğim yıl olarak hatırlıyabilirim 2011'i. Bunun dışında aklıma bir şey gelmediği için kısaca silik yıl demek istiyorum 2011'e.

Tabi bir de şu var ki, mutluluk uzun ömürlü bir hal değil. Yani ben misal 2011'de çok mutlu olduysam da, bugün bunu hatırlamam pek kolay olmuyor. Ama mutsuzluk öyle mi, tüm yıla büyük bir gölge düşürebiliyor.

Çok şükür öyle bir derdim de olmadı galiba bu sene. Zaten fil hafızama göre 2011'de pek bir şey de olmamış. Ne demiş Hander Yener; bana seni inandiran bir iz gerek. Eğer 2012'de rahat nefes alabilirsem, olsa olsa 2011'in izi de bana bu olabilir.

2011'e hangi umutlarla girdiysem, bu seneye de aynı hedefleri taşıyabilirim sanırım.

Paranın kadir ve kıymetini bilme olayından artık vazgeçtim. 30 yaşına basmış ve birikmiş tek kuruşu bile olmayan bir fani olarak bu boş hayallerle sizin de başınızı ağrıtmak istemiyorum.

İş olaylarından da artık gına geldi. Twitter mentorü AHmet Durul'un dediği gibi "eğer önünde bir sorun varsa bu senin sorunundur. Birisi bir şey yapacaksa o sensin.Bir şeyler değişmeliyse önce sen değişeceksin". Bu nedenle de ne istediğimden emin olmadan bir şeyler şöyle değişsin türünden de yeni yıl dileklerine girmiyorum.

30 Yaşına basacağım gerçeğini de, yılbaşında evde olacağım gerçeğini de kabullendim sayılır. Çok şey değişebilir umuduna sarılmak yerine, gitmek istediğim yolu bulmayı istiyorum yeni yılda. Bir de, zamanla savaşmak yerine, galibin o olduğunu kabul etmeye karar verdim ki, su yolunu bulduğun da boşa kürek çektiğim hissine kapılmayayım.

ps. başlık şarkısı kusburnu sayesinde az önce dinlediğim Nar filminin soundrack'inden.

"güneş batar mı gün bitince, kalp durur mu sevmeyince?"

2011-12-23T09:32:00.002+02:00

Şirketlerin hası kendini özel vakitlerde gösterir. İyi bir yılbaşı partisi yapan, üstüne bir de yeni yılda tüm çalışanına hediyeler dağıtan şirket gözümde kraldır. Gerçi böyle bir şirket var mıdır onu da bilemiyorum. Ben kronik burun kıvırıcı olduğumdan, her halta kusur bulabilirim ama yine de şirketin %65’ini eğlendiren bir yılbaşı eğlencesi, bence iyi bir eğlencedir.

Şirket eğlencelerinin en büyük merak olgusu, ilk dağıtanın kim olacağıdır. Geçmiş tecrübelerden ( ki tecrübenin geleceği olmaz) birkaç aday vardır ve gözlerde onların üzerindedir. Ama her eğlencede yeni bir aday da çıkabilir. Özellikle elinde sürekli kadehle sadece içiyor gibi gözüken bünyeler, gecenin talihlilerine bir sonraki gün her şeyi detaylıca anlatmak için gözlerini dört açar.

Bir de o gece için giyilen kıyafetler vardır ki, oradaki seçim de son derece kritiktir. İş çıkışı gidildiği için çok abartılı olmayan ama her zamankinden de farklı bir hissiyat oluşturacak kıyafetler her zaman tercih sebebidir. Genelde iş için alakadar olduğunuz kişilerin, farklı bir yüzü olduğunu görmek de, iş hayatının sosyal dedikodu faslına yardımcı olur.

Bizim şirketin eğlenceleri, şahsi kanaatime göre ortalamanın üstünü mutlu ediyor. Bendenizse, 2 haftadır Ayhan Sicimoğlu albümüyle zaman geçirdiğim için, kendisinin çıktığı bir yeni yıl partisi olsa ne güzel olurdu diye düşünüyorum. (Bu düşünceyi gerçeğe dönüştüren ve henüz yeni yıl partisi gerçekleşmemiş kurumların davetlerine de açık olduğumu belirteyim)

Hayatımda ilk defa bir Ayhan Sicimoğlu albümü dinledim ve 2 haftadır da 4-5 şarkı dışında, latin rüzgarından kurtulamadım. Kazuletin teki olmasaydım, bir latin kursuna çoktan yazılmıştım öyle diyeyim size. Hayır albümde slow olan şarkıları da sevdim bir de. Hele kızına ithaf ettiği şarkı, Ayşecim bu şarkı sana deyişi falan hepsinin hastası oldum.

Bir de işle kafayı yediğim zamanlarda Nadie Como To'yu shuffle’a alıp, onunla kendimi motive ettim.

Albüm sebepli Serdar ortaç bile dinledim diyeyim siz anlayın ve kafayı dağıtmak istiyorsanız kendinize bir En Estambul albümü alın...

ps. Şarkıları çok ilkel şartlarda mikslediğim için bahsettiğim şarkı ile sizin dinlediğiniz şarkı aynı olmayabilir..

"i've been a fool, again doesn't matter what i do"

2011-12-21T11:42:00.001+02:00

“iyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar. ya da hiçbir şey çıkmaz.”

Oğuz Atay’ın bu sözlerinden ben de Leyla ile Mecnun sayesinde haberdar olanlar kervanındayım. Bu sözden önce mutluluğa dair en iyi tarif Yüksek Topuklar’da yer aldığını sandığım “mutluluk böyle bir şey olsa gerek, beklenmeyen ama gelen” satırlarıydı.

Daha önceden bilseydim bu satırları, muhtemelen birçok yazıma başlık yapardım. Beklenenin gerçekleşmemesinin bünyemde yarattığı asabiyet malumunuz...İstenildiği zaman gerçekleşmeyen şeylerin verdiği kabak tadı ise ayrı bir dert.

Misal, hayatımda “sen zayıfladın mı” sorusunu en çok duyduğum dönem aslında bu konuya hiç eğilmediğim vakitlerdir. Ve çaba harcamadığım bir konuya dair iltifat almak da, nedense bende insanları kandırıyormuşum hissi yaratıyor. Zaten iltifat alma konusunda gayet sağlam bir saçmalama potansiyelim var. Üstüne bir de spontan gelişmelerdeki zevzek ruhum ortaya çıkınca, şahane tepkilere imza atıyorum.

İtiraf ediyorum, eskiden “ sen zayıfladın mı” diyenlere; eğer zayıfladığımı düşünmüyorsam yok aslında falan diyordum. Sonra dedim ki, bu iş algı işi; birileri senin zayıfladığını düşünüyorsa zaten zayıflamışsındır. Ondan da artık beyanatlarımı, “ya evet öyle oldu, burun tıkandı iştah gitti” şekline çevirdim. Spor sayesinde kilo vermediğimi ya da veremeyeceğimi bildiğimden, olayın sporla pek ilgisi yok diye de yorumumu her cümlemin sonuna iliştiriyorum.

Her sahiplik, devamına kaybetme korkusunu da beraberinde getirdiği için son zamanlardaki iştahımın bana kaybedilen kiloları geri kazanmak olarak geri döneceğinden de fevkalade korkuyorum. Tabi bu korku iştahımı kesmiyor sadece yemek sonrası pişmanlık olarak mideme ve böğrüme oturuyor. Bir de aslında verdiğim kilo da atla deve değil ama işte algılar sayesinde (pozitif mahalle baskısı) tığ gibi olduğumu sandığımdan, yememem gerektiğini düşünüyor, bunu düşündükçe pek tabi daha çok yiyorum.

Sahiplik ve kaybetme korkusu arasındaki ikilemi de hayatımda sahip olamadığım her şeyin mazereti olarak kullanmaya alıştığımı kederle farkederek, satırlarıma son veriyorum.

Bir sonraki yazı için spoiler; neden hep saçma sapan olayların içinde buluyorum ben kendimi?

ps. başlık şarkısı Mansun ve Fool

"geri dönüp biran bile bakmadım bu hayata"

2011-12-18T21:27:00.001+02:00

Bir alışveriş manyağı için indirim dönemleri iki ucun keskin bir bıçak. Alınabileceklerin sayısı arttıkça, satın alma alanları da bir o kadar kalabalıklaşıyor. Bununla birlikte, bir mağaza karmançorman hale geldiğin de benim beynim kısmi eror veriyor ve hiçbir şeyi alma gözüyle göremiyor.

Anlayacağınız alışveriş demek, mağazaların kalabalıklaşması ve her şeyin karışması demek olduğundan pek sempati duyamıyorum. Ama artık tüm ürünler, tümden gelerek azami indirim oranı gözönünde bulundurularak fiyatlandırıldığı için sezonda bir şeyler almak da cüzdan/gereklilik endeksine göre pek manalı olmuyor. Anlayacağınız yazarımız; hayatın her bir haltında olduğu gibi burada da , "ne seninle ne sensiz" durumuna vurgu yapıyor...

Benim indirime dair en büyük sıkıntım, tüm markaların aynı zamanda bu işe başlamaması. Evet tüm markaların kendilerine göre bir sırası var. Misal Mango'nun indirime girmesi demek, diğer markalar da yavaş yavaş bu yola girecektir demek. Ve her markanın geçtiği, yüzde 50'ye varan indirim döneminden tüm ürünlerde yüzde 50 indirim dönemi, bir alışverişkolik için büyük bir sınavdır. O noktada, beklersem kalmaz, birçok kişi aynı zamanda giyer ile belki 1 hafta sonra çok daha ucuza alıcam denklemine bakmak gerekir ki, biz kısaca buna fırsat maliyeti de diyebiliriz.

Bu işin asıl fırsat maliyeti ise, indirim başlar başlamaz alışverişe başlamanın sonunda her şey çok daha uygun hale geldiğinde alım gücünün sıfıra inmesidir. Bilmeyenler için söyleyeyim bir insan alışverişkolikse, alınanlar hiçbir zaman yeterli değildir. Yani siz tüm mağazalardan birer ürün alsanız da, yine de alınamadığı için hayıflanan bir şeyler kalır.

Bu noktada pazarları önce baştan aşağı gezip, sonra alışveriş yapanlar; benim gibi sabırsız oldukları için ilk beğendikleri yerden alıp, ardından kazıklandıklarını anlayanlardan her zaman daha şanslıdır.

Ve indirim dönemlerinde ihtiyacı doğrultusunda alım yapanlar, hayat boyu öyküneceğim insanlardır.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Çok para kazanan sektörlerden ceza adı altında başka türlü vergi toplayan rekabet kurumu, hayırlı bir iş yapmak istiyorsa indirim döneminde 2. kalite ürün satan markalar ile gerçekten sezon ürünlerini satan markaların açıklanmasını sağlamalı.
Daha öncede yazmıştım ama tekrarlamaktan zarar gelmez; markanın kalitelisi indirimin döneminde kendini belli eder. Hamam gibi spotları olmayan ve soyunma kabinlerinde hep bir taraf açık hissi yaratan perdeler yerine kapı olan mağazalar, alışverişe en uygun yerlerdir.
Bazı markaların konumlandırmasına gerçekten gıcık olmaktayım. Misal Network, misal Koton. Network fiyat skalası ile artık Beymen'in bir alt kategorisi olma fikrinden vazgeçti diye düşünüyorum. Sienna Miller ve mağara adamı mankeni reklamlarda kullanmak mı fiyatlarını bu kadar yükseltmelerine neden oluyor gerçekten merak ediyorum.
Koton ise, Türk markasıysak kıytırık değiliz diye saçma sapan fiyatlar ile sezonda arz-ı endam ediyor. Fiyatları çok yüksek değil evet ama kalitesi de kalite değil. Hele ki, nakitte şu fiyat kredi kartında şu fiyat stratejisi uygulayarak nasıl bir üst segmente çıkmayı düşünüyor bunu da anlayamıyorum.
Bir de yeni yıl ile seksi iç çamaşırı arasındaki korelasyonu çözemiyorum. Kırmızı don konusu malum, ona diyecek lafım yok. Gelin görün ki, iç çamaşırı mağazalarının Aralık ayında vitrinlerinde bir cafcaflanma olmasının altında yatan mesaj nedir, gerçekten merak ediyorum.
Geçen sezonun ürününü bu sene yeni sezonmuş gibi satan, tuhaf satış stratejileri olan Vero Moda'yla ilişkim de aşk ve nefret düzeyinde. Sürekli sinir olsam da, ayak alışkanlığı olarak da sıklıkla kendilerini ziyaret ediyorum. Bu hafta sonuna dair kişisel başarım; 1 ay öncesinde kendilerinden aldığım ama bir türlü örtüşemediğim 1 hırka ile 1 kazağı değiştirmek oldu. Her türlü ıvır zıvırın fişini saklayan ben, nedense bu iki ürünün fişini saklamamışım. Bu nedenle kredi kartından, ürünleri ne zaman aldığıma bakıp, mağazaya bir heves gittim. Fişim olmadığından sadece aynı ürünün rengi ve bedeninde değişiklik yapabileceklerini söylediler. Ama benim amacım başka modeller olduğundan, azmederek onlara cep telefonundan ekstremi mail attım ve istediğim kazakları aldım. Tabi bu süreçte yalnız değildim. Çünkü bendeniz hiçbir iade işlemini bugüne kadar kendi başıma yapabilmiş değilim. Israrı sevmediğim gibi, ısrar etme konusunda da pek başarılı değilim. Bu nedenle hayır cevabını aldığım da, yola devam etmemi sağlayacak bir manevi desteği, kendim gibi "hayır " konusunda gelişmemiş bünyelere tavsiye ediyorum.
Ve evet, alışveriş konusunda aslında tedavi edilmesi gereken bir boyutta olduğumu biliyor ama tedaviye vereceğim parayı başka şeyler almak için kullanmanın daha mantıklı olduğunu da düşündüğümden pek çözüm üretemiyorum.
İronik biliyorum ama alışverişi sevmeme rağmen alışveriş merkezlerinin kış ve hafta sonu hallerinden de itinayla nefret ediyorum...

ps. başlık şarkısı geçen haftamın albümü haline gelen Ayhan Sicimoğlu- En Estambul'dan Arkana Bakma

"ne yıllar umrumda ne de geçmiş aşklar"

2011-12-16T11:14:00.001+02:00

Malumafatrus’un kronik yılbaşı sendromuyla sesleniyor; 31 Aralık gecesi için bir plan sahibi olamamak.

Bendeniz tavuktan bozma hayatım nedeniyle gece alemlerine pek aşina değilim. 365 günün 364 gününde evim evim güzel evimci bir yaşam felsefem vardır. Sadece bir gün dışarıda olmak isterim ama bu da bana bir güzel dert olur.

Aralığın ortasına gelmiş biri olarak, yeni yıla dair sıfır alternatifim var. Bir alternatif sahibi olmam gerekiyor mu? Aslında hayır. Ona bakarsanız, birilerinin de illa yılbaşında ne yapıyorsunuz sorusunu sormasına gerek yok ama ısrarla soruyorlar.

Kendime dair kocaman masası olan bir evim olsa, bir de yemek becerim olsa kesinlikle evde arkadaşlarımla uzun bir yemek hayalim olurdu. Ama bunlar yok, ya da benim mazeretlerim var ve ev seçeneğini eliyorum. Zaten bildiğiniz üzere pek arkadaşım da yok. Ve bu işlerde ya çok az ya da çok kalabalık olursunuz ki benim dileğim ikisinin de ortası bir çoğunlukta.

Dışarıda keyifli bir yemek yiyerek, sonrada belli ev partilerine uğramak olayını bugüne kadar başaramadım, bu sene de böyle bir planım olmaz diye düşünüyorum. Ve dışarıda yemek yer eve gelirsem, ne anladım bu akşamın yılbaşı olduğundan cümlesini de mutlaka kurarım.

Tabi bir de bu sene hadiselerin Cumartesi gerçekleşecek olması,olayı daha da karmaşıklaştırıyor. Her yer gündüzden itibaren, çok kalabalık olacak diye düşünüyor; şehir dışı alternatiflerini de fiyat/performans katsayısından ötürü araştırmıyorum bile.

Yani gördüğünüz üzere, kendi kendime konuşuyor, tezlerimi çürütüyor, olağan dırdırımı yapmakla kalıyorum. Üstüne üstlük reklamlardaki gibi yeni yıla girmek istemeyen kişilerden biriyim ben. 2012’ye dair iyi niyetlerim yok. 2011’in pek hayrını gördüğümden değil ama Aralık’ın biraz daha uzamasına da itirazım olmazdı hani.

Bir de artık, herkes kendi yeni yılını kutlasın gibi bir önerim var. Tamam takvimler 1 Ocak’ta değişsin ama benim yeni yılım Şubat’ta başlasın mesela. 2011’le bir derdim varsa onu çözene kadar yapmayayım yeni bir başlangıç. Oldu bittiye getirilmesin yani her şey. Yılbaşı süsleri de maşallah Kasım ayında başlıyor zaten, Ocak sonuna kadar 3 aylık dönemde kalsın etrafta. Misal biz küçücük çamağacımızı bir yıl açık tutarak kendi rekorumuzu egale ettik bu sene.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Çocuklukta oluşmuş bir algı olarak –annem sağolsun- yılbaşı ile kabak tatlısını birebir match ediyor beynim. Ve bu nedenle sebepli sebepsiz, kabak tatlısı yemek istiyor. Bir de bunun tahinle yapılanı ile yeni tanışıp dibim düştüğümden; spor salonunda çektiğim çileler glikozla sarılıyor.
Bu burun ameliyatının öncesinde kimse bana iştahın açılacak dememişti ama bildiğiniz açılıyormuş sayın okur. Hele ki ameliyat sonrası bir dönem tıkalı burunla gayet iştahınız kapalıyken, sonrasında o sinsi iştah öyle bir ortaya çıkıyor ki, bugüne kadar yediklerimi hangi iştahla yemiştim acaba diyorsunuz.

ps. başlık şarkısı Mutlu Bütün Şarkılar ( Ayhan Sicimoğlu albümünden, Burcu Güneş sesiyle)

"dokunsalar ağlayacaksın;ama hiç dokunmuyorlar"

2011-12-12T16:27:00.001+02:00

İletişim anlamında aldığım bilumum eğitimlere karşın, halen bazı konularda ciddi sıkıntılar yaşamaktayım. Bunlar asosyalliğin bir sonucu mu yoksa bu nedenlerden ötürü mü asosyalim henüz

analimizi tamamlamış değilim.

Teknolojik gelişmeler de sağolsun bu sıkıntılarımı örtbas etmek için gayet yardımcı oluyor. Ne de olsa artık konuştuğumuzun 10 katı yazışıyoruz. Blog yazıyorum, twitter’da cikcikliyorum o olmazsa whatsapp’dan bağlantıyı kopartmıyorum. Bu noktada kelimelerin ağzımdan dökülmesine takdir edersiniz ki pek gerek kalmıyor.

Kaldı ki, rutindeysek kelimeler de ağzımdan gayet normal şekillerde dökülüyor. Gelin görün ki, ne zaman standart dışına çıkılıyor ben de o zaman bolca saçmalıyorum. Bu hallerin kontrol manyaklığının bir sonucu olduğunun pekala farkındayım. (ama böyle saçmalamak da kontrol manyaklığımı tetikliyor) Ama nasıl çözebilirim işte o konuda pek çözüm geliştiremiyorum.

Özellikle, iş hayatında üstlerimle kurduğum diyaloglarda tuhaf bir özgüven patlaması yaşıyorum. Şimdi siz, ne var ki nihayetinde onlar da insan değil mi derseniz pek tabi haklı olursunuz. Bendeniz, kartvizitlerinde pozisyonları bile yazmayan bir şirkette başladım iş hayatına. Uluslarası firma ne menem bir şeymiş bu sayede anladım. Bu nedenle tüm yeni mezunlara, iş hayatında özgüven kazanmak isterseniz uluslarası bir firmada işe başlayın öğütlerimi de itinayla veririm. Şu an içinde bulunduğum firma, büyüklüğü nedeniyle ne kadar kurumsal o kadar bürokratik bir şirket. Ve çoğunuzun bildiği üzere, buraların havasını soluyanların zihninde isminizden önce bulunduğunuz görev yeralır. Genel bir yanılgı olarak ast- üst ilişkileri, kurumsallığının olmazsa olmazı şartı olarak görülür.

Bense bu noktada ilk iş tecrübem ya da kişiliğimin etkisiyle ast-üst ilişkilerini yoksayan densiz olarak algılanabilecek kadar rahatım diyebilirim. Densiz derken hadsiz olmadığımın altını çizmek istiyorum. Ama işte bazı planlanmayan ki çoğuları buna “spontan gelişen” de diyebiliyor hadiselerde bildiğiniz hadsiz oluyorum. Sonrası bildiğiniz salt pişmanlık hali.

Son dönemde bu tür vakaları da bolca yaşayınca, bu heyecanlanma ve saçmalama hadisesini nasıl geliştiricem bunu merak etmeye başladım. Eğitimlerde atılan, 1 kere heyecanlanırsın 2 kere heyecanlanırsın sonra alışırsın yalanına artık karnım tok. Aklı selim ve soğukkanlı kişiliğimi 7/24’e yayamazsam; anılarımı “kurumsal hayat saçmalıkları” adlı bir kitapta toplayarak, tek işimin bu blog olması pek yakındır.

Bir “kendime söylüyorum da laf dinlemiyorum” yazımızın daha sonuna gelmişken, herkese özgüveni sıfatlardan bağımsız olarak yüksek yöneticiler temenni ediyorum.

ps. başlık şarkısı Anason ile gene Zakkum

"dikiş tutmayan bu büyük yara, bazı geceler kanıyor hala"

2011-12-11T22:07:00.001+02:00

Haftanın sonundan ortaya karışık;

Patlamış mısır ve frigo'nun yarattığı yanlış izlenimden mütevellit, sinemada bir cafedeymiş gibi sürekli yemek yenmesine ultra gıcık olmaktayım. Sinema salonlarının evimden farkı sadece koca bir ekran olmamalı diye düşünüyorum. Ama ne oluyor, o kadar insanın sessiz olması gereken salonda tüm film boyunca mısır ve içecek sesine maruz kalıyorum. Kaldı ki, irademle verdiğim savaştan ötürü ben Aypop'dan da uzak dururken, insanların patlamış mısır yemesine de gıcık oluyorum.
Patlamış mısırla ek bir gönül bağım yokken, kendisi yüzünden bağımlı haline gelmeme, 100 gr.'ı 425 kalori iken, bir paketinin kaç gr olduğunun yazmamasına da pek tabi ayrıca sinir oluyorum.
Bendeniz bu hafta sinemada birçok alternatif varken özellikle etkileyici kapağından mütevellit Zirveye Giden Yolu izledim ve bundan da gayet bahtiyar olarak salondan ayrıldım. Gerçi film sinemada izlenmesi (başkalarının yemek seslerine maruz kalmadan) şart olmayanlardan, bu yüzden sinemada kaçırırsınız, dvd.sini alarak Ryan Gosling'in oyunculuğundan mahrum kalmayın derim ben. Ayrıca filmi bir kezde defter kalemle izleyip, kazanmak ve kaybetmeye dair mesajları da not etmek isterim.

Tiyatro faaliyetlerim yıllık 4-5 oyunla sınırlı. Ve her sezon önceki sezonda izlediğim oyunun tekrarını izledikçe bu sayıda ilerleyemeceğim de aşikar. Güzel Şeyler Bizim Tarafta'dan sonra geçen hafta da, Tehlikeli Oyunlar'ı bir kez daha izledim. Ve bir önceki oyunda nasıl olduysa çok da dikkatimi çekmeyen; " eğer bir şeyin olmasını istemiyorsam, tüm detayları ile her şeyini planlıyorum" repliğine vuruldum. Bildiğiniz üzere en büyük takıntılarımdan biri, her işi tüm detayları ile planlamam ve sonrasında da boyumun ölçüsünü almamdır. Ve tehlikeli oyunlar sayesinde, bu derdimi kendime faydalı bir hale getirebileceğimi idrak ettim. Bundan sonra becerebilirsem, tüm detaycılığımı karamsar senaryolarım için kullanmaya çalışıcam.
Bu vesileyle, kitabı okumuş ya da okumamış farketmez hala Tehlikeli Oyunlar'ı izlemeyenlerin hayatında bir şeylerin eksik olduğunu düşündüğümü de vurgulamak isterim.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Burnumun normale dönmesi nedeniyle spor salonunda düz koşulara başladım. Çarşamba günü de bu uğurda, İstanbul'daki en iğrenç günlerimden birini yaşadım. Aklına tükürmek istediğim ama bir aklı olduğundan fazlasıyla şüphelendiğim federasyonun GS-FB derbisini Çarşamba günü 19.30 saatine koyması nedeniyle, işten 4.Levent'e 2 saatte varabildim, bundan da acısı 4. Levent'ten 1 Levent'e gidebilmek için 20 dk metro bekledim. Trafiğin olması değil de, trafik olduğunda uyuyamamak, kitap okumak için ışığımın olmaması ve şarjımın bitmesi beni daha çok tüketiyor, bunu da şartlar nedeniyle farkettim.
Bir başka sportif maceramda ise; Turkcell'in CEO'su Süreyye Ciliv ve oğlu ile aynı zamanda yüzmem hayatımın bu dönemindeki bir acayip tesadüfler silsilesine bir çizik daha atmama vesile oldu. (Bu yazdığımı bir başkası yazsa, ne kadar görgememiş bir hal diyeceğimi de iğne çuvaldız bağlamında söylemeden geçemem)

ps. başlık şarkısı Anason ile Zakkum

"düş denizinde yarattığın umut sandalıdır"

2011-12-08T23:42:00.001+02:00

"Sevmek an'a ait bir şeyse, bilmenin ne faydası vardı? Bir an, öteki an karşısında anlamını yitiriyorsa yaşanan an'ın ne anlamı olabilirdi ki? İnanmak ve güvenmek insanı mı kadar mı salaklaştırıyordu?

"Her sevgi bir saflığı, her akıl bir aptallığı gölge gibi yanı başında taşırdı."

"Tek başıma düşünürken vardığım sonuçlardan geri dönebildim; ama anlatmaya başlarsam bunu kolay yapamam! Arkamızdaki kapıyı sürekli açık tutarsak, hiçbir zaman yürümeye esaret edemeyiz değil mi? Yürüsek bile kararlı olamayız. İşin aslına bakarsan ben , artık gerçek yaşamın süprizlere açık olduğunu düşünmüyorum. Müdahele etsek de, kendi haline bıraksak da... Değişik ne sunabilir ki bize?"

"Yenilgiyi baştan kabul edince insanın canı daha mı az acıyor?"

"Ömür dediğiniz nedir ki? Ayrıca çmür dediğimiz adanmakla malul değil midir; vatana, millete, halka, aileye, çocuğa , sevgiliye, işe yazmaya, çizmeye... daha çoğaltayım mı?

Her insan ömrünü bir şeylere adamaz mı? Kendini bir şeye adamayan bir insanla karşılaştınız mı hiç?"

NEVZAT ÇELİK- LEKE

Size sormadan, kendi cevabımı vereyim ben eğer ömrümü bir şeye adamışsam, bunun ne olduğu dair gerçekten hiçbir fikrim yok. Sizin benden aksi yönde olduğunuzu umarak soruyorum, geçen giden ömrünüz bunca zaman nelere adandı ey okur?

ps. başlık şarkısı sözlerini yazara ait olan Şafak Türküsü'nden....

"daha vazgeçer miyim sanıyorsun?"

2011-12-07T08:33:00.002+02:00

Malumafatrus sağdan soldan duyduklarıyla ortaya karışık hayat dersi çıkarmaya devam ediyor;

Ben organik eğilimlere sahip bir insan değilim. GDO konusunda da henüz takıntılı değilim. Duyduğum okuduğum bazı şeyleri dikkate almaya çalışsam da, fazla hassas olamam. Aldığım ürünlerin paketlerini inceleyip bunda mısır şurubu varmış diyemem. Bu gıda hassasiyetinin, çocuk sahibi olduktan sonra da nükseden bir hal olduğunu düşünüyorum nedense.
Aslında hiç de ihmal edilmeyecek bir konu olduğunu, karnımızı doyurmak için yediğimiz çoğu şeyle kendimizi resmen zehirlediğimizi de ne yazık ki biliyorum. Bu noktada, şu şehirden kaçıp bir köye yerleşemeyeceksek, sağlıklı olmaya çalışmak da imkansızı istemek gelir bana. Sanırım kolayıma kaçtığı için de, ne kadarından korunsak o kadar iyi diyemiyorum.

Bu noktada, “bana bir şey olmaz” halini cehalete verdiğimden; yediğimizi bilelim kampanyamızı domates ile açıyorum. Benim için kahvaltının vazgeçilmezi olsa da, kışın cherry dışında ( ki onun da vardır bir yamuğu) saçma sapan domatesleri yemeye son verdim.

Ve dün olağan doktor (evet halen burun) kontrolümde aldığım hayat dersiyle de “ne yediğin kadar (nitelik) ne kadar yediğin (nicelik) de önemlidir şeklinde ikinci bir kampanyaya girdim. Doktora psikolojik sorunlarımdan ötürü gitmediğim için kendisine 30 yaş buhranımdan bahsetmemiştim. Ama artık hisli kablel vuku mu, yoksa “algıda seçicilik” mi ne olduysa , konu döndü dolaştı ve “25 yaş sonrasında alınan her kilo insanı yaşlandırıyor” cümlesini kuran bizim doktor oldu size hayat koçu. Kendisi kilo almanın fiziksel etkisinden ziyade bedeninize içeriden verdiği zararları; aslında her halukarda sizi yoruşunu pekala anlattı. Doktor çıkışı Tatbak'a gitmeyi planlayan bir bünyeyi haliyle bu dialoglar ters köşeye yatırdı. Bir de bu cümlelerin gayet fit ve yaşını da hiç göstermeyen birinden duyulması etkisini biraz daha perçinleştirdi.

Ve bendenize yeni bir gündem maddesi daha çıktı. Şimdilik pek tabi çokça hevesli ve de iyi niyetliyim. Kontrollerim sona ermek üzere olduğundan, bundan sonrası için doktorumun hayat koçluğundan medet umamam. Anlayacağınız yine iş başa düştü. Yediğim yemeği de, yaptığım sporu da bizatihi yönetip, mantığımı lokmalarımdan önce devreye sokmalıyım.

sonrası yine başka bir macera ve pek tabi sayısız yazı gerekçesi...

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Günde iki bardak yeşil çay pek faydalı diyen doktorlara sorarım en az 2 yıldır bu düzende yaşayan ben bu faydayı ne zaman görecek acaba?

"biçtiğin yarın nedir merakla beklerim"

2011-12-06T14:57:00.004+02:00

“bu kadarı var bana hayatta, yetinirim belki”

“daha fazlası var hayatta, isterim belki”

Çoğu kişinin bir komedyen olarak tanıdığı Erdem Yener’i bir müzisyen olarak değerlendirmemdeki en büyük etmendir Belki şarkısı. Ve yukarıdaki iki satır, hiç abartmıyorum hayatımın paradoksunun kelimelere dökülmüş halidir.

Vazgeçmek ile azmetmek arasındaki sınırı hesaplamak hayattaki en büyük sorunsallarımdan biri olabilir sanırım. Bir insanın ağırlık noktası gibi karakteristik bir vazgeçme noktası olmalı bence. Ama benim gördüğüm her konuda değişkenlik göstermekte bu yeter diyebilme hali. Pesetmekle inat etmenin optimum noktasını bularak ömrümüzü geçiriyoruz sanırım.

Herkes için bu dönemler değişse de, bu sorgulamaların beklenti/yaş oranına paralel olarak “daha fazlası var hayatta, isterim belki” den “bu kadarı var bana hayatta, yetinirim belki”ye dönüştüğünü sanıyorum. Beni sorarsanız an itibariyle araf’tayım. Daha fazlasını istemeli mi yoksa yetinmeli mi arasında salıncak gibi sallanıyorum.

Lafta çok şeyler yapmak istiyorum, icraatte yerimde sayıyor, sonra bu halimi görüp her şeyi akışına bırakmayı tercih ediyorum. Kaderle ilişkimi de “taşıma suyla mı değirmen mi döndürmeli, su yolunu bulur mu demeli” çerçevesinde tartıyorum.

Vakti zamanında birine, hakettiğini tüm kalbimle düşünerek “vazgeçmek için çok iyisin ama bunun farkında değilsin” demiştim ki, sanırım kendime de bu lafı söyleyebileceğim alanları tespit edip, diplere düştüğümde kendi yağımla motive olabilmeyi öğrenmeliyim.

Tabi bir arada motive olmakla gaza gelmek arasındaki görünmez çizgileri de netleştirirsek çifte kavrulmuş petibör kıvamına ulaşır, çayda bir çırpıda eririz.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Bir komedyen olarak Erdem Yener, sürekli bir başkalarını taklit ediyor gibi olduğu ve sürekli ekranda olduğu için artık çok sıkıcı desem, 2 yıl önce bu adamı ne kadar karizmatik bulduğumu yüzüme vurur musunuz?
Sadık olduğunu sandığım, bir elin parmağını geçmeyen (fery,kusburnu, varoldöken) değerli blog yorumcularım nerelerde peki?

ps. başlık şarkısı Daha ile Candan Erçetin

"i can only disappoint you "

2011-12-05T22:55:00.002+02:00

İnsanı tanımlayamadığı cisim veya kişilere tanımlayamadığı bir şekilde ilgi duyar ya, ben de işte tam da böyle bir halden Ayhan Sicimoğlu'nu ekranda görünce kitlenip kalıyorum. Twitter'da da dedim, bu dünyada kimin hayatını yaşamak istersen diye sorsanız kesinlikle ilk beşimde yer alacak kişilerden biridir. Onun tabiriyle resmen hastasıyız. Bana göre ne kadar tuhafsa bir o kadar da gerçek kendisi.

Ve bu nev-i şahsına münhasır insan, Cumartesi sabahı Tv8 ekranlarında karşıma çıkarak, yine beni benden aldı. Tanıyanlarınız, denk gelenleriniz varsa TV8'de Seda Akgül'ün yaptığı Erken Baskı adında bir program var. Seda Hanımkızımızı da dobra diye tanımlarsak sanırım yanlış olmaz. Kendisi Sicimoğlu'nun da arkadaşı olduğundan muhabbet epey rahat bir atmosferde geçti. Öyle ki beni benden alan diyalog da bu rahatlık vesilesiyle gerçekleşti. Seda hanımkızımız, kendisiyle gayet rahat dalga geçtiğini belirtmek için; ben burada "ay evde kaldım; çok da tombiğim gibilerinden" cümleler kuruyorum dedi.

Ayhan Sicimoğlu da, kompliman olayını aşmış biri olarak; gayet de fıstık gibisin diyerek Seda ablamıza iltifat etti. Seda kızımızın beni dumur eden repliği de bu iltifat üzerine geldi; "giderim var mı yani?" Ben bir kadının gideri olmasını marifet gibi görmesi bir yana, bir de bu soruyu başkasına yöneltmesinin dumuruna uğramışken; Ayhan Sicimoğlu pek tabi lafı gediğine koydu ve literatürüme yeni bir iltifat ekledi; giderin var'ı geçersin. Yani son tahlilde program sonunda; Seda hanımkızımızı giderin var'ın bir üst kademesinde konumlandırılabileceğimizi öğrenmiş olduk ve bu vesileyle de Cumartesi Cumartesi pek eğlendik.

Bugün doktorumdan aldığım hayat derslerini bir başka yazı konusu yapmak üzere; doktor vesilesiyle gittiğim Nişantaşı'nda Ali Atay ile eşini gördüğümü; epeyce insanın taklidinin yaptığı Mecnun konuşma tarzının bizatihi kendisinin konuşması olduğunu da idrak ettiğimi belirtmeliyim. Kendisi ile eşinin konuşmasına tanık olup, dün ve bugündür hiçbir şey yemediğini ve çok acıktığını duyduğumdan; kafayı sıyırmış Ali Atay hayranlarının sarmaları sarıp çekim mekanlarına gitmesini önermekteyim.

Bu yazıdan çıkartılmayacak saçmasapan sonuçlar;

Yaz değil kış değil, ne işin var senin güneş gözlüğü ile diyeceksiniz ama bendeniz Atasun Optik'e ultra gıcık olduğumu da belirtmek istiyorum sayın okur. Bu pek muhterem işletme, birçok lüks markayı satsa da, çalışanları kapsamında "abilerim ablalarım" modelinden öteye gidemiyor. Marka ve modellere dair doğru düzgün bilgi sahibi olmayan çalışanları ile o gözlüklere o paraları istemek de abesle iştigal oluyor, bunu da malumafatrus geziyor ama boşa gezmiyor faaliyetleri altında şuracığa not düşerim.
70 milyonuncu kişi olsam da, sadece fragmanlarına tanık olduğum Hayat Devam Ediyor dizisinde sürekli niye bağırılıyor acaba sorusunu sormadan geçemem.
Bu arada; Limango reklamı da, Şenay Gürler oyunculuğu da pek fena pek...

ps. başlık şarkısı Mansun'un pek cool şarkısından.

"kaybettiğinin yerine ne koysan dolmaz,"

2011-12-04T22:22:00.000+02:00

İş bu blog sahibesi, bir önceki yazısının sonunda "Peki ben size, saçlarım eskisi gibi koyu renkli olsun istiyorum desem, hiç şaşırır mısınız sayın okur?" satırlarını yazdıktan sadece 3-4 saat sonra; eskiye yakın bir koyuluğa sahip saçları ile kuaförden ayrıldı desem, blogdaki bilmem kaçıncı saç yazısının sizi beklediğini tahmin edersiniz sanırım.

Ece Temelkuran'ın dediği gibi bütün kadınların kafası karışık mı bilmiyorum ama benim kafam karışık ki, bunu da her satırımda size gayet net yansıtabildiğimi düşünüyorum.

Saçımın ara boyunun yarattığı boşluk hissiyatı nedeniyle, istanbul'daki kuaförüme gidip, bu saçı adam et dostum dedim ve son anda bir de "biraz da koyultsak mı" şeklinde dileğimi ekleştirdim.

Zaten yarısı giden saçımın adam olması için geri kalan 2/3'nü de feda ettim. Bir tavus kuşuyla empati yapabildiğim tek yer olan kuaförlerde aynanın karşısında "acaba sonu nasıl olacak" hissiyatı ile geçirdiğim her dakikadan sanırım koca bir kitap yazabilirim.

Geçen zamanda kendime alıştığımı söyleyemem. Hadisem beğenip beğenmemekten ziyade, iki gıdım saçım olduğu gerçeğini kabul edebilmek.

Gelen tepkilerden yeni modelimin beni küçük daha doğrusu genç gösterdiği iddiasına pek tabi itirazım yok ama şu saçlarımla yağmurda kalırsam, makyajı akmış saçları da hafif uzamış bir erkek gibi de algılanabilme ihtimalim var.

Nihayetinde saçıma dair yapabileceğim değişikliklerin sonuna geldiğimi düşünüyor daha doğrusu öyle umuyorum. İçimdeki değişim sona ermeden, dışarıda da faaliyetlerimin sona ermeyeceğini bilsem de, kendimden ve ani kararlarımdan korkuyorum sayın okur.

Kafa bu kadar gitmişken, her türlü yeniliğe de sessiz sessiz yelken açarken; açık enseme de bir dövme yaptırsam mı diye düşünmüyor değilim. Dövme hadisesine o kadar laf etsem de, ensede yapılan dövmeye nispeten sıcak baktığımı sanırım şu an itiraf edebilirim. Tabi japonca veya çeşitli kaligrafik yazıların yeteri kadar insanın vücuduna işlendiğimi düşündüğümden, pek tabi olayı şimdilik geyik çerçevesinde tutuyorum. Yok bu geyiği de gerçeğe dönüştürürsem, zaten bana artık yorumlarınızda psikolog veya psikayatrist önermeniz gerekeceğini düşünüyorum.

ps. başlık şarkısı Yalın ile Alışmak Zorundayım

"senden sonra geriye hayat mı kaldı?"

2011-12-01T14:36:00.002+02:00

Bugüne kadar Türkçe’yi katletmeme dair hatırı sayılır eleştiri aldım. İlk zamanlar (üstat dönemleri) üzerinde durmadığım bu eleştirileri; fery ve kusburnu’nun editörlük çabalarıyla dikkate alıp kendi çapımda da epey ilerleme kaydettim. Hala ki ve de’lerle sıkıntılar yaşasam da, artık dahi anlamındaki de’si birleşik yazılmış cümleleri görünce algıda seçicilik misali, ilk olarak gözüm o hatayı görüyor. Şimdi vakti zamanında sinir ettiğim insanları daha iyi anlıyorum. (işte bunlar hep yaşlılık dalaletleri) Zaten bu aralar iş hayatı sağolsun en ufak bir cümleyi bile düşünmeden yazıp gönderemiyorum. Negatif etkileşim mi hayırlı bir şey mi bilemiyorum ama bir cümleyi yazıp, sonra 2 farklı versiyonda deneyip son kararımı veriyorum. Ama halen blog yazılarımı ikinci kez okumayı sevmiyorum. Bir de burada obsesif olursam yanarım diyerek, hatalarımı hatalarımla

yazmayı tercih ediyorum.

Mahalle baskısı denilen şeyi, mahalleden ziyade insanın kendisi yaratıyor kanısındayım. Özellikle, kendimde gördüğüm değişimlerden biri de bu. İnsan karşısındakine net olmadığını hissettirince, öneriler havada uçuşuyor ve insan kendi hayatına başkalarını söz sahibi yaptığı sürece de net bir karar alması pek mümkün olamıyor.

Redd’i sevmemdeki en büyük neden, her dönem bir başka şarkılarını ilk defa dinliyormuş gibi hissedip, sonrasında çok ama çok sevmem. Bu dönemki favorim ise Plastik Çiçekler ve Böcek’ten Senden Sonra.

“Çevir sesi gelmiyor artık içimden, otomatiğe aldım gözyaşlarımı başa sarıp yeniden izlerken hayatımı” satırlarına her dinlediğimde ciddi ciddi üzülüyorum.

Bununla birlikte, ıvır zıvıra takıldığımda da Can Bonomo’nun “aşık mı oldun ama korkma geçiyor, yaranı sarma, ziyan” satırları ile kendimi teselli ediyorum.

Bunlar dışında e2’de yayınlanacak diye cnbc-e’nin reklamını yaptığı treme’nin soundrack’ini ve Yasemin Mori’nin Kuzgun’u da loop’a aldım sayılır. Yeni şarkı olmayınca eskilere başka bir gözle bakmaya da başlamış olabilirim pek tabii.

Bloglar hakkınde en çok görüşü sorulan kişi olan varoldöken’in dediği gibi, twitter nedeniyle bloglar ikinci plana atıldı ve artık akla gelen her şey hemen tüketildiği için bloglara yazılacak pek bir şey kalmadı. Bu nedenle, 4.500 adedi bulan twitlerimden ortaya karışık blog yazısı yazmaya karar verdim. Gerçi twitter arşiv anlamında pek sağlıklı değil ama ardaarda yazdığım 40 twitten anlamlı bir blog yazısı çıkartacağıma inancım tam.

Aslında bu kanıya kapılmamın da bir nedeni var. Bugüne kadar dikkat etmemiş, sözlükte de okumamıştım ama Plastik Çiçekler ve Böcek’de yer alan şarkıları ardarda okuyunca zorlama da olsa ortaya bir mesaj çıkıyor.

“bak keyfine mutlu olmak için. hâlâ aşk var mı dünya? roman kahramanı! sen kendinde ol yeter. senden sonra... - nefes - artık melek değilim, ne olmaya geldim? prensesin uykusuyum, falan filan."

Müzik demişken, müzik kitap önerisi rica ettiğim blog yazıma da sıfır yorum yapılması blog sahibesi olarak beni ve sağ cebimde taşıdığım egomu ne kadar bahtiyar etti varın siz tahmin edin. (sözüm varoldöken’den dışarı)

Çok istediğiniz bir şeye ulaşmanın verdiği mutluluk zamanlama ile birbirine göbekten bağlı. Yani yarın olmasını çok istediğiniz bir şeyin 3 ay sonra gerçekleşmesi sizde sadece acımtırak bir mutluluk tadı veriyor. Bu nedenle aslında mucize denilen hadisenin alametifarikası, olmayacak şeylerin gerçekleşmesi değil de, bu gerçekleşmenin en beklenmedik zamanda vuku bulması benim gözümde.

Peki ben size, saçlarım eskisi gibi koyu renkli olsun istiyorum desem, hiç şaşırır mısınız sayın okur?

ps. başlık şarkısı için detay vermeme gerek var mı peki?

"ben işte dün yine yürüyordum sen vardın aklımda"

2011-12-01T10:03:00.003+02:00

Kendi hayatında deneyerek mutlu olduğu bir şey, herkes için çok faydalı bir şeymiş gibi davranan; tavsiyeler veren kişilere oldum olası sinir olurdum. Peki ama ne oldu gün geldi ben de onlardan biri oldum. Ameliyat münasebetiyle burada yazdığım yazılar dışında, kaç kişiyle burun muhabbeti yaptığımı gerçekten hatırlamıyorum. Ameliyattan sonra karşılaştığım insanların yarısı bu ameliyatı daha önce olmuş, yarısı da olması önerilmiş kişiler olduğu için; benden tecrübelilerle iyileşme sürecini, konunun acemileriyle ise deneyimlerimi konuşuyorum. Ve inanın buna kendimden fevkalede sıkılmış durumdayım. Ameliyat lafından tedirginlik duyan herkese," ameliyat bile değil, operasyon; beklediğine sıkıntı çektiğine değmez" "ben doktorumdan pek memnunum sen de bir git muayene ol istersen" türünden demeçlerimi artık otomatik pilota aldım. Utanmadan milletin burnunda hak iddia ediyorum yani. Evlenince veya çocuk doğurunca; " hiç bu kadar beklemeye gerek yokmuş, bence sen de acele et" diye cümleye başlayanlara benzedim resmen.

Burundan bir konu konuşmaya gerçekten hasretim. Ama istemem yan cebime koy misali; konu açıldığında da bübül kesiliyor, kendimde satıraltı antipatisi geliştiriyorum.

Ameliyat çerçevesinde; doktora teşekkür konusunu da ele almak istiyorum. Vizyonuma vizyon katan eğitimlerin birinde, büyük operasyonlardan sonrasında gazetelere teşekkür ilanı verildiğini öğrenmiş biri olarak; bu işin "ameliyat riski/hediye&teşekkür" katsayısını gerçekten merak ediyorum. Ayrıca kendi doktorumun hastanedeki sayfasındaki teşekkür yorumlarını okumuş biri olarak, Türk halkının minnet duygusunu tasvir etmek konusunda epey yol katetmesi gerektiğini belirtmeliyim.

Sağlık konusuyla ilgilenen birinin televizyonda , gazete ve bilumum iletişim aracında yorum yapması için birincil şartı; "su için" önerisinde bulunmak bence. Su için cildiniz şöyle olsun, su için zayıflayın, su için detoks olsun, su için sesiniz güçlensin, su için hayrını görün gibi envai çeşit yoruma dayanarak söylüyorum; suyun bir hayrı olsaydı, bugüne kadar bende kendisini gösterirdi. Henüz görmediğimden demem o ki,iyi niyetli olun evet ama su'dan da bir mucize beklemeyin. Eğer bu yiyecek müessesinden bir hayır gelecekse de, yeşil çayın , ayvanın ve tavuk'un hayrını görmeyi dört gözle beklediğimi de vurgulamalıyım.Aslında yazıya başlarken yazmayı planladığım başka konularda vardı ama burundu, sağlıklı olmaktı derken yine hastane yazısı minvalinde bir yazıya imza attım.

Sırf bu nedenle kendime hastalıklardan ve hastanelerden uzak günler diliyor, gündemimi "yılbaşında ne yapıcaz" sorunsalına çeviriyorum.

ps. başlık şarkısı Kuzgun ile Yasemin Mori

"Filme çekmişim dudaklarındaki susu"

2011-11-29T16:24:00.002+02:00

Krek efsanesinin sona erdiği oyun olarak Bayrak...

Krek’i sevmemdeki birinci etmen Berkun Oya ise ikincisi de pek tabiki Ali Atay’dır. Niyeyse bu değerli ikiliyi, vakti zamanında Ozan Güven’in de dahil olduğu Adamlar ve sonrasında “İyi Seneler Londra” gösterimi dışında da yanyana görmüşlüğüm yoktur. Yani benim için Krek demek Berkun Oya demektir, Ali Atay başlı başına sevilme nedenidir.

Bu yüzden evvel zaman içinde Bayrak’ı orjinal kadrosuyla izleyemediğim için gerçekten hayıflanıyorum. Gerçi Ali Atay’ın oynaması, dün akşamki izlediğim şeyin kötü (ısıtılmış pilav tadında) olduğu gerçeğini ne kadar değiştirirdi onu da bilemiyorum.

Aslında suç, herhangi iki Krek oyununu yakın zamanlarda izlemek. Yani bir Krek oyunu izlemek için 3 ay başka bir oyununu izlememe şartı olmalı. Bendeniz geçen hafta Güzel şeyler Bizim Tarafta’yı ikinci kez çeşitli sebeplerden izlemiş biri olarak Pazartesi’de Bartu Çağlayan odaklı bir oyun izleyeceğim diye gerçekten çok korktum. Çok şükür, oyunun afişinde elinde çerçeveyi tutmasına rağmen kendisi oyunda yoktu. (Eskiden var mıydı şimdi onu da araştıramıyorum. Çünkü Krek’in internet sitesinin domain süresi dolmuş ve lüzumsuz insan olduğumdan bilet için aradığım da bu bilgiyi de karşı tarafa ben iletiyorum.)

Bartu olmasa da, kendisinin etkileri oyunda fazlasıyla vardı. Hatta şöyle söyleyeyim, Bartu Küçükçağlayan’ın artık oyunculuk değil kişilik olan halleri aslında Krek’in standart oyun tipiymiş de, ben bu oyun sayesinde bu gerçeği idrak edebilecekmişim. Ali Atay’ın yerine oynayan Ozan Çelik’in , Parga’lı hallerinin dışına çıktığında Okan Yalabık da Bartu Küçükçağlayan’ın oyunculuğunu aratmıyor bize. BK’nın da Ali Atay tarzı oynadığını düşünürsek, buyrun size yumurta-tavuk ve krek üçlüsü.

Canan Ergüder’i de izleyince, Tülin Özen, Öykü Karayel ve kendisi arasında en iyinin Öykü Karayel olduğunu yönündeki görüşümü açıklıkla söyleyebilirim.

Oyunu sevmeme nedenim olarak ise, benzer replikler; benzer ikili ilişki bunalımları ve artık alışılmış oyunculukları suçlu gösteririm.

Ve bu nedenle, Santral İstanbul’u çok sevsem de, özellikle hafta içi oraya gidince kendimi öğrenci gibi sansam da ( bir gün eğitimime devam edersem, ilk tercihim orası olabilir) Kreksel faaliyetlere bir süre ara verdiğimi kamuoyuna açıklamak isterim.

Gerçi izlemediğim bir tek Bomba kaldı ki, kusburnunun dediği gibi onun da dakika başı maliyeti yeteri kadar yüksek.

Berkun Oya sana soruyorum, bilen başkası da cevaplayabilir;

Krek’in o beyaz üzerine yeşilli adidas spor ayakkabıları ile alıp veremediği nedir?

Ali Atay ile ortaklık sona mı erdi? Erdiyse neden erdi?

Bir röportajda dediği gibi tiyatrodaki camekan hadisesi bu sene son kez mi uygulanacak, yoksa böyle mi devam edecek?

Oyun kaldığı yerden devam ettiğine göre, bu oyunda neden ara var?

Ve Bayrak’ı devam ettirmekteki ısrar niye?

ps. Başlık şarkısı Senden Sonra ile Redd

"o zaman şarkı söylemek ..."

2011-11-28T16:21:00.001+02:00

Hayat iyi müzik ve kitaplar oldukça güzel...

Ve günümüzde ikisini de bulmak o kadar kolay değil.

Kitaplığım okumadığım ve bir türlü de başlayamadığım kitaplarla dolu... Gözüm kulağım, en sevdiklerimin yeni çıkartacakları kitaplarında.

Müzikse daha da zorlu. Yani aslında evde fizy ve youtube sayesinde çeşit çok bol. Hem twitter sağolsun, bir sürü öneri de dinliyorum.

Ama olay mobil zamanlardaki playliste gelince, hep tekrarlarda ve haliyle sıkıntılardayım. (Uzun yol insanı olmanın doğal sonucu) Radyo dinlemekten ise itinayla nefret ediyorum.

Yeni yılla yeni ve kocaman bir playlistle girme hayallerimle, tüm önerilerinizi yorum olarak bekliyorum.

Hatta olayı bir adım daha ileriye götürüp; kendim gibi çok sevdiğim bir şarkıyı&albümü herkes sevsin yaklaşımıyla sürekli paylaşan okurlardan halihazırda sahip oldukları teknolojik aletlerde bulunan çok da sevdiği bir (daha fazlasına da itirazım olmaz) şarkıyı bana e-mail ile letmelerini rica ediyorum.

Ve galiba bu ricayla da blog tarihimin en şımarık hareketini yapıyorum.

"Başa sarıp yeniden izlerken hayatımı"

2011-11-25T22:47:00.001+02:00

Alakalı alakasız her konuya burnumu soksam da, askerliğe dair beyan edilecek bir fikrim yok. Sadece her türlü askerlik muhabbetinin açıldığı erkek ortamlardan nefret ettiğimi konuya dair dipnotum olarak düşebiliriz. Bir de asker bekleyenleri ( misal kusburnu) çok takdir ettiğimi, hiç beklemediğimden de olabilir bir ilişkide asker yolu beklemenin büyük bir sınav olduğunu düşündüğümü de olayın kadın-erkek değerlendirmesinde yazabilirim.

Bedelli askerlik ise askerlikten bağımsız, dünyanın adaletsiz bir çukura dönüşmesi için atılan son adım. Hayatımdaki hatrı sayılır kişiler arasında da kara kara askerliği düşünenler olmadığı için, konuya fazlasıyla yabancı sayılırım.

Benim bedelliyle tek derdim o malum yaş sınırından kaynaklanıyor.

30 yaşından gün almak hadisesi kritik hal alınca, twitter'da kim oluyor ki bu 30 yaş talihlileri diye sordum. Ve 30 yaşından gün almış olduğumu da bu vesileyle öğrendim.

Oysa bendeniz 30 yaş depresyonu için ne planlar yapmıştım. Bunca yıl ne yapıp ne yapamadığımın seceresini döküp, "geçen günlere yazık yazık etmişsin gönül sen " diye depresyonumu körüklemeyi, bundan sonra her şeyin çok farklı olacağını sanarak sayısız plan yapmayı öngörüyordum.

Ama ne oldu, bedelli adı altında bir anda hızlandırılmış bir depresyonun içinde buldum kendimi.

Önce dedim ki kendime, 30 yaşında olmakla bir derdin varsa, şu an hangi yaşta olmak isterdin sayın dostum? (yazarın kendine yabancılaşma evresi vol.4) Aslında ideal bir yaş hayalim yok ama üniversiteyi bitirip işe başlamadığım o haytalık dönemini hala keyifle hatırladığımdan 24-25'te umut var gibi geliyor bana.

Sonra diyorum ki, kendimizi kandırmayalım, önemli olan yaş değil, aslında senin ne hissettiğin. Yani mesela ben ironik bir şekilde hayatının her döneminde yaşından büyük hal ve tavırlara sahipken, yaşlandım diye dertler edinen biriyim. Yani aslında sorun hayattaki her şeyin bir sonu olması ve bizim bu gerçeği o son gelip çatana kadar da idrak etmekten kaçınmamız.

Şahane bir yaz tatili geçirmenize rağmen, Eylül gelir gelmez okullar açılacak diye üzülmeniz de; 1 haftalık bayram tatilinde hiçbir şey yapmamanıza hatta sıkılmanıza rağmen tatil bitti diye üzülmeniz de işte tam da bu sebepten.

Geçenlerde sanırım Mehmet Eroğlu (ki kendisi benim gözümde, kesinlikle twitter'da takip edilesi yazarlardan) şuna benzer bir şeyler yazmıştı. Mutlu bir hayat yoktur, mutlu anıların çok olduğu hayat vardır. Bu yüzden mutlu muyum sorusunun cevabın bir günden başka bir güne değişebilir.

Ve biz mutsuzluk için nedenimiz yok diye kendimizi mutlu olmak zorunda hissebiliriz ki, bu noktada şükretmek ile mutluluk kavramları birbirine karışıyor bence.

Yazıyı tam çorbaya dönüştüreceğim ama, bu akşam 5n1k'da izlediğim psikayatrist Ümit Yazman'ın mutluluğa dair 2 temel nedenini dinledikten sonra mutlu muyum sorusuna cevap vermenizi önereceğim. Kinyas ve Kayra'dan (Hakan Günday) da bir kuplelik alıntıyla satırlarıma son veriyorum.

"yarın düşüncesi,bugünü yaşanabilir hale getiriyordu.kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı.

loto'nun çıkma ihtimalini,aşık olunacak insanla tanışma ihtimalini, sonsuz mutluluk ihtimalini içinde barındıran o sihirli sözcük; yarın.

gelecek iyi bir sermayeydi.yaşadığımız sürece bitmeyen ana para gibi. gelecek zamanda çekilmiş fiiller kulağa çok tatlı bir melodi yayıyordu. hele planların ayrıntılarına girmek..."

ps. başlık şarkısı Senden Sonra ile Redd

"şimdi acil bir sekilde yaşamak gerek"

2011-11-23T11:18:00.000+02:00

malumafatrus'un nekahet hezeyanları;

içinde bulunduğum duruma uygun tek şarkı geliyor aklıma; "nefes bile almadan".

Ameliyata dair yazımda bunu değindim mi bilmiyorum ama iyi nefes alabilmek için olduğum operasyonun ilk sonucu burun tıkanıklığı ve en az 2 haftada sizinle olacak bir tıkanıklık bu. Ve klişe biliyorum ama insan nefes almadığı vakit hayata resmen 1-0 mağlup başlıyor.

Rahat gece uykusu diye bir şey zaten yok. Ve uykusuzluk artı nefessizlik size gün boyu yorgunluk olarak geri dönüyor. Yani bu ameliyat sonrası verilen rapor aslında, hayat kaliteniz vasatın altında olduğu için. Yoksa maşallahı var, benim burnumla pek derdim yok.

Nefes alamadıkça daha doğrusu ağzınızdan nefes aldıkça tat alma yetiniz de hasar görüyor, o yüzden bu dönemde tat almasam da yerim ben her şeyi mantığı gütmezseni kilo vermeniz gayet normal.

Bendeniz bu süreçte de kendimi sorgulayacak bir şey buldum ve kendimi iş hayatı olmayan bir ota benzettim maalesef. Rahat uyumamanın ve biyolojik saatin de etkisiyle her sabah 7.30'da uyanıyorum. Bunun için sizden ricam gün gelip bir gün evde kalayım ve sadece uyuyayım gibi bir şey yazarsam beni bu satırlarla dövün lütfen. Gerçi bendeniz; sahip olduklarımın değerini yokluğunda anlayacak bir gerizekalı olduğumdan bu satırları kurmam pek yakındır farkındayım.

Aslında gayet gezip tozabilecek fiziki şartlarda olsam da, işe gitmezken dışarıda olmak fikrini hoş bulmadığımdan dışarıya da çıkmıyor, evde kitap internet tv üçgeninde sıkıntıdan patlamaktayım. Tabi bir de raporlu olmama rağmen yarın işe gitmeyi düşünüyorum ki, bu enayiliğimin bir nevi teyidi oluyor. Oysa narkozu da almışken azıcık vurdumduymaz, umursamaz olsaydım ne olurdu ki? Nedir yani kendini bir şeye adamak, ne uğruna hem de?

Sonuçta, hafta içi bir gün işe gitmeyeyim gezeyim tozayım hayali hayal olarak kalmaya devam ediyor. Özellikle şu günlerde, spora da gidememek en büyük hayıflanmam oluyor.

Bu işin olmazsa olmaz bir diğer tarafı da, hasta ziyaretleri, hal hatır sormaları falan. Açıkçası kendimde görüp şaşırdığım için söylüyorum, insan bekliyor sayın okur. Bir telefon, bir msj da gayet her şeyi çözüyor aslında ama işte onu bile yapmayanlar da kara listeme yazıldı diye kinci yanımı gözönüne sermek isterim.

Bir de tabi, bu işin ziyaret eden tarafı var ki, onlar hasta ziyaretine geldikleri için haliyle sizi de hasta olarak görmek istiyorlar. Yani ben şahsen, bir gripliden farksız olduğum için bolca "ee hiçbir şeyin yok" lafını işittim. Bunu kötü bir şey olarak söylemiyorum. Sadece ben böyle hasta gibi olsam kendimi gayet kaptırırım, o yüzden hasta gibi olmamak benim için en iyisi bunu belirtmek için söylüyorum. Nasıl derler moral her türlü hastalıkta pek önemli:)

Dinlenme döneminizde anneniz yanınızdaysa, sürekli hasta muamelesi görmemenizi de ayrı bir yazı konusu yapmam gerek sanırım.

Kıssadan hisse; fiziksel sıhhat de pek önemli olan ama Allah herkese akıl sağlığı versin öncelikle sayın okur. Bu şekilde, sağlıklı nefes de alabiliyorsanız, her türlü yara daha çabuk iyileşir kanaatinde sağlıklı günler diliyorum.

ps. başlık şarkısı Kesmeşeker ile İşte Güneş

"ya dışındasındır çemberin, ya da içinde yer alacaksın"

2011-11-22T18:32:00.001+02:00

"Tasarruf; yarın için bugünü yok etmektir"

Tam da beni anlatan bu satırlar çingenelere ait bir felsefe olduğuna göre, küçüklüğün "seni çingenelerden aldık" efsanesi benim için artık gerçeğin ta kendisidir.

ps. başlık şarkısı Murathan Mungan sözleriyle Çember

ps.2. Bu değerli çingene felsefesinden, Sebastian Carlos (twitter accountuyla "kedibekir") sayesinde haber olduğumu da belirtmek isterim. .

"bilmek ister misin, ne kadar yorulduk her gün vardıkça sonumuz saçmaya?"

2011-11-20T21:03:00.001+02:00

Su gibi akıp giden bir kitap olarak Gizli Anların Yolcusu;

Kitaplığım, son zamanlarda başlayıp bir türlü devam edemediğim sayısız kitapla dolu. Uzun süredir, ittire kaktıra bir şekilde kitap okuyordum. Tek umudum ameliyat öncesinde ve sonrasında kitap okuyabilecek bolca zamanım olmasıydı. Bir de eski okurlar hatırlar, göz çiziktirme ameliyatım öncesinde ele aldığım olasılıksızlık o kadar sürükleyici bir kitaptaki, ameliyat öncesinde ve sonrasında zamanım su gibi geçmişti. Bu seferde öyle bir kitap bulursam, yırtarım diye de bir düşüncem gizliden gizliye vardı ve iç sesim de sağolsun beni pek yanıltmadı. Bu hafta içinde aldığım Ayşe Kulin'in Gizli Anların Yolcusu daha önceki Kulin kitapları gibi bir çırpıda okunabilecek akıcılıktaydı.

Bundan sonrası haliyle spoiler içerecektir, benden uyarması.

Efendim Ayşe Arman- Kulin röportajını okuyanlar bilir, kitap eşcinsel bir aşkı anlatıyor. Bana sorarsanız ise kitabın PR'ı için eşcinsellik konusunun altı çiziliyor. Bilmeyenler için söylüyorum, Ayşe Kulin'in menajeri Perihan Mağden'in olduğu gibi Barbaros Altuğ. Ve bana sorarsanız Perihan Mağden'i bilmem ama Ayşe Kulin'in eşcinsellik olayına girmesinde, kendisinin rolü de kesinlikle var.

Kitabı kısaca özetlemek gerekirse; hayatında büyük bir yıkım yaşayan aynı zamanda orta yaş bunalımına da girmiş bir erkeğin (İlhami) yokolma hikayesi. Bu süreçte evli olan İlhami'nin genç bir sevgilisi olması da bildiğimiz hikayelerden farklı değil. Bu sevgilinin erkek olması, kitapta bambaşka bir şekilde ele alınmadığı için de Bora'nın ismi Ayşe olsaydı da konu çok değişmezdi gibi geliyor bana. Anlayacağınız AYşe Kulin, eşcinsellik alanına biraz da zorlama olarak giriyor ve bu da kitabın öyküsünde kendini fazlaca belli ediyor. Kitap akıcı, çok rahat evet ama öyküsü de bir o kadar klişe. Bu nedenle kitabın eşcinsel aşkı anlatıyor diye lanse edilmesini fazlasıyla absürd bulmaktayım.

Bir de AYşe Arman'la röportajı üzerine dayanarak söylüyorum ki, Ayşe Kulin eşcinsellik konusunda gayet muhafakar...Yani ben AA'nın yerinde olsaydım, oğullarınızdan biri "ben eşcinselim" deseydi ne düşünürdünüz diye sorardım.

Bunlar dışında kitap kapağını çok beğendiğimi, Eda ve Handan'ı kafamda her noktasıyla çizdiğimi, Bora'ya ilk dakikadan beri hiç ısınamadığımı, İlhami'ye ise çok üzüldüğümü de belirtmek isterim.

Dinlenme dönemimdeki ikinci kurtarıcı kitap içinse evde turlara başladım, bu kadar hızlı biten bir kitaptan sonra devamının gelmeyeceğini bilsem de, sabrederek başarıya ulaşabileceğimi umut ediyorum.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Kitabında ayrıldığını yazsa da, Ayşe Kulin'in 27 yıllık sevgilisi Yiğit OKur olabilir mi acaba diye kendi kendime senaryo yazmaya devam ediyorum.
Kitabın ilişkileri özetleyen cümlesi ise; "Handan'a aşık değil, alışıktım" oldu ki bu noktada alışkanlığı seçmek kötü bir şey mi, bunu da bilahere tartışmamız gerektiğini düşünürüyorum.

ps. başlık şarkısı Bizim Değil ile Sakin
ps.2. Kitaba dair şahane bir yazıyı da buradan ulaşabilirsiniz.

"ilk günün yarası saklı hep şuracığımda"

2011-11-20T16:11:00.002+02:00

malumafatrus hastanelerin soğuk köşelerinden bildiriyor;

Kronik nefessizliğime dur demek adına, geçen Cuma günü burun ameliyatımı olarak, anestezinin tadına varmış bünyeler kervanına katıldım.

Bendeniz ameliyat öncesi, bu süreçten geçmiş tanıdıklarımın başının etini yediğim için süreci tüm detayları ile paylaşıp, bu yazımı tıp dünyasına ithaf etmek istiyorum. Takdir edersiniz ki, ameliyata dair pek fikrim yok. Oradaki süreç, narkozumu yedim diğer dünyaya geçiyorum hali.

Öncesini ve sonrasını anlatacak olacaksam; ameliyatımı Bakırköy Acıbadem'de oldum ki, evimin kıyısında köşesinde bu kadar hastane varken ameliyat için oraya gitmek benim gibi hayat sınırları belli birinin bünyesine fazlasıyla tersti. Gelin görün ki, şahane doktorum ameliyatlarını orada yaptığından, Tarkan'dan kuzu kuzu'yu söylemekten başka çarem yoktu.

Ben tabi googleadict bir insan olduğumdan, ameliyattan önce sayısız şey okudum. Yakın zamanda ameliyat olan kişilerle konuştum ve ameliyat öncesinde de sonunu düşünen kahraman olamaz moduna girdim. Tabi bir de herkes sıklıkla "gergin misin" dediği için inadına gerilmemeye çalıştım. Ve şahsi heyecan kapasitemi de bildiğim için ameliyat öncesi gerilmediğimi belirtmeliyim.

Hiç ameliyat tecrübem olmamasına rağmen kafamda bazı ameliyat kalıpları vardı ve bu nedenle ameliyat öncesi hazırlıkları girdiğim oda bu anlamda beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Ben kendi odama giriş yapacağımı ve hazırlıkların da orada olacağını düşünürken, 6 operasyona girecek hastanın ayrı bölümlerde olduğu bir odaya girdim. Ve orada ameliyata dair sayısız sorumu cevaplandırıp, transparan lacivert ameliyat elbisemi giydim. Her türden ameliyat için aynı sırtı açık elbisenin neden giyildiğine dair sorgulama şansım olmadı ama bir daha ameliyat olursam, neden lacivert ve neden sırtı açık sorusunu illa soracağım.

Benim damar yapım ana neden olmakla birlikte, 3 farklı kişinin (tecrübe derecesine göre) deneme sonunda damar yolum bulundu ki, bu da benim gibi mükemelliyetçi birinin hastane değerlendirmesinde eksi olarak yer aldı.

Ameliyat vesilesiyle de hayatımda ilk defa bir sakinleştirici içtim (xanax). İşe yarayıp yaramadığına dair bir fikrim yok. Çünkü zaten kendimi sakin hissediyordum, ayrıca her şey birden bire olduğu için heyecanlanmaya da pek vaktim kalmadı. Damar yolumun açılmasıyla ameliyathaneye alınmam aynı zamanda oldu.

Ameliyathaneye girince, her şeyi incelemeye başladığım anda tanıdık bir ses duyup, doktorumu görmek incelememe ara vermeme neden oldu ve sadece merhaba diyen anestezistin yemeden içmeden beni 1 dakikada bayıltması oraya dair son anım oldu. Yani öyle filmlerde olduğu gibi, 10'a kadar sayınlar da; yok bayıltırken muhabbetle oyalama taktiği de hiç olmadı bende.

1 saat sonra uyandığım da, dediğimi sandığım iki cümle var "uyandım mı ben şimdi?" ve "burnum sızlıyor"du. Onun dışında bir şeyler saçmaladıysam da, tanık olan kimse yüzüme vurmadığından, aneztezi beni çarpmadı ya havalarına girebilirim. Ameliyattan çıktıktan sonraki kısmı biraz flu hatırlamakla birlikte, narkozlu halde olan biteni bilinçli gibi yaşıyor ama sonrasında unutup gidiyorsunuz. Tabi birde o halde whatsapp'dan yazı yazmaya çalışmak çok saçma ki, ayık kafayla düzgün harfleri bulamayan benin yarı açık gözüyle neler saçmaladığını en iyi kusburnu bilir.

Bundan sonrası tekrar ameliyata hazırlık odası ve sonra nihayetinde kendi odam. Oda da baştaki şansızlıkları unutturacak kadar güzel ve rahat. Sonrasında yapılan telefon görüşmeleri, korktuğum kadar susamamışım hissiyatı. İlginçtir ki, o an bir ayna olsun da yüzümü göreyim demedim. Sanırım annemin tüm konuşmalarda cevap olarak verdiği " yok hiç morarmadı yüzü" beyanatı içimi rahatlattı ki yüzümü ayna da epey geç gördüm.

Bundan sonrası, serum, ağrı kesici, sıvı yemek ve uyuma hissiyatının bir türlü gerçekleşememesi. Gelen gidenle yaşadıklarınızı sık sık anlatmanız, burnunuzun yavaş yavaş kanaması, ağrılarınızın alttan kendini hissettirmesi ve falan filan. Ve bu işin en kötü kısmı olan ameliyat sonrası ilk gece. Uyumak denilen şey tamamen bir hayal. Üstüne ağrı, ağız kuruluğu ve belki de mide bulansıtını ekleyebilirsiniz. Bu nedenle gece için görevli hemşirenin iyi olması nekahet döneminde sizin için en kritik nokta sayılabilir.

Ve sonrasında gelen özgürlük; burnunuzla tamponun yollarının ayrılması. Dakik doktorum, Cumartesi falan dinlemeden sabahın köründe gelerek, burnumun bakımını yaparak, önümüzdeki günlerde kullanacağım ilaçları verdi. İlaçlarımın çoğu tahmin edersiniz ki burun spreylerinden oluşmakta, onun dışında ise antibiyotik, ağrı kesici ve hapşırmayı engellemek için bir alerji hapı.

Ve sonrasında eve varış ve evde huzurla uyulabilen birkaç saat. Sonrası biraz halsizlik, bol burun tıkanıklığı ve that's all, operation is over. İlk kontrolüm Çarşamba günü olsa da, benim için konu büyük çoğunlukla kapanmıştır ve ameliyat denilmeyecek bu operasyona dair korkulacak bir şey olmadığı tecrübeyle test edilmiştir.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Bu kadar kolay şekilde süreci geçirmemden de anlaşılacağı üzere, estetik ameliyat olmadım. Ameliyatım sadece deviasyon ve burun etleri küçültülmesi çerçevesinde oldu.
Estetik olmamamdaki en büyük etmen, ne kadar operasyon o kadar para felsefesine sahip olmayan doktorum ve benim tek kusurum burnum olsun kardeşim mantığımdır.
Patronumun, estetik olacaksın deviasyon diye bizi kandırıyorsun yorumuna ilişkin, önce ve sonrayı karşılaştırmak için kendisine profilden şahane bir fotoğraf çektirdim ki, dönüşte kıyaslama şansımız olabilsin.
Suratım pek şişmese de, zaten çıkık olan elmacık kemiklerim iyice belirgenlişti ki, bir de estetik olsaydım elmacık kemiklerim ne hal alırdı bilemiyorum.
Kadınların zaten sahip olduğunu düşündüğümden bu operasyonu olacak erkeklere kesinlikle yanlarında bir dudak nemlendirici almalarını öneriyorum. Sürekli açık olan ağzın ne kadar yorucu olduğunu yaşamayan bilemez.
Ameliyat sürecimde bilgisayardan twitterdan uzak durmama sebep olan kitap da Ayşe Kulin'in Gizli Anların Yolcusu'dur ki, onun hakkında da bir değerlendirme yazısını bilahere yazıcam.
Peki ameliyat işe yaradı mı? Onun için sabredip, tüm süreçleri yaşadıktan sonra görüş bildirmem daha uygun olacağından, şimdilik operasyondan korkanlara "korkulacak bir şey olmadığını" söyleyebilirim.

ps. başlık şarkısı yine ve yeniden İLk Yara ile Sakin

"birden susturdum tüm dünyayı sen konuş diye"

2011-11-14T09:34:00.002+02:00

Milli mesele haline getirdiğim saçlarımı kestirdim. İnsanlık için minik olan bu değişim benim için de pek büyük olamadı. Ağırlıklı ortalamada saçımı kestirdiğimi anlayan pek yok. Saçımın yarısı gitmişken bu hissiyatı oluşturamamakta haliyle trajik bir durum. Saçımı da maalesef beğenmedim. Arefe günü gidip saç kestirince her şey oldu bittiye geliyormuş, bunu ziyadesiyle gördüm, sonrasında da istediğim değişikliği bayram nedeniyle yaptıramadım. Ardından tüm yüzsüzlüğümle, saçımı kestirmek için tercih etmediğim İst'deki kuaförüme gidip, gerekli düzeltmeleri yapmasını rica ettim. Kendisi de sağolsun saç keselim de nasıl olursa olsuncu bir tavra sahip olmadığından; biraz uzasın, ona göre yaparız bir şeyler dediği için de şimdilik ara boylarda ısınma turlarıma devam ediyorum.

Saçıma aldığım tepkilerden biri "kesinlikle daha modern" olunca yıllar önce yine saçımı kestirdiğim de aldığım, "ay saçın çok modern, eskisi avamdı bence" tepkisi geldi. Eleştiriye açık bir insan olmamam bu satırlarıma gölge düşürebilecek olsa da, sorarım size insan bir saç modeline neden avam der, kaldı ki o saç bildiğiniz uzun bir saçsa avamlık bu işin neresindedir sayın okur? ( dipnot olarak ilgili tepkinin, iş hayatımdaki bir yöneticiden geldiğini de ayrıca belirtmek isterim)

İnsanın her bir halta adapte olma huyu, geçmişten bir çırpıda uzaklaşmasına vesile oluyor. Misal ben daha önce kopkoyu saçlarım yokmuş gibi, ne zaman bir kuaförde saçını siyaha boyatan birini görsem, ne kadar koyu diye kendi kendime düşünüyorum. Bir de saç kestirme hadisesini kendi çağımda büyütme halim var ki; ne zaman bir kuaförde köylü kızı stilinde upuzun saçları olup iki gıdım kestirmek için mırın kırın yapanlara denk gelsem, "aman ne kadar da büyütüp naz yapıyorlar" diye düşünüyorum. Tutarsızlığımın da bir sınırı olsun diye de kendi kısa saçlarıma bakarak, kökü bende tesellime sığınıyorum.

Saç baş üzerine bu kadar yazı yazmışken, insanın hemcinsinden en çok da kuaförlerde soğuduğuna dair teoremimi de belirtmem lazım. Elinizde kitap, dergi vb olsa da özellikle uzun süre bekliyorsanız etraftakileri de dinlemek/duymak/incelemek zorunda kalıyorsunuz. Ve bu süreçten benim “ayy ne güzel , ne tatlı insan” dediğim biri de henüz çıkmadı. Galiba kadınlar bir ortamın en çok konuşanı kendi olmadıkları sürece sinir oluyorlar ki, benim bir kuaförde ettiğim laf da 5 kelimeyi geçmediğinden etrafıma sevgiyle bakmam pek mümkün olamıyor.

Ve bu kadar saç muhabbeti artık beni baydığından, başka maceralarda görüşmek üzere şimdilik konuya es verip, saç bakımı kullandığım yılan yağının etkilerini görene kadar da konuyu açmamayı kendi kendime taahhüt ediyorum.

ps. başlık şarkısı Sakin ve Küçük Prens

Yanlış anlaşılmalar için dipnot; i'm not Jennifer Aniston

"elde duran hikâyeye dönüyorum"

2011-11-13T01:12:00.000+02:00

“olasılıklara olan inancını yitirmek, belki de gerçekçiliği abartmaktır. bir bakıma hayallerden vazgeçmektir. daha iyisi için çabalamayı göze almadan işin kolayına kaçmaktır. kendini gerçekleştirmekten vazgeçmektir. kalite kontrolsüz bir hayata kapı açmaktır. “

james choice

Yukarıdaki satırlara eksi sözlükte vasata razı olmak başlığında rastladım. Başlık benim için yeteri kadar dikkat çekiciydi. Nihayetinde ağırlıklı ortalamadaki her yetişkin gibi "idare eder" bir hayat yaşıyordum. Ya da daha da kötüsü herkes benim gibi “idar eder hissiyatında”gibi bir yanılsamaya inanıyorum.

Her bir haltta olduğu gibi beklentinin çoğu da azı da zarar muhterem okur. Nasıl bir hayat bekliyordun da şu anki hayatımdan memnun değilsin deseniz, verecek cevabım olmaz. Yani aslında teşhisim belli, ne istediğini bilmemenin yarattığı boşluktayım.

Ama işin kötüsü bir de aslan burcuyum. Bir de işin içine kırmızılık girdi. Yani içimin bir yanında hırslar var, dışında ise eti budu belli ben. Ve inanın bana insanın kapasitesi ile beklentilerinin aynı paralelde olmaması pek fena bir şey üstadım.

Tabi kapasitenizin olmadığı gerçeğini kabullenmek bunu yazmak kadar kolay ve çabuk olmuyor. Malumunuz insan en çok kendini kandırıyor. Her başarısızlığımız için itinayla mazeret üretebilmek hepimizin genetik kodunda mevcut maşallah.

Gelin görün ki bir yerde mazeretler de tükeniyor, işte o zaman mecburen kendi gerçeğinizle yüzleşiyorsunuz. Ondan sonra gelsin bünyenin vasatla imtihanı ,”ben kimim” sorgusu; devamında hakimiyet kuran düz kontakt hayatlar ve favori “eh işte ve farketmez” tepkileri.

Ve bana göre vasat’a razı olmak “Beklentileri en yakın eskicide farketmezler ile takas edip, geçmiş hırsları ara sıra yadetmektir.”

ps. başlık şarkısı şapşahane şarkı ile Sakin

"kapıyı açasım yok dışarı çıkasım da"

2011-11-09T14:34:00.001+02:00

Anket serisi vol 2;

Malumafatrus'un istanbullife'ı;

En sevdiğim kahvaltı; 10 üzerinden 9 puan verebileceğim Cookshop kahvaltısı.

En sevdiğim hamburger; başkasını yememe engel olan Gourmet Burger,

En ruhsuz bulduğum iki mekan; Mİdpoint ve House cafe. Kırıntı'ya da kendi tercihimle hiç gitmem.

Tavuk schnitzel yemek için gideceğim mekan Kitchenette. ( market usulü de olsa friğ pilavının da menülerinde olması şahane)

Bir sürü eksisine rağmen sevmek istediğim mekan; çapagillerden Limonata (kahvaltısı da başarılı)

Mantı için tek durağım; tüm huysuzluğuna rağmen Kardeşim Mantı (Emirgan)

Dondurma için tüm suratsızlıklarına katlandığım Girandola (Arnavutköy),

En sempatik mekan; Bread and Butter (Nişantaşı)

Dış görüşünüyle en sempatik olabilecekken, sahiplerinden ötürü kaybeden mekan; Cake House,

İmkanım olsa ben işletsem de, her gittiğim de işletmeden nefret etmesem dediğim mekanlar; Santral Tamirane veya Otto.

İlla ki lezzetli yemek yiyeceğime güvendiğim mekan; Den Cafe

En sevdiğim kahveci; kahveden pek anlamasam da sanırım Kahve Dünyası. (Fondü ve kendi ekmekleri ile yaptıkları sandviçler kararımı etkilemiş olabilir)

İskender yediğim tek yer; 2 veya 3 Levent dolaylarındaki Garaj İstanbul

En sevdiğim tostçu, ne yazık ki saat 19.00'dan sonra genelde kapalı olan Balmumcu'daki Zeynep Büfe.

Diyet yapsam en sık gideceğim mekan; Sosa. Yeşillikleri bu kadar lezzetli başka bir mekan bilmiyorum.

Hafta sonu gitmekten kaçsam da, hafta içi uzun zaman geçirebileceğim semt; Rumelihisarı

En iyi esnaf lokantası; Demirören Avm olmasaydı Ağa Lokantası'ydı şimdi adayım yok ama Kanaat Lokantası'nın kesinlikle olmadığını söyleyebilirim.

Çok zorda kalmadıkça gitmeyeceğim yerlerden biri de Salomanje.

Güzel köfte yemek için ilk gideceğim adresim; Çiçek Izgara

En güzel kabak tatlısını, en güzel sufleyi, en iyi makarnayı yapan yerlere dairse aklıma mekanlar gelmedi. Rica edeceğim, bilenler bilmeyenlerin vizyonunu genişletsin.

Tabi bir de Anadolu yakası'na geçtiğim de, yemek yemek için Avrupa'ya dönmeyi beklememek için tüm önerilere açık olduğumu da hatırlatmalıyım.

ps.başlık şarkısı bir önceki yazıda kaldığı devam ediyor.

"kör taklidi yapıyorum, hiçbir yere gitmemek için"

2011-11-09T13:28:00.000+02:00

Tarihe not düşmek gayesiyle, delilik anketi;

En sevdiğim şarkı; Artık Melek Değilim (little miss something ve belief de favorilerim olabilir)

En sevdiğim Türk yazarlar; Hamdi Koç, Hakan Günday ve Yiğit Okur ( Üçü de birbirinden farklı olsa da)

Emrah Serbes ve Murat Menteş'i yazardan da bağımsız olarak görüyorum sanırım.

En sevdiğim kitap; Yüksek Topuklar ve BirEski Kocanın Öğleden Sonrası

En sevdiğim müzik grubu; Travis

Türklerde ise dağıldığı için hep keşke'yle anacağım Sakin. Mor ve Ötesi ile Redd de dönem dönem değişse de en sevdiklerim olabilir,

En sevdiğim müzisyen açık ara Bülent Ortaçgil.

Yabancı yazarlardan ise Marc Levy'nin her kitabını gözü kapalı alıyorum,

En sevdiğim film dediğim de aklımda fikirler uçuşmuyor ama nedense aklıma şimdi Biutiful geldi. Sinemayla ilişkim, seviyeli bir sosyal faaliyetten öteye gidemedi galiba.

En beğendiğim yönetmen de haliyle yok. Ama Coen kardeşlerin filmlerini sevmeyeceğimi artık siz de ben de biliyoruzdur sanırım.

En sevdiğim köşe yazarı; yok öyle biri

En sevdiğim semt, sanırım Nişantaşı. Cihangir, Nişantaşı Levent üçgeninden uzaklaştığım da pek mutlu olmadığım tecrübeyle sabit.

son dönem tiyatro heveslisi olduğumdan Berkun Oya'yı da bir AVm'de görüp, onun gittiği mağazaya arkasından dalacak kadar (bu durumda bana da sapık diyebiliriz) beğendiğimi belirtmeliyim.

Temel besin maddem; tavuk. İyi veya kötü bir yan etkisi varsa, ilk bende çıkacağına eminim.

Favori meyvelerim; incir ve kestane. Onun dışında sevmediğim meyve de bir elin parmağını geçmez. Listenin başında da sanırım Armut var. Ayvayı da benim kadar seven biri yoktur diye de iddialardayım.

Rol modelim; sağlık ve sıhhatte olsun istediğim Meral Okay

En sevdiğim 4 yabancı dizi; The Guardian; The Boomtown, Nip Tuck, The Street

En sevdiğim türk dizileri; Her şeye rağmen Leyla ile Mecnun, Yeditepe İstanbul, Şaşıfelek Çıkmazı ve Behzat Ç

En sevmediğim özelliğim; Her şeye ve herkese karışma hakkını kendimde fütursuzca bulmam. Ve pek tabi ki sabırsızlığım.

En sevdiğim özelliğim; kendimi bilmek.

ps. Yazıyı okurken, haliyle aynı soruları kendinize de soracağınızı düşünerek, cevaplarınızı yorum olarak görmek istediğimi belirtmeliyim.

ps.2 başlık şarkısı Bizim Büyük Çaresizliğimiz'in Soundrack'i Hamur İşleri ve evet söyleyen de sakin.

"mutluysan üzgün bakma öyle"

2011-11-06T22:55:00.001+02:00

malumafatrus kendini baştan yaratıyor kampanyamız sadece saç kestirmekle sınırlı değil.

Ve bu hadisenin saç kısmı ne kadar bilinçliyse, bahsedeceğim kısmı da o kadar spontan.

Kış ayında tıkanık burnumla hayatımı idame ettirmeye epey alışsam da, sportif mecralardaki faaliyetlerimi iki gıdım nefesle yürütme konusundan fevkalade muzdariptim. Hayatım her alanında olduğu gibi sportif alanda da yeteneksiz olmam malumunuz. Gelin görün ki, hem yeteneksiz hem nefessiz olmak bir insan için gerçekten büyük bir çile halini alabilmekte. Bu nedenle geçenlerde bir heves işin uzmanı bir doktora gittim.

Ben alerjiydi falan filandı derken, kendisi alerji bu işin %10'u, geri kalan kısım anatomik yapının derdi dostum diyerek, beni bambaşka bir yola itti. Önce aslında gayet farkında olduğum bir gerçeği yüzüme çarparak, burnunun sağ kısmıyla hiç nefes alamıyorsun, geri kalanla da %15 ya alıyorsun ya alamıyorsun diyerek gözardı ettiğim gerçeğimi yüzüme çarptı. Sonra beni sinüs tomografisi olayına soktu ki, bu vesileyle MR'ın nasıl iğrenç bir şey olduğunu az çok anlayabildim.

Ardından da dar alanda kısa süreli "bu deviasyon ameliyatı ne menem" bir şey ola ki araştırmalarına giriştim. Kısa çaplı kamuoyu yoklamam sonucunda her 10 insandan 9'unun burun kemiğinin eğri olduğunu öğrendim. Ameliyat olanlardan ise "bundan önce hiç nefes almıyormuşum"dan farklı bir söz duymadım.

Ameliyat meftumu gözüne yaptırdığı lazerle ameliyatıyla sınırla olan bedeniz, haliyle bu narkoz, burun, ameliyat sonrası tampon hadiselerine pek sıcak bakamadım. Ama alamadığım nefes bana yol su elektrik olarak geri döndüğünden, sonunu düşünen kahraman olamaz minvalinde de ameliyata heves ettim.

Bildiğiniz üzere, ülkemizdeki kadınların yarısı deviasyon ameliyatına girip hokka gibi burunla çıkanlardan oluşmakta. Yani hazır narkozu yemişken, burun'a da müdahele edilecekse, yapılacak her şey yapılsın fikriyatı bu olaya adım atan her kadının hayali. Hatta şöyle söyleyeyim, hayali olmayanın da aklına bir şekilde bu fikir sokuluyor.

Bendeniz, burun memnuniyeti orta karar olan biriyim. Yani her gün aynaya bakıp; " vay ne şahane burnum var" da demiyorum; "bu ne biçim burun" diye de isyan etmiyorum. Annem küçükken çok güzel bir burnum olduğunu iddia etse de ( annelik hali malumunuz) yan profilden pek başarılı olmadığımı itiraf etmeliyim. Ama sıkı bir nip tuck izleyicisi olarak burun ameliyatından da, o burnun 6 ay boyunca yüze oturmayıp, insana saçma bir ifade vermesinden de fevkalade korkmaktaydım. Bu durumda nefes de alırım, estetik de olurum şeklinde iddialı bir beyanatım olamazdı.

Bir de bugüne kadar deviasyon ameliyatı gayesiyle estetik de olanlara karşı takındığım önyargıdan ötürü, hiç girmeyeyim bu işlere diye düşünmekteydim. Mamafih bu işte, çok sağlam bir mahalle baskısı varmış, işin içine girince acı gerçekle yüzleştim. Ağırlıklı ortalamada en çok duyduğum cümle; "hazır ameliyat olmuşken, istiyorsan da ufak bir düzeltme yaptırabilirsin" oldu.

Evet bugüne kadar burnum daha iyi olabilir diye düşünüyordum ama bunu bir estetik ameliyat olma gereksinim olarak hiç görmemiştim. Ve bu noktada sırf deviasyon ameliyatı olucam diye ( iki ameliyatın ayrı dönemlerde olması başarısız sonuçlar doğuruyormuş) estetik olma fikrine de sıcak bakmalı mıyım bilemiyorum.

Kararımı henüz vermesem de,istediğim ufak bir rötuş olsa da, herkese evet ben estetik oldum demeye kesinkes karar verdim. Hatta estetik olucaktım, arada da deviasyonu da aradan çıkarttım demeyi daha delikanlıca buluyorum.

Ama burun estetiği benim durumumumda akıl karı bir iş mi, işte onu henüz bilemiyorum. (konuya dair derin tecrübeleri olan okurların görüşlerini de şu kararsız bünyeme deva niyetine bekliyorum)

ps. başlık şarkısı son dönem favorim Can Bonomo ile Bana bir saz verin

"giden gitti, kalan hep bin pişman "

2011-11-02T22:40:00.000+02:00

Paradoks nedir merak edene, malumafatrus'un saçla imtihanına bir gözatmasını ivedilikle öneririm.

Ömrümü saçımı uzatıp, ardından saçımda nasıl bir değişikliğe giderim derdiyle geçirip, sonrasında ise başladığımız yere geri dönmeyi beklemekle geçirdim.

Ve an itibariyle bu döngünün saçı kestirsek ama kestirmesek mi vaktinden yazıyorum bu satırları size sayın okur.

Saçma sapan beslenme ve saça her türlü işkenceyi çektirmem sonrasında saçlarımın sağlıkla arasına gayet kara renkli bir kedi girdi. Renk değişimin yarattığı aşınmaya sportif faaliyetler nedeniyle yıka ve çık mesaisi de etklenince, saçımın ahı gitti vahı kaldı.

Hayatımıza fırsat siteleri ile giren brezilya fönü belki derdime çare olur, günü kurtarırım sandım mamafih 2 numaralı kuaförümden veto yedim. Hayatımdaki sıradanlığı değiştirmek için elimdeki tek oyuncağım da saçım olduğundan, kestir işte değişiklik olur psikozuna girdim. (burada psikoz doğru anlamında kullanılmadı farkındayım)

Ve zaman yaklaştıkça da aslında kestirmemem gerektiğini düşünüp, kestirmek istemek arasında gidip geliyorum. İşin komiği şu an saçlarım bana ne kadar sağlıksız ve bakımsız geliyorsa, eminim kestirdikten sonra bu fikrim değişecek ve ne güzel saçlarım vardı diye düşüneceğim.

Şans bu ya, eski zamanlardaki kısa saçlı hallerime ait bir fotoğrafım falan da yok. Yapılıyor mu bilmiyorum ama benim kuaförüm de, saçınızı şöyle kesersek böyle olur tarzında bir projeksiyon falan da yok. Yani geri dönülmez yola girince o kıyaslamayı yapmak mümkün ve bu durumda da dünyanın kanunu gereği geri dönülemeyecek olana hep bir daha sempatiyle yaklaşılıyorum. Kuaför demişken, hemcinslerim bilir kuaför aldatmasının yarattığı vicdan azabı da apayrı bir dert sayın okur. Bandırmalı ve İstanbullu kuaförlerim arasında saç kesimi mevzu bahis olunca açık ara Bandırma kazandığından; saçı Bandırma'da kestirip, İstanbul'da hangi yüzle (yalanla) boyatacağım bilmiyorum.

Ve bendeniz, uzun saçtan tuhaf bir şekilde güç alan ve nedense hep "uzun saçlı halinde istikrarı"da pek yakalayamayan biri olarak, burnumun dikine giderek, korkularımı "kökü bende nasıl olsa" tesellisi ile gidermeye çalışıyorum.

Tabi bir de her olayı kişisel tarihimle örtüştürme çabamdan mütevellit, saçımı kestirirsem 4 yıl önce olduğu gibi yepyeni bir sürecin de başlangıcına vesile olurum sanıyorum.

Yani gördüğünüz/okuduğunuz üzere, dertsiz başıma dert yaratma konusunda artık doktora seviyesine eriştim ve bir sonraki yazımla da "peki ama neden profluk değil?" sorusunu sormaya pek yakınım sayın okur.

ps. başlık şarkısı Kendimden Geriye- Çilekeş

"mutlu gibi, umutlu gibi, bir düşte gibi... "

2011-10-30T22:33:00.000+02:00

Genelde giyim kuşam konularında aynı markaları tercih etsem de marka bağımlısı olmadığımı düşünüyorum. Bu yüzden de marka bağımlılarının haliyet-i ruhlarını pek anlayamıyorum.

Birçok marka güzide yurdumuzda herkes tarafından tercih edilmesi nedeniyle popülerlik kazanmakta. Ve kazanılan bu popülerite ara sıra bazı bazı markaların konumlandırmasına da ters düşmekte.

Tabi bizde popülerleşme denilen şey, pazarların bir numaralı taklit markası olmayı da şart koşuyor. Bu nedenle orjinal veya taklit olması farketmeksizin o markanın ürünlerini giyen kişileri moda kurbanı olarak görüyorum ben. Bu klasmanda birinci sıraya Burberry'yi de hiç düşünmeden koyabilirim herhalde. Kışın gelmesi ile atkısını takan birçok kişiyi de görmeye başlayacağım bu güzide markanın aslında "kör gözüne sokalım" tarzında bir logo anlayışları yok. Ama şu gerçeği de kabul etmekte fayda var, markanın temel modeli de bir nevi sofra örtüsü.

Ve sırf marka diye o örtüden oluşan gömlek veya t-shirt giyen insanlara bir şey demem de, minicik çocuklara o kıyafetlerle yapılan eziyete isyan eder, ben bu oyunu bozarım çığlığı atarım. Aslında, bu markaların belli başlı 10 ürünü dışında markayı göze sokmadığını biliyorum ama o deseni içeren ürünlere o kadar para veren herkesin tercihlerini içimden sorgulamaya da devam ediyorum.

Bunun benzeri bir şeyi de Louis Vitton çantalar için düşünürüm. Bu kadar taklidi olan bir modelin orjinalini kullanma hevesine de tercihdir diyerek bakar geçerim.

Ali Saydam ruhu kaçmış yazımda, marka stratejisinde son 3-4 yılda değişikliğe giden Nine west'e de iki çift laf etmeden geçemiyeceğim. Birçok hemcinsim, nine west'in özellikle klasik ayakkabı konusunda rakiplerinden çok daha uygun fiyatlara satış yaptığında sanırım hemfikirdir. Kendileriİndirim dönemlerinde aradaki farkı açmakla birlikte sezonda da diğer uçuk rakamlardan kısmen daha aza satış yapıyorlar.

Peki bu farkı nasıl cover ediyorlar. Çünkü kendileri çin malı ürün satıyor. Bu da aldığınız ayakkabıların kısa vadede tamire veya değişime gitmesi olarak size geri dönüyor. Ben şahane ayak yapımdan ötürü nine west'ten birçok ayakkabı alsam da, bu sene artık kendime yasak koydum. Hiçbir mağazasına girmeyeyim ki, bu sayede bozuk ayakkabılarını da almayayım diye düşünüyorum. Çünkü bu iş artık tamamen ucuz etin yahnisi durumuna dönüştü ki, ucuz dediysek de bedava ayakkabı veya çantadan bahsetmiyoruz.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Eskiden herhangi bir yerinde kahverengi deri yaması (nubuk demek daha doğru sanırım) olan ürünler için Massimo Dutti değil mi der marka uzmanı havası atardım ama artık aynı grubun markaları Zara ve Bershka da bu ürünlere ufaktan el attığı için, konuya dair hakimiyetime gölge düştü. Oysaki üç markanın da sadece vitrinlerine bakarak epey net ürün konumlandırmaları yapabiliyordum.
Godiva'nın iyi çikolata satması, cafe amacıyla sattığı kahvelere saçma sapan fiyatlar talep etmesini gerektirir mi? Bu hava neyin havası kuzum diye sormazlar mı insana ya da çikolataya?

ps. başlık şarkısı Kendimden Geriye ile Çilekeş

sonsuzluk önümdeydi hep, ama gidemedim senden uzağa "

2011-10-30T20:11:00.002+02:00

Bir mutluluk gayesi olarak; Behzat ç ve bir film olarak seni kalbime gömdüm...

Geçen sene dizisiyle renklenen Pazar akşamlarımız bir yana, Emrah Serbes'in diziye konu olan iki kitabı sayesinde yaz tatillerim de pek keyifli geçmişti.
Şahane sezon finalinden sonra, dizinin kanal, kanalın el değiştirmesi sonrasında diziye kavuşmamız epey zaman alınca, behzat amirime duyduğumuz hasret de katlandı. Her hafta başka bir Justin Timberlake filminin vizyonda olduğu sinemalara, kış dönüşünü yapmak için behzat ç'den güzel bir mazeret olamazdı. Bu sebeple filmin vizyona girdiği ilk gün salonda yerimi aldım.
(Bundan sonraki kısım spoiler içereceği için filmi izlemeyenlerin özellikle de kusburnu'nun okumamasını rica ederim.)

Kitapları bitirince de söylemiştim; Emrah Serbes serinin tüm karakterlerini ince ince işlediği için, dizi de bu kadar başarılı.

Son Harfiyatı okuyanlar için filmde şaşırtıcı bir şey yok. Kitap film uyarlamalarında genelde sonda yapılan süpriz yerine, çok daha minör bir farklılık var. Bu nedenle filmin sonunu merak etmiyor, onun yerine bolca gülüyorsunuz.

Film aslında daha çok uzun metrajlı bir dizi gibi. Bu yüzden de filmin dizinin uzun süredir ekranlarda olmadığı bir zamanda vizyona girmesi çok doğru bir tercih. Öyle ki, dizinin fanatikleri için böyle bir zamanda dizinin tekrarını da film olarak yayınlasanız epey bir izleyicisi olurdu bence.
Kitabı film olan serilerde genelde kitap daha çok beğenilir ki, bende de durum farklı değildi. Bir de densizlikle, ben olsam psikolog hadisesini kesinlikle konuya dahil ederdim ve kurgusunu da epey değiştirirdim diye düşündüm. Kaldı ki, kurgu gayet kopuk ve özensiz gibi geldi bana. ( Nuri Bilge'nin bir kurgu kitabını okuyarak, konuda uzman olan ben)

Bir de film olarak farklı bir şeyle karşılaşmak için keşke filmin senaryosunu Emrah Serbes yazmasaydı dedim. Bir kitabı en iyi yazarı bilse de, diziyi filmden ayırmak için böyle bir farklılığın gayet güzel olabileceğini düşünüyorum.

Bu noktada filme kötü dediğim falan da anlaşılmasın lütfen. Benim derdim, öyle güzel bir kitap varken, çok daha şahane bir filmin yaratılabileceğiyle ilgili.

Ve evet ben de Cansu Dere'den başka oyuncu mu yoktu sorusunu soranlar kervanına katılabilirim. Keza Tardu Flordun yerine de, daha başka bir Reddkit olmalıydı türünden uyuzluklar da yapabilirim.

Bununla birlikte Harun'un filmde şov yaptığını ve filmin bir polisiyeden ziyade komedi atmosferinde geçmesine de sebep olduğunu belirtmeliyim.

Hayalet'in de hem ışık değişimi, hem de gömlekte farklılığa gitmesi nedeniyle diziden gayet farklı bir şekilde janti olduğunu, Akbaba'nın aynı çatlaklıkta kaldığını da filme dair son kopyalar olarak yazarak satırlarıma son veriyorum.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Filmin zaman meftumu da biraz flu. Tam olarak dizinin kaldığı yerden devam etmemekle birlikte, dizinin ortasında bir yerlerdeysek, savcı ile behzat niye sevgili diye de işin uzmanlara sormak isterim.

Ricam odur ki, gün gelip filmi TV'de yayınlamaya kalkıp bip'lerle filmi çileye dönüştürmesinler. Çünkü film çekiyoruz özgürüz rahatlığıyla da küfürden ve Rtük'den de intikam fazlasıyla alınmış.

Başlık şarkısı; Kendimden Geriye ile Çilekeş

"Bu kavga bir hayırsız düş"

2011-10-23T22:17:00.002+03:00

Şahsen yazı yazmak için ne nedenim ne de keyfim var…

Bir hafta içinde olanlar, yitip giden canlar, altüst olan hayatlar üzerine yazabileceğim pek bir şey yok.

Şahsen geçen zamandaki bu fikir bolluğundan yorulmuş biri olarak, aksini yapmam da abesle iştigal olurdu.

Bunun değerlendirmesini yapmak için pek doğru bir zaman olmasa da, sosyal medyanın kriz dönemlerinde hata verdiğini hatta saçmaladığını düşünüyorum.

Herkes acısını kendine göre yaşıyor, öyle de olmalı zaten.

Ama işte sosyal medyanın hepimizde yarattığı; her konu hakkında fikir beyan etme alışkanlığından ötürü, bu noktada ortalık büyük bir laf karmaşasına dönüşüyor.

Terör özelinde konuşacak olursam, evvela herkes bir başkasına nasıl yas tutması gerektiğini öğretiyor. Herkes pek isyankar, pek afili cümleler kuruyor. Sanıyorlar ki, hayatına devam ederken; facebook’da twitter’da isyan dolu bir cümle kurmak yas tutmak için yeterli. Hepimiz hayatımızı aldığımız haber karşısında durdurmuşuz gibi, olan biten dışında iki çift laf eden tüm ünlüleri linç etmekten zevk alıyoruz. Ne yapılsa, ne denilse bir popülizm hali baskın çıkıyor bende.

Tabii bir de olayın niteliği fark etmeksizin, herkesin uzman kesilmesi var ki, onu Türkiye vatandaşlığının birincil şartı olarak görüyorum.

Anlayacağınız bu dönemde her şeyi yapıyor ama susmayı biran olsun bile düşünmüyoruz. Oysa, geleneksel medyamız böyle zamanlarda ne der; “sözün bittiği yerdeyiz” .

Depremde de durum pek değişmedi. İyi niyetle yola çıkılsa da, bir yerden aynı bilginin 10 kişiden aktarılması bilgi kirliliğini kaçınılmaz kıldı. Bir de olayı “etme bulma dünyası” gibi saçma bir mantığa indiren gerizekalılar var ki onlara edecek lafım yok. Gelin görün ki, şu enkazın altında x kişi varmış, ona ulaşılması için rt edin lütfen cümlelerinin amacına ulaşacağını pek düşünemiyorum. (umarım benim önyargımdır) Tek umudum imece usulü de olsa, yardımların yerine ulaşması.

Ve bu kötü günlerden anlıyorum ki, ne acıya dayanıklılığımız var, ne de organize olmak yeteneğimiz.

Ama ahkam kesme hatta asıp kesme noktasında milletçe üstümüze tanımıyorum o ayrı…

Ps. Çok şükür bir facebook hesabım yok, bir de o olsaydı bendeki asabiyet artık ne noktalara varırdı tahmin edemiyorum.

"hep küçük şeyler bizi usandıran"

2011-10-18T15:21:00.002+03:00

Aşk tesadüfleri seviyor, bense tesadüflere inanıyorum. Tesadüflerden de ziyade tarihin tekerrürü ile aramda tuhaf bir bağ var. Bir şey geçmişle benzerlik mi gösterdi devamında her şeyin aynı olacağına nedense tuhaf bir şekilde inanıyorum.

Spor yaparken, önündeki ekranında izdivaç programı izleyen insanları kafamda henüz konumlandıramabilmiş değilim. Kaldı ki spor salonundaki kanallar, bizim evdeki kanallardan daha çeşitli olduğu için mecburiyetten o kanala talim olma gibi bir durum da yok. Bu noktada cardio yaparken ne izlenmeli, ne izlenmemeli olayına bir el atmakta fayda görüyorum. Yabancı olduğu için kısa vakitte sona erecek diziler benim tercihim, akşam vakti Yekta Kopan ile gece gündüz de gayet şahane, onlar olmazsa müzik şansı da var mamafih ben artık klip izlemekten pek hoşlanmıyorum. Ve herkesi her şeye göre sınıflandırdığımdan, tv tercihine göre sportif arkadaşlarımı da etiketliyorum.

Spor salonuna gelip, dergi gazete okuyan zat-ı muhteremlerin de, hep bir ders için beklediklerini düşünmek istiyorum. Aksi halde bir insan evladı yüksek sesli müzik ve kalabalık içinde gazete, dergi okumak için o kadar para vermiyordur diye düşünmek istiyorum.

Murphy’nin en sevdiğim kanunu; koca yıl özenli intizamlı olduğun zamanlarda kimseyle karşılaşmayıp, bir gün boşverdiğinizde karşınıza çıkan bir tanıdıktır. Bugüne kadar hiç şaştığını görmediğim kanun sayesinde, daha da takıntılı olmam kendimden gayet beklediğim bir sonuç. Gelin görün ki artık bazı şeyleri de önemsemiyim yahu dediğimden kenan doğulu’nun yeşim salkım sayesinde meşhur olan “boşveeeerr” şarkısını söylüyorum.

Birçok tanıdığımın gözünde alışverişin ve gezmenin piri olsam da, IKEA ile bu hafta sonuna kadar hiç müşerref olamamıştım. Bu eksikliğimi, birçok kez “ben hiç IKEA görmedim ki” sesli beyanatım ile dile getirsem de,bir aksiyon almaya da heves etmemiştim. Geçen hafta sonu ihtiyaçlar ve hava koşulları vesilesiyle, Ümraniye’de Ikea ile tanıştım. Ve şunu anladım ki,Ikea’dan alışveriş etmek için ya mimari bir vizyon ya da boş bir ev lazım. Bende ikisi de olmadığından saçma sapan bir şeyler alarak evime geldim.

Aldığımız dolabın (bildiğiniz şifonyer) montajı için de 4 saat (benim çırak olduğum iki kişi) harcayınca, bu iş zor yonca diyerek, gidip mobilyacıdan yapılmışını alırım hem taşımam hem de uğraşmama kanaat getirdim. O günde twitter’da yazdığım gibi, bu hadise büyükler için lego gibi bir şey. Bu işten büyük zevk alanlar elbette vardır ama ben ultra kabiliyetlerimle hazır dolabın içini düzenleme işini yapsam daha başarılı olabilirim gibi geliyor.

Kaldı ki bir gün sonraki ev işlerimde elim üzerine bir yatağın koca suntasının serbest düşmesi ( elimin iki sunta arasında sıkışması) sonucu bir parmağımın sakatlanması, ev sınırları içinde nasıl bir hayati tehlikede olduğumu birkez daha bana hatırlattı. Bu nedenle safi insan gücü gerektiren alanlarda yer alıp, kafa ve yetenek konuşturan faaliyetlerin hepsini outsource etmeye karar verdim.

Yazının itirafkomluk paragrafı;

Her anadolu yakasına gidişimde, yemek yemek için aklıma bir yer gelmemesi, trafikte kalmamız, işten tanıdıklarla karşılaşmamız nedeniyle her geçen gün, Avrupa yakasını daha bir seviyor ve Avrupa yakasına dönünce “evim evim güzel evim” hissiyatıyla dolup taşıyorum.

ps. başlık şarkısı Ortaçgil ve Küçük Şeyler

"bu dünya bazen dar gelir, bu hayat boş gelir"

2011-10-17T15:37:00.002+03:00

“Yaşayacağın anı kusursuz kılmak için, kafanın içinde yaptığın provalar en fazla başına hiç gelmeyeceklerin bir listesi olabilir” –ilksenokte

Geçen hafta insanlık için çok küçük, benim içinse gereksiz büyük bir organizasyon vardı. Bendeniz olağan manyaklığımla günler öncesinden kendime dair her noktasını planladım tabi bu olayın. Bu kadar planın sonunda bir bilinmezin ortaya çıkıp, beklediklerimin hiçte kafamdaki gibi olmayacağını elbette biliyordum. Ama yine de içimin rahat etmesi için her anı planlamamam gerekiyordu.

Nihayetinde beklediğim üzere, organizasyon gerçekleşmedi. Tam da o vakitlerde yukarıdaki twiti gördüm. Budur dedim hadise, fazla da kurcalamaya gerek yok.

Ben aksini istesem de bu hayat fazla plan programa gelemiyor. “Hakimiyet bende” vurgusunu yapmazsa kendini huzursuz hissediyor belli ki.

Bendeniz ise bu hengamede, önümü göreyim, yarınım belli olsun, bir karar alınınca değişmesin türünden gayet makul isteklere sahip olduğumdan bildiğiniz acı çekiyorum sevgili dostum. Haliyle de duygularıma Serdar Ortaç tercüman oluyor ve hayat beni neden yoruyorsun demekten kendimi alıkoyamıyorum.

Bir de o kadar ince detaylara dalıp kendimi yoruyorum ki, inanın bana ben olarak yaşamak bir yerden sonra çok yorucu bir hal alıyor sayın okur. Bu yüzden su yolunu bulurcu bünyelere öykündüğümü itiraf etmeliyim. Bir de öyle rahat olunca işlerin de gayet yolunda gittiğini gördüğümden, öyle olursam huzuru bulurum gibi geliyor ama haliyet-i ruhum nedense yine de bildiğini okumayı tercih ediyor.

Ayrıca salak olmayıp, sadece salak ayağına yatarak da huzura erilebileceğini görüyorum. Buna rağmen hala “seni anlıyorum” “aa evet biliyorum ya, hallederiz” cümlelerini niye kuruyorum anlayamıyorum. Doğuştan mı akıllıyız bilmiyorum ama sonradan salak olunabilirmiş gibi geliyor bana pekala.

Hayat planımı az düşünür, bol güler şeklinde revize edersem huzura da ererim gibi bir algım var ki, az düşünmeyi becerebilirsem, neticesini de hep beraber deneyimleriz inşallah.

ps. başlık şarkısı Keyifli Bir Gün- Redd

"ruhumu ceker medcezir, geri vermezse işime gelir"

2011-10-14T13:35:00.001+03:00

Yıllardır savaş verdiğim bazı karakteristik özellikler var ki, bırakın 100 adet blog yazısını haklarında kitap bile yazarım.

İnsan sahip oldukça korkmaya başlıyor. Korktukça tereddütler ortaya çıkıyor...tereddüt dediğin de kararsızlığın temeline dinamiti koyduğundan, emin adımlar atmak pek de öyle kolay olmuyor.

Tabi bu hadise zamanla, yaşanılanlar ve kişilikle çok etkilenen bir konu.

Öncelikle kararsızlık bulaşık bir hal, bunu ara sıra bazı bazı “kararsız oldum ben” satırlarımdan anlayabilirsiniz.

Herkes kendi hayatı için 40 kere düşünmekte özgür. Ama söz konusu ortak yaşamsa, ya da o karar sizi de bir şekilde etkiliyorsa, ben bu işe isyan ediyorum arkadaş.

Ben bir mağazaya girip, 2 dakikada alışveriş yapan bir bünyeyken, 10 alternatifi ikişer kere deneyip hala da karar verememek beni tüketiyor. İnsan her kararını, kırmızı mı mavi kablo mu ciddiyetinde yaşamamalı bence. Evet alternatifler çeşitli ama sonsuz değil. Hepsinin de bir artısı bir de eksisi vardır inanın bana. Bu nedenle en kötü karar, kararsızlıktan iyidir’cilerin tarafındayım ben de.

Çünkü bolca gözlemlediğim üzere, kararsızların karar verme evresinde tüm kararlara bir dönem daha yakın olduğunu gördüm. Tamam herkes için hayat siyah beyaz değil kabul de, hep gri hep gri de yaşanmaz ki be sayın okur.

Sonuçta hepimizin ayrı ayrı cinslikleri var, niye bu kadar asabiyet yapıyorsun ki diyebilirsiniz. Ben de bu noktada, kendini bilmezliktir beni deli eden diyebilirim. Yani kararsızlığı bu kadar alenen belli olan ve hatta dalga konusu olan kişilerin “ben kararsız değilim ki” demesine ağzımla gülmediğimi bilmenizi isterim.

“ya işte ben böyle kararsızım maalesef” de ciğerimi ye, ama aksi takdirde benim gözümde çifte kavrulmuş komedi oluyor bu. Tabi bir de kararsız olduğunu bilmesine rağmen aldığı bir karardan eminmiş gibi, “bu sefer kesinciler” var ki, onların da hastasıyım. Bu kararsız kardeşlerimiz, en azından kendilerini bildiklerinden aldıkları bir karardan emin olmadan yeşil sahalara ayak basmalasar keşke. Çünkü aksi durumda gerçekten kendilerini rezil ediyorlar. Anlayacağınız içe sinmeyen kararın, dile de düşmemesi taraftarıyım ben.

Gerçi dönekliğin milli spor olduğu bir ülkede, kararsız olmak mı ayıplanacak diye kendi umudumu tüketip, her türlü yasağa alışmışken kamu alanında kararsızlık da yasaklanır mı acaba diyerek konuyu geyiğe ve finale bağlıyorum.

ps. başlık şarkısı Keyifli Bir Gün
ps. yazar blog resmi ile yazıda konu olan kişilikler ile terazi burçları arasındaki ilişkiyi işaret etmektedir...

"büyük değişimler içinde yaşar"

2011-10-08T01:29:00.001+03:00

Sürekli olarak sabit bir insan olmaktan dem vursam da, arada fikriyat dünyasında fazlasıyla dalgalanıp duruluyorum. Genelde bu dalgalanıp durulmalarım arasında geniş zamanlar olsa da, bu sefer iki yazı arasında u dönüşü yapmak zorunda kalacağım.

Şimdi efendim, benim entellektüel birikimi yüksek arkadaşım kusburnu; Nuri Bilge Ceylan'ın bu filmin kurgu süresince yazdığı notları bir çırpıda okuyup, sonrasında da kitapçığı bana verdi. Kitapçığı da ona aslında Altyazı dergisinin Ekim sayısı bahşetmiş.

Bu kurgu güncesinin bir benzerini ben daha önce hiç okumadım. Bu yüzden mi bu kadar etkilendim emin değilim ama bir önceki yazıda filmle arama koyduğum çoğu duvarı bu satırlar sayesinde yıktığımı itiraf edebilirim.

Söz uçar yazı kalır misali, filmin anlatamadığı (ya da benim anlamadığım) kısımları, kurgu süresince alınan notlar sayesinde daha iyi anladığımı söyleyebilirim. Hala filmin bir konusu olmadığını düşünüyorum. Ama Nuri Bilge'nin kafasında çok net bir film olduğunu ve bu filmi beyazperdeye yansıtabilmek için de acayip emek harcadığını düşünüyorum.

Belki bütün yönetmenler aynı süreçten geçiyordur ama ilk defa bir yönetmen bu süreci kamuoyu ile de paylaştığından (başka varsa ben bu vizyonla görememişimdir) benim gözümde en detaylı süreç aksi yayınlanana kadar Bir zamanlar anadolu'dadır.

Her yaratıcı sürecin biraz karamsar olduğunu az çok tahmin ettiğimden, satırlardaki melankoliyi biraz anlayabiliyorum. Bununla beraber Nuri Bilge'nin dış görüşününün çizdiği karamsar ve soğuk imajını, satırlarıyla da teyit ettiğini iddia edebilirim.

Ama bunlardan öte, film için çok uğraştığını; filmi bizim uzun dediğimiz süreye getirebilmek için kırk takla attığını; içine sinmediği yerler için büyük mücadeleler verdiğini, bizim izlediğimiz filmin 40 farklı halinin olabileceğini anladım.

Ve bir önceki yazıda sorduğum, yönetmen midir oyuncuyu oynatan gerçekten sorusunun da cevabını buldum. Bir yönetmen oyuncu oynatmakla kalmayıp, oynatamadığı oyuncuyu bile oynuyor gibi gösterebilir.

Pek çok yönetmen tanıdığım yok ama Nuri Bilge'nin filmin tüm sürecine fazlasıyla dahil olduğunu galiba söyleyebilirim. Yani büyük produksiyon dedikleri belki de böyle bir şey. Her konunun uzmanının işin bir noktasında devreye girmesi.

Ama Nuri Bilge Ceylan, bu filmi her türlü tepkilere hazır ve nazır olarak; tamamen içine sindirmek için bildiğini okuyarak yapmış. Bu süreçte verdiği emeğin, bir önceki yazıdaki satırlarımı epey değiştirecek kadar beni etkilediğini de belirtmeden geçemem.

Tümevarım; bir filmi sevmek için sadece izlemek yetmiyormuş, bazen birkaç satır eksikleri tamamlayıp, bambaşka bir perspektif sunarmış insana.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Nuri Bilge'nin egosunun mesleğiyle paralel olarak gayet yüksek olduğu aşikar.
Filmin kaba kurgusu bittikten sonra ilk izleyişlerinde birinci yarıda Nuri Bilge de sıkılıp, bunu nezle olmasına veriyor ama kendimden biliyorum konu bence pek nezle ilgili değil;
Sözlükte bir yorum görmüştüm, bazı yerlerde sanki Fırat Tanış'ı başkası seslendiriyor diyordu ki, kendisi fazlasıyla haklıymış. Sesle ilgili sorunlardan ötürü bazı noktalarda dublaj yapılmış ama nedense Fırat Tanış, tüm davetlere karşı dublaja gelmemiş. Bu nedenle de onun seslendirmesini başkası yapmış.
Nuri Bilge'nin Yılmaz Erdoğan'ın oyunculuğunu pek beğendiği aşikar. Bunu da kurgu sırasında bolca vurgulamış. Beğenmediği bir kısım var ki, onu da izlemediğimizden kesip gitmiş.
Tam bu yazıyı yazarken, filme dair Taner Birsel ve Ercan Kesal (meşhur muhtar ve senarist) röportajına denk gelmem de, filmin üzerimdeki etkisinin çifte kavrulmuş hale gelmesine vesile oldu.

ps. başlık şarkısı Olağan Durumlar ile Kesmeşeker

ps.2. Filme ilgili okumaya doymayanlara buyrun doktor beyin röportajı; http://bizimkahve.gazetevatan.com/haberdetay.asp?hkat=1&hid=17731&yaz=G%FCncel

"hayatımızda uçurumlar var, aslında bunlar olağan durumlar"

2011-10-04T14:46:00.002+03:00

Az çok öngereceğiniz üzere sanat için yapılan filmlerden anlayacak bir altyapıya ve o filmleri izleyecek bir sabra sahip değilim. Materyalist tarzımdan ötürü, neden-sonuç ikilisini sevdiğim için de filmin büyük bölümünü izleyicinin hayal gücüne bırakan filmleri de izlemekten itinayla kaçarım.

Bu durumda dün neden Bir Zamanlar Anadolu’da’yı izlemeye gittim emin değilim. Popüler kültür dersem tuhaf kaçacak biliyorum ama sanırım öyle. Birçok kişiden okuduğum Nuri Bilge Ceylan ve Bir Zamanlar Anadolu’da twitlerinden ötürü, bir de Hıncal Uluç’un filmi beğenmemesinin iyi bir referans olduğunu düşündüğümden, bu filme sabredebilecek nadir arkadaşlarımdan kusburnu ile sinema yollarına düştüm. (Kendisinin sayesinde filmi de bedava izledik.)

Pek tabiki filme dair hiçbir detay okumadan gittim. Sadece bildiğim bir elma yuvarlanışı vardı bir de filmin uzun oluşu. Ben zaten filmin süresinden otomatik ürken bir insanım. Dünyanın en konforlu yeri de olsa 2.5 saat bir şey izlemek, benim gibi dikkati dağınık bünyeler için gerçekten çok. Daha da kötüsü, bugüne kadar baştan sonra hiçbir bir Nuri Bilge filmini baştan sona izlemediğim için başıma geleceklerden gerçekten çok korkuyordum.

Çok şükür beklediğim gibi sıkılmadım ama filmden çıktığımdan vay anasını ne güzel geçti 2.5 saat de demedim. Film de tam beklediğim gibi sonsuz, sonuçsuz bittiğinden, ne olup bittiğini idrak etmek izleyici olarak bizim ev ödevimiz oldu.

Filme girmeden önce kusburnu’nun dediği, Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi neyse Nuri Bilge’nin de Bir zamanlar Anadolu’da’sı da oymuş teorisine kanıp da filme gidecek ben gibilere önerim; siz yine de filmi çoklu boşluk hissiyatı ile izlemeye gidin. Nihayetinde nasıl o filmi izleyip şaheser olduğunu düşünenler varsa, benim gibi izleyip 2.5 saat’te durum anlatmak yerine öykü anlatsaydı keşke diyenler de çıkacaktır diye düşünüyorum. (meali ben yandım siz yanmayın)

Filmin güzel görüntülerine dair edecek lafım pek tabiki yok. Taner Birsel’in yakışıklı, çirkin, mühendis savcı, farketmez her halini sevdiğimden, bu filmde de gayet beğendim kendisini. Muhtar için de herkesle hem fikirim, filimn en iyi, en gerçek karakteri sanırım kendisi. Ben Yılmaz Erdoğan’dan da önce Fırat Tanış’ı beğendim. Yüzüyle oynamak dedikleri bir şey varsa, kendisi bence bu filmin en iyisidir.

Basit insan hırslarını, herkesin kendi önceliğinde olmasını, küçük hayatları detayları ile göstermesine, sıkışmışlık duygusunu insanın içine dolmasına eyvallahım var ama o elmanın yuvarlanışında hayatın anlamını bulanlara da itirazım var arkadaş.

Pek tabi zevkler, renkler, olaylar olaylar ama yine de bir filmden beklentiler bu kadar mı farklı olur diye bazen ciddi ciddi şaşırıyorum. Bu şaşırmamım sebebi de film sonrası sözlükte yazılanları okumam. Zaten o kadar pozitif (şahane, fevkalade, çok etkileyici, ıvır ve zıvır) yorum var ki, filmde kötü demek gerçek bir cesaret gerekir herhalde. Zaten ben de filme kötü demiyorum ama 2.5 saatin karşılığı (sinemada toplamda geçen 3 saat) bu olmamalıydı diyorum.

Nihayetinde benim bir filmden beklentim eğlence, kafa dağıtma. Daha kendi özümü bulamamışken, film karakterlerinin derinine inmek becerisine haliyle pek hasıl olamıyorum. Ve evet arkadaş bu sıkıntı hadisesini anlatmak için bizi de sıkman mı gerekir diye de isyan bayrağımı sallıyorum. İtiraf ediyorum bir ara bütün film boyunca gece olacak ve hep bir şeyi ( o şeyi) arayacaklar sandım.

Taşrada doğup büyümüş biri olarak da, “taşra sıkıntısını çok iyi anlatmış” cümlesini de entellektüelliğin gereksinimi herhalde diye değerlendiriyorum. O doktor arkadaşı dünyanın hangi şehrine götürsen bence öyle mutsuz olurdu diye de sabit fikrimi öne sürüyorum.

Filmde düşünmek için epey sürem olduğumdan, şöyle de bir fikriyat türettim. Nasıl ki bazı yazarlarımız, yurt dışında okunmak nobel almak için belli bir şablon üzerinden yazıyor. (nasıl Amerika’da bestseller olmak için standart bir tarz varsa) Nuri Bilge de aynı şekilde Cannes’da gösterilecek, ödül alacak bir film yapmak için uğraşıyor. Amacı ticari mi, meslek idealizmi mi bilemem ama sanat kaygısı ile yapılan sanatın bana fazla geldiğini söyleyebilirim.

Zaten müzik grubu olan Büyük Ev Ablukada’yı Krek’in bir oyunu sanacak kadar dar bir entellektüel vizyonum var, benim neyime soundrack’i olmayan film diyerek satırlarıma son veriyorum.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Nuri Bilge Ceylan’ı twitter’daki karakter sınırlaması nedeniyle herkes NBC diye yazıyor ama benim aklıma hep kanal olan NBC geliyor. Bu nedenle ricam odur ki, harf sıkıntısı olmayan araya bir harf daha sıkıştırsın, kanal isimli yönetmen karmaşam da artık bir son bulsun.

Nuri Bilge için, Yılmaz Erdoğan’ı bile oynatan yönetmen diyorlar ya, bu noktada sormak istiyorum; bir oyuncuyu oynatan birincil etmen senaryo mudur yönetmen midir? Ben senaryo ve karşısındaki oyuncunun etkili olduğunu düşünenlerden olduğum için, Taner Birsel’i de Nuri Bilge mi oynattı şimdi diye tümden gelmeyi tercih ediyorum.

ps. başlık şarkısı Olağan Durumlar- Kesmeşeker

"bu kıza kadar, bize kadar"

2011-09-29T11:45:00.004+03:00

“Her güzel şeyin bir sonu vardır” repliği, kullanmaya bayıldığım klişeler arasında sanırım ilk sırada yer alır. Maşallahı var, hayat da bu repliği kurmak için bana türlü türlü mazeret sunuyor.

Şu günlerde de son bir yılda yazdığım yazılarda en çok adı geçen biricik dizim Leyla ile Mecnun’un da sona gidişini maalesef hep beraber magazin sayfalarında izliyoruz. Araştırmakla uğraşamayacağım ama google efendiye sorsak, dizi oyuncularının en az 3 adet “bizim set ortamı çok şahane, hepimiz de pek eğleniyoruz” türünde beyanat bulacağıma eminim. Bu noktada oyuncuların eğlence anlayışı ile bizimkinin pek örtüşmediğini sanırım söyleyebilirim.

Dizi setleri de nihayetinde bir iş alanı olduğu için ve insanın en çok vakit geçirdiği iş odaklı yerlerde sonsuz saadet aramanın pek de mümkün olmadığını düşündüğümden, “hepimiz kardeşiz” yalanına elbette inanmıyorum ama boğazını sıkmak noktasına gelecek şiddet eğilimlerini de pek anlamlandıramıyorum.

Ben dizinin ardasevenlerindenim. Ushan Çakır’ı tanımam etmem. Olayı kadına şiddet hadisesinden bağımsız, iş arkadaşına saldırı olarak görüyor ve o kadar kişilik sette kimse nasıl olaya müdahele etmiyor, bir insan nasıl böyle delirip, saldırganlaşıyor bunu da anlayamıyorum.

Belki ilerleyen günlerde nedenlerini öğreneceğiz ama o zamanda “boğazını sıkmakta da haklıymış” türünden bir cümle kurmayacağımdan eminim. Nedeni ne olursa olsun, böylesine bir şiddeti açıklayacak bir şey de bulamıyorum. Bu nedenle bu işte hatalı olduğundan şüphe duymadığım tek kişi sanırım Ushan Çakır. Onun dışındaki tüm isimler için , detayını bilmeden bir fikir oluşturmamayı daha mantıklı buluyorum.

Gazetelerin yazdığı gibi Ezgi A, hem dayak yedi hem de işinden oldu şeklinde de konuya yaklaşamıyorum. Eflatun Film’in yaptığı açıklamadan anladığım, bu konuyu gündeme getirmesi ve olayın içine Beste Bereket’in de dahil olmasından ötürü Ezgi A’yı suçladıkları yönünde. Beste Bereket, dedikodulardaki gibi bir tavır sergiliyorsa, bunu Ezgi A dışında birileri de elbet farketmiştir diye düşünüyorum. Yani bu dedikodunun gerçekliğine dair ufak bir gerçeklik payı bile olsa, onu da kavga günü gönderirlerdi herhalde diye düşünenlerdenim . Kendimce de, Ezgi A’nın, Ushan gitti ama Beste de gitmeli şeklinde bir diretmeye gittiği, başarılı olmak için de bu dedikoduyu gündeme getirdi diye bir kötümser senaryom var. Gerçekliğine inandığım için değil, tümden geldiğim için sonuç buysa gidiş yolu da böyle bir şey olmalı halimden bu senaryoyu kafadan atıyorum.

Tabi, ilk kavga haberleri çıktığında yapımcı şirketin yaptığı “aralarında yaşanan bir husumetten kavga ettiler, konuyla bizim hiç ilgimiz yoktur” beyanatı da ultra absürd olduğundan (iş yerinde çalışan iki kişinin can sağlığından sen sorumlu değil misin acaba?) , ikincil açıklamada da “bizim haricimizde herkesin bir suçu var” ana fikrine haliyle pek sıcak bakamadım. En bayıldığım laflardan olan kriz yönetimi konusunda yapımcı şirketin pek başarılı olamadığını, olan bitenler çerçevesinde söylemeden edemeyeceğim.

Gelin görün ki, bir yandan da bir dizinin başrol oyuncusunun üstelik dizinin adında yer alan bir karakterin bu kadar çabuk gönderilme kararının verilmesi için çok ciddi olaylar olduğunu da düşünüyorum. Anlayacağınız kim haklı kim haksız bilememekle birlikte, olan Burak Aksak’a oldu; şimdi işin gücün yoksa senaryoyu evir çevir diye düşünüyorum.

Ve dizinin bugünden sonra her şeyi toplasa (dizideki tek kadarın karakter Erdal Bakkal’ın karısı kaldı sanırım) bile yaşanılanları kolay kolay unutturamayacağını düşünüyor, onun için de diziye dair bundan sonra olacak hiçbir şeye de şaşırmam diye boyumdan çok büyük laflar ediyorum

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Rahşan Gülşan’ı okumuyor, twitter’da da takip etmiyorum. Ama işte retweet faktörü nedeniyle bazen kendisinin derin fikriyatlarından haberdar oluyor, o zaman da asabiyetimi boş yere arttırıyorum.
Bu kadının çok acayip bir gaz verme hali ve isteği var. Daha öncede bunu Nihat Doğan- Pascal kavgasında yazdım. O zaman hemcinslerini Pascal’ı gaza getirmekle suçlayan Rahşan G; şimdi de hem dayak yedi hem de mağdur oldunun liderliğini yapıyor. Daha da komiği, yapımcı şirketin açıklamasıyla Ushan Çakır’ın arkasında durduğunu düşünüyor. Ya ben okuduğumu anlamıyorum, ya da kendisi. Bilemiyorum ama olayın hemen ardından 1 saat içinde ilişiği kesildi demenin neresi oyuncunun arkasında durmak oluyor ben pek anlayamadım.
En nefret ettiğim şey de, diziyi izlemeyen etmeyen birilerinin konudan böyle haberdar olması. Bir de hadiseye gazetede okudukları şeyler çerçevesinde yorum yapma çabaları. Reklamın iyisi kötüsü olur mu bilmiyorum ama bu olanların en azından bir süre için ratingleri arttıracağından eminim. Gelin görün ki, diziden keyif dışında bir şey almadığım için de batsın öyle rating diyorum.
Ortaokul yıllarımda manasız bir şekilde (gs- fb kavgası) sınfıın en iriyarı çocuğundan yumruk yemiştim. Daha sonra olay idareye yansıyınca da, müdürün odasına gittiğimizde, bir kız bir erkekten yumruk yiyorsa vardır bence bir nedeni diye beni de disipline vermeye karar vermişti ki, bu hadiseye de benzer şekilde yaklaşan birileri varsa ağzı çeksin inşallah.

"gazetede gördüm birden o güzel insanı"

2011-09-28T14:21:00.003+03:00

Ben Burcu Esmersoy’u beğeniyorum arkadaş. Yani sesi çok fena falanmış beni hiç ilgilendirmiyor gayet güzel buluyorum kendisini. Bugün düşündüm hem güzel hem yetenekli mi diye emin olamadım. Birkaç kez Tv programını izledim ama konuşmadan ziyade kendisini incelediğimden, programa dair pek hissiyat elde edemedim. Dans yarışması içinse haliyle bir Azra değil ama maşallahı var diyebilirim. Kendisini beğensem de pek sempati duyamıyorum. Bizimkisi daha çok seviyeli bir birliktelik olabilir. Nihayetinde duruşunu da takdir ediyordum ya da kendimce ona bir konum biçiyordum ve bunu beğeniyordum, şimdi pek emin değilim.

Ben kendisinin bu kadar ilgi görürken sadece NTVspor’la sınırlı kalmamasını da mantıklı görüyorum. Gelin görün ki, bir anda 10 işe birden dalmasını bir türlü anlayamıyorum.

Reklam hadisesini daha öncede yazdım. Maşallahı var, bu hızla kısa sürede her sektörden bir markanın yüzü olacak herhalde. Bunların hepsini 10 yılda yaparsanız (Cem Yılmaz gibi) tuhaf kaçmaz ama 2 yıla ne kadar reklam sığdırırım derseniz, güzelim yüzünüz de eskir diye düşünüyorum. Diyelim ki, genç ve güzelken kazanabileceği parayı kazanmayı çalışıyor ki, buna hiç itiraz etmem. (Bir ufak çekimden ve bir geceyi sunmadan ötürü aldığı parayı az çok bilsem de) Gelin görün ki, aynı dönemde TV programı yapıp, reklamlarda boy gösterip üstüne bir de dizide oynamasına klişe tabirle maymun iştahlılık derim.

Bir dizide oynamak içinse Memoli’nin yeni versiyonunda oynamayı tercih etmesine ise diyecek lafım kalmıyor. Hadi diyelim kendisi benim gibi, bir dizinin ne kadar basit olucağını, kim tarafından izleneceğini şıp diye anlayamıyor ama yine de insan bir kadroya bakar, konuya bakar, dizinin oynayacağı kanala bakar da karar verir.

Evet kendisi oyuncu değil, oyuncusunun acemesi bile değil bu yüzden Muhteşem Yüzyıl’da oynamasını beklemek abesle iştigal olurdu ama yine de dizi seçimini çok daha iyi yapabilirdi gibi geliyor bana. İzlemeden dizinin kötü olacağını nereden biliyorsun ki diyenlere, bu gözler Tv karşısında az yorulmadı cevabımı yapıştırırm. Kaldı ki, dizi izlenmez diye bir iddiam yok. Bu ülkede hala arka sokaklar, akasya durağı izleniyorsa, her türlü dizi izlenir. Yani benim derdim, iyisi kötüsü değil de, kendine yakışanını tercih etmesiydi ki, bu tabloya bakınca onun kendine yakıştırdığı ile benim kafamda konumlandırdığımın farklı olduğunu görüyorum. ( Bir benzeri için bknz; Türkiye güzeli seçildikten sonraki Çağla Şıkel karizması ile Cennet Mahallesinde oynayan ÇŞ farkı)

Kendisinin hayatını kitap olarak bizimle paylaşacak olmasını ise kafamda hiçbir yerde konumlandıramıyorum.

Ben kitap okuyan kitlenin büyük bir yüzdesinin kitap yazmaya heves ettiğini düşünenlerdenim, bu yüzden Burcu Esmersoy’un kitap yazıyor olmasına şaşırmıyorum. Şaşırdığım konu kendi hayatını anlatıyor olması. Kendi hayatından kasıt daha çok anne-babasının ayrılması sonucu yaşadıklarını anlatmak olsa da, şu yaşınızda hayatınızı anlatmak için kitap yazmak da bana çok iddialı geliyor. Seneye kitabı okuma şansı bulursak , o iddianın dayanağı neymiş bunu da hep beraber öğreniriz.

O zamana kadar da belli ki, showgirlimiz Burcu Esmersoy’u orada, burada şurada izlemeye devam edeceğiz.

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Burcu Esmersoy’un sürekli röportaj verdiği Ayşe Acar da, NTV’nin Ceo’su Cem Aydın’ın eşi olur.
Kendisinin röportajdaki elbisesi leoparsa, yazının başındaki beğenimden de şüphe etmem kuvvetle muhtemel.

ps. başlık şarkısı Failun Meçhulun ile Kesmeşeker

"zararlı hayatlarımızı yaşıyoruz, getirildiğimiz yerde"

2011-09-27T09:54:00.001+03:00

Hamilelikte aşermek biyolojik mi psikolojik mi olduğu tartışıla dursun, sporun iştah açmasının kesinlikle psikolojik olduğuna kanaat getirdim sayın okur. Bu incelememi yaparken kendimi takip etmekle kalmadım, başkalarını da gözlemleyebildim. Bu başkaları da gerçekten başkaları (bir nevi elalemin çocuğu). Yani aslında kendileri ile aynı spor salonuna gidiyoruz ve kendileri bundan önceki dönemimde de yine aynı spor salonundaydılar. Yani nereden baksanız, 3 yıldır düzenli bir şekilde spor yapıyor bu insanlar. Ve kendilerinin 2 yıllık değerlendirmesini yaparsam, eski hallerinden çok da farklı değiller. Elbetteki kas-yağ dengeleri değişmiştir ama hiçbiri de bir iğne-iplik değil. Bu nedenle, spor tek başına zayıflatmaz dostum efsanesini kabul etmek zorundayım. Ondan öte de, bu spor denilen ter kokulu faaliyet insana “nasıl olsa yakıyorum” özgüvenini verdiğinden, kocaman bir yeme özgürlüğü vermekte. Sonrası da daha öncede mevzu bahis olan premiers baisers ve annette nostaljisi...

Bir dondurmacıyı sevmekteki birincil koşulumun sempati olduğunu ısrarla vurguluyorum. Girandola da sempatik sahiplerinden ziyade, sempatik bir mekanı olduğu için hem gözümün nuru oldu. Ama o kadar güzel dondurmayı yapmasına rağmen hiç kanımın ısınmadığı sahibinin bana yaptığı bir saygısızlık nedeniyle kendilerine geçici olarak küstüm. Yani en azından dondurmayı aracılarla alıyım da, mekana gitmeyim gibi bilmem kaçıncı dağa küsüşümü gerçekleştirdim.

Kampüs olarak çok sevsem de, kötü işletmeleri yüzünden pek gidemediğim Bilgi Üniversitesi Santral’le Krek sayesinde bağı kopartmıyorum. Ve hayatımda ilk defa Ekim gelsin, tiyatrolar açılsın yine girelim Berkun Oya’nın dünyasına diyorum. Festen-Kutlama’nın sadece tek sezonda oynamış olmasına üzülsem de, DOT’un da yeni oyunlarını merakla bekliyor ve hepsinden önce önümüzdeki Cumartesi NTV’de Yekta Kopan’la biraraya gelecek Murat Daltaban ve Berkun Oya ikilisini izlemek istiyorum.

Bir önceki yazıdan bu yana düşündüm ama saçın uygun kestirilme mevsimini pek çözemedim. Yazın deniz kum güneşten zarar gördüğünden yaz sonu kestirmek mantıklı olurken, serinlemek sıcakta saçla uğraşmamak için de yazın başında kestirmek daha rasyonel gibi. Benim içimde bir şekil bir atraksiyon hevesi olduğundan, kendime öyle ya da böyle kurban bayramını tarih koydum. O zamana kadar fikriyatım, ruhum, falanım filanım değişmezse insanlık için kendim için büyük bir adım atma niyetlerindeyim.

Ben Ekim ayını sevmem, hatta Ekim ayından korkarım sayın okur. Terazi burçlarından illallah demem bir yana, Ekim ayı maaştan geri kalan para/aydan geri kalan gün oranından hep mağdur olurum. Haftaları nasıl ayarlanıyorsa artık hep 35 gün çekiyor sanıyorum Ekim’i. Bir de geçenlerde, şöyle bereketli bir senedeyiz, Ekim ayı 5 hafta olacak cümlesini de gördüm ya içime bir korku düştü. Hakkımızda hayırlısı diyerek satırlarıma son vererek, kişisel bütçe hesaplarıma girişiyorum.

Coming soon;

Kendinizden memnun musunuz?

Kendinden memnun olmakla, kendini beğenmek aynı şey midir?

Başkaları için doğru bildiğinizi, sandığınızı istemek hadsizlik olabilir mi?

Leyla ile Mecnun’daki olaylar olaylar?

ps. başlık şarkısı Mavi Sakal

"başladım yürümeye, bir de baktım yine baştayım"

2011-09-23T16:02:00.003+03:00

Blog yazmak denilen şey ağırlıklı ortalamada, tek taraflı bir farkındalık ve bilgi sahipliği. Niye bir nickin ardına sığınıp yazıyorsun diyenlere vereceğim cevapta işte tamamen bu. Eğer beni okuyan herkesi tanıyacaksam ( ki kemik kitlem öyle aslında, onlar da beni ben olarak okuyor) hiç itirazım yok ama beni okuyanları (en azından fiziken) tanımıyorsam, sokakta karşılaştığımızda da onların beni tanımamasını tercih ederim.

Sonbaharla derdim yazdan sonra şıp diye böğrümüze oturması değil. Ne giysek ya eksik ya da fazla olacak hali beni ultra yormakta. Zaten spor münasebetiyle, her akşam yorgun argın eve gelip, kirli kıyafetleri çıkart, yarın yapacağın (gireceğim) derse göre kıyafet belirle, sonra kirli çamaşırlar dolup taştığı için çamaşır yıka, askıda çamaşır varsa onları topla , yanlışlıkla balkona çamaşır astıysan kesin kuş birkaç çamaşırı kirletmiştir, onları yeniden yıka derken bir sonraki gün için mevsim anormalliklerine göre kıyafet düşünmek de beni hayli yoruyor. En kötüsü de, yazlık ayakkabılardan kapalı ayakkabı ve ince çoraba geçiş yapma zorunluluğu. Hayır bir de iki yağmur da çizme giyeyim sevdalıları var ki, koca kış ayağında onlar olacak bu acele ne diye hepsine çemkirmek istiyorum.

Twitter’da ben onu takip edersem, o da beni takip eder mantığı ile hareket eden tüm hesap sahiplerine ultra antipati duymaktayım. Yani bu insanların amacının sadece skor olduğunu anlamak için twitter uzmanı olmaya da pek gerek yok. Takip ettiği ve takip edilenleri birbirine yakın olan (1.000 kişiden fazlası için konuşuyoruz) birçok kullanıcı maalesef bu hırsla yola çıkıp, beni takip etmeye başladıkları üçüncü gün umduklarını bulamayıp, yeni ufuklara doğru yelken açıyorlar.

Daha çok twitter sayesinde mevzubahis olan “ twitim çalındı hükümsüzdür” hissiyatı tuhaf bir şekilde bende de vuku buldu. Yani aslında bu olayın pek büyütüldüğünü düşünsem de, beni takip eden ve benim de onu takip ettiğim birinin, 3 gün sonra bir twitimi design edilmiş şekilde yazmasına önce hafiften bozuldum. Nihayetinde kelimeler de fikirler de herkesin diyerek geçtim. Bir de ben bu benzer yazı, twit olaylarında hep aklıma gelen bir Avrupa Yakası bölümü vardır. Gülse Birsel, gün içinde ofiste Serdar ortaç şarkılarını dinliyor ama bunu farketmiyor; sonrasında da çok benzer şarkıları kendi bestesi diye yapıyor. Bence insanlar bazı şeyleri sıkça okuyup, takip ettikçe belli dönüşümleri muhakkak yaşıyorlar. Leyla ile Mecnun izleyen kitlenin yarısının Ali Atay gibi konuşmasının nedeni de olsa olsa budur diye düşünüyorum.

Ali Atay demişken, rica edeceğim Kanal D bir daha Vay Arkadaş’ı yayınlamasın. Filmi sansürlemekle yontmak arasındaki dengeyi pek tutturamadıklarından, gerçekten filmi mahvediyorlar. Hadi benim gibi orjinalini izleyenler, filmin böyle manasız olmadığından eminler ama ilk defa izleyenler filmi bu şekil ve şartta beğenemez bence.

Bu nedenle kış da gelirken, ricam filmin DVD’sinin biran evvel çıkması, Rtük’ün de bu vesileyle aradan çıkması.

Bir sonraki yazının coming soon heyecanı ( meali; kendime not düşüyorum);

Spor iştah mı açar, yeme rahatlığı mı sağlar?

Girandola’ya küsmeme çeyrek varken

Tiyatrolar açılıyor diye heyecanlanmam bir bana mı tuhaf geliyor?

Saçları yazın mı kışın mı kestirmek mantıklı olandı?

ps. başlık şarkısı Başladık Yürümeye ile Mavi Sakal

"masal diyarlara göç edip "

2011-09-23T10:49:00.004+03:00

Nehir’in hikayesini blog dünyasında okumayan pek yoktur diye düşünüyorum Ben de Zeynep Hanım’ın satırlarını sık aralıklarla takip etmeye çalışanlardanım. İtiraf etmek gerekirse geçtiğimiz Eylül’den itibaren, daha da çok okuyorum. Onların blogda bir iki fotoğrafına belki denk gelmişimdir ama ilginç bir şekilde İstanbul’a döndüklerinde, ben onları Amerika'da bilirken ( blog vasıtasıyla) Nişantaşı’nda denk geldim kendilerine. Önce nasıl hemen farkedip, onlar olduğunu düşünüyorum ki böyle diye kendi kendime (olağan şizofreni halim) şüphe ettim. Sonra aslında hiç tanımadığım (tanışmadığım belki de) birinin hayatına dair bu kadar çok şey biliyor olma fikrini, blog dünyasının paradoksunu düşündüm. Bugünlerde ise, genelde aynı saatlerde Zeynep Hanım’ın eşi Mahmut Bey’e aynı metroda denk geliyorum. Bu vesileyle de bol bol Nehir’i hatırlıyorum.

Zeynep Hanım, Nehir’in hikayesini bu kadar kişiyle paylaşarak, kızını hepimiz için özel kıldı bence. Ve hala da yaptıklarıyla buna devam ediyor. Çocukça yaşam gönüllüleri vakfıyla, Nehir’in hikayesini çok daha anlamlı kıldı bence. Bu Pazar’da yanılmıyorsam vakfın ilk etkinliği gerçekleşecek. Nehir’in anısına İTÜ Ayazağa kampüsünde bir koşu düzenleniyor.

Başvuru formu da bir tık ileride yer alıyor...

"bizim konuştuklarımız, sizin için olmazlar"

2011-09-21T15:46:00.002+03:00

Ayşe Arman, seveniyle nefret edeniyle bir örneğinin henüz Türk medyasında olmayan bir kadın. Kötü taklitleri olmaya çalışan birileri olsa da kimse karşısında tutunamadı, ne desteklerle yola çıkmalarına rağmen. Nihayetinde kendini okutturduğunu düşünüyorum ben. Uzun süredir PR odaklı röportajlarını gözardı etsem de, hafta içi ne yazdığına genelde bakmaya çalışıyorum.

Aslında bu yazıyı yazıp yazmama konusunda çok düşündüm. Fikriyatlarımı doğru bir şekilde ifade edip edemeyeceğimden emin olamadım. Ama sonra bugün okuduğum bir haberle kendimi yazmakta özgür hissettim.

Şimdi bu girişgahtan Ayşe Arman’ın önce mecmua dergisinde sonrada gazetede yer alan yazısından bahsedeceğimi sanabilirsiniz, mamafih konuyu bambaşka bir yere getirmek gayesindeyim.

Ayşe Arman, annelik halini birçok yazıya konu yapmasıyla eleştirilse de, bir yandan da artık kanıksanmış bir yazar. Bu nedenle onun dışındaki çocuklu gazete yazılarına daha fazla tepki gösteriliyor bence. Sibel Arna ve muhteşem dadı yazısı bu alandaki en büyük örnektir sanırım. Tabi bu noktada Ayşe Arman’ın her daim söylediğim, kendisine dair güzel şeyleri yazıya dökme alışkanlığı da çok etkili. Yani AA kendi hayatına dair yazılarını bir şikayet mekanizması olarak ( misal bir İclal Aydın) kullanmadığı, güzel şeyleri sunduğu için de en fazla “banane Alya’nın vıdısından dıdısından” diyebilirsiniz.

Bu blog sayesinde google’da Mirgün Cabas’la ilgili ne gibi aramalar yapıldığına dair az çok fikir edindim. Kendisinin epey takipçisi olduğunu, evli olup olmadığının merak edildiğini, kızını ıvırını zıvırını google’a soranın yolunun benim bloguma çıktığını da analytics sayesinde gördüm. Benim bu alanda ne kadar uydurukçu olduğum da bir başka yazı konusu olarak arşivlerimizdeki yerini almıştır. Bu nedenle, Mirgün (Sırrı ) Cabas’ın sevgilisini ve kızını merak edenlerin; Evrim Sumer’in Radikal’de Cuma günü yayınlanan yazılarını ve (hala yazıp yazmadığından emin olmasam da) Cumartesi günleri yazdığı Yatakta Beş Kişi köşesindeki yazılarını okumanızı öneririm.

Bendeniz, kamuoyunu bir daha yanlış bilgilendirmemek ve magazin sevdamdan ötürü genelde kendisinin yazılarını okumaya çalışıyorum.

Ve Yiğit Karaahmet’in bir Cuma günü twitter’da ima ettiği üzere, kendisinin çocuğunu anlatırken ayarı biraz kaçırdığını düşünüyorum. Ya da şöyle söyleyeyim niyeti iyi de olsa, yazar kıvraklığına erişemediği için bazı kelimeleri eğip bükmesi gerektiği yerde bodoslama konuşmayı tercih etmesini okur tepkisi açısından tehlikeli buluyorum.

GQ dergisinin Genel Yayın Yönetmeni olarak Mirgün Cabas’ın neden seçildiğinde de anlatıldığı üzere, kendisi modern ve şehirli erkeklere yol gösterecek bir hayata sahip gibi gözüküyor. Sevgilisi de keza böyle bir hayat yaşadığı izlenimini hissettiriyor ki, buna da haliyle sözümüz yok. Ama işte geçen hafta yazdığı okullu olmak yazısı, bana olaya burnumu sokma ihtiyacı hissettirdi.

Tabi ben şimdi çocuk sahibi olmadığım için kesinlikle eleştirecek son kişiyim ve evet İstanbul’da çocuk okutmanın ultra zor bir hal olduğunu da az çok çevremden biliyorum. Ayrıca kendisinin yazısında da belirttiği gibi kesinlikle devletin bu anaokul hadisesine el atması gerektiğini düşünenlerdenim.

“Etrafımdaki annelerin seçtiği okullara bakıyorum. Belli ki hepsi çok iyi. En disiplinlisinden, en yabancı dil öğretenine, en oyuncudan, en farklı eğitim yöntemini benimseyene kadar onlarcası var. “

Gelin görün ki bu satırları okuyunca, 3 yaşından 6 yaşına kadar 3 sene gidilecek kreş ve anaokulunun bir insanda yaratacağı etkiyi (ben bir sene gittim diye mi böyle oldum?) tasavvur edememekle (sosyalleşme harici) birlikte, daha çocuğunu göndermeden “belli ki çok şahaneler” yargısı ile yola çıkınca karşı tarafın sorgusuz sualsiz o uçuk rakamları istemesini de normal buluyorum. Ne demiş iktisatçılar bu kadar talep olduktan sonra fiyatı niye düşürelim, aksine arttırmamız şart.

Bir de yine yazısında dediği gibi, iyi bir gelir düzeyine sahip çift olarak bu endişelere düşmelerini “herkesin yorganı farklı” diye nitelendirsem de; bu endişelerini keşke bir blogda veya Vogue’da yazsa ama günlük bir gazetede bu üslüpta dile getirmese diye düşünüyorum. Sonuçta tabiki, herkes çocuğu için en iyisini istiyor. Herkes imkanları doğrultusunda bir hayat yaşıyor evet. Ama 18 aylık bebeğin (ki çok güzel maşalah) bir sonraki sene gideceği okulun parasınının yüksekliği için şikayet etmek de bana günümüz şartları için şımarıklık (ki benim şımarıklık sınırım da hayli geniştir) olarak geliyor. Daha da kötüsü devlet neden bu ücretleri sınırlandırmıyor derken de, bizim ücrette bir düşme olur mu acaba iması varmış gibi algılanıyor. Bu yüzden sezarın hakkını sezara vermek; hem okuduğun bazı blogların yazarlarını (çocuklarının büyümesine not düşenler) hem de ayşe arman’ı gösterdikleri özenden ötürü tebrik etmek istiyorum.

ps. başlık şarkısı Mavi Sakal ve Ne Kadar

"ya bir gün olur sana bel kıvırırsa"

2011-09-21T12:53:00.005+03:00

malumafatrus tüm kıvraklığı!! ile spor salonundan bildiriyor;

Sırf bu bloga yazı konusu olsun diye ben çeşitli maceralara heves ediyorum olmazsa o macera gelip beni buluyor. Tabi herkesin kendi kapasitesi oranında bir macera kavramı var. Ne yaparsın ki, sıkıcı vefakat bilindik hayat yaşamanın da böyle dertleri oluyor üstadım.

Spora başladığım zamandan itibaren, eskiden çok sevdiğim bir derse girmek (girdikten sonra orada pestil olmamak) için güçlenmeyi azıcık daha kondisyonumun artmasını bekliyorum. Ama bu hafta, iş işte öğrenilir mantığından, derse gireyim düşe kalka ilerleyim diye bir karar verdim. Peki ne oldu, dersin hocası gözümün önünde durması için Ağrı dağını verdi. Bununla da kalmadı, bak aslında şu dersi de deneyebilirsin dedi.

Ben de zaten aklımda hep bir tereddüt olduğundan, diğer derse meyledeyim bari dedim. Peki diğer ders ne miydi? Oryantal füzyon adını verdiğimiz, bildiğiniz dansözlük dersi. Şaka bir yana gerçekten eğlenceli bir ders. Gelin görün ki, beni tanıyan ve uzun zamandır okuyanlar bilir, ben bir kazuletim. Göbek atma, kalça sallama gibi faaliyetleri normal hayatımda sergilemiyorum ki, derste sergileyebileyim.

İşte bu yerlerde gezinen özgüven ve yükseklerdeki önyargım’la, eski bir arkadaşımla beraber girdik derse. Acemiliğimiz de resmen belli olsun, biraz da ağırlığımızı koruyabilelim diye zilleri belimize dolamadık.

Derse katılım epey çoktu ve tek erkek de dersin hocasıydı. Bu vesileyle, ister cycle dersi ister başka bir ders için tayt giyen erkeklerin ne kadar kötü göründüğünü de belirtmeden geçemeyeceğim.

Hocamız, beklediğim gibi dersteki en kıvrak ve ev cilveli kişiydi . Açıkçası hareketleri yakalayacağım diye sınıfın kıvırma potansiyelini de pek inceleyemedim . Vücudun her tarafını çalıştırıyormuş denilen derslerden kesinlikle ilk sırada yer alabilecek bir ders ama işte yetenek yoksa, esneklik yoksa o hareketlerin hakkını vermek de pek mümkün değil. Bir de bu hareketlerin poz halleri var ki, dedim ki bu derslerden biri herhalde dansöz çıkacak.

Bense derste bir daha çok eğlenecek birkaç arkadaşımı kandırırsam girmeyi düşündüğümden, şimdilik blog aleminin en kazulet dansöz adayı olarak kalmaya ve daha kas gücü ve efor gerektiren (esneklik değil) derslere girip, boyumun ölçüsünü almaya karar verdim.

Pek tabiki yeni bir maceraya, yeni bir yazı konusuna kadar...

Bu yazıdan çıkartılmayacak sonuçlar;

Kıvanç Kıvanç diyoruz ama her gittiğim gün gördüğüm Özcan Deniz’in de bir kas sahibesi olarak tv alemine dönmesi kuvvetle muhtemeldir. Gerçi kendisini hiç karın kası çalışırken görmedim o ayrı. Tabi bir de, neden 9-6 çalışan insanlar gibi akşam vakti spora geliyor onu hiç bilemiyorum. Bir müsait vakitte, sporun faydalısı erken yapılanmış diye uyarmak boynumun borcu olsun.

ps. başlık şarkısı konuyla organik bağından ötürü Serdar ortaç ve Dansöz

"bizim için hiç olanlar sizin için ideal "

2011-09-20T09:26:00.001+03:00

Kuzey ve Güney sayesinde birkaç haftadır gündemimiz, Kıvanç Tatlıtuğ'un über-kasları. Kendisinin dövüş sahneleri haricinde her bölümde 2-3 üst değiştirme sahnesiyle, kaslarını arz-ı endam etmesi, bir dizi oyuncusundan ziyade seks objesi olarak algılanmasına vesile oldu.

Açıkçası kaslı vücut delisi bir insan değilim. Ama amatör kümede sürdürdüğüm sportif faaliyetlerimden ötürü, o karın kaslarını da haliyle ağzım açık izliyorum. Çünkü benim için, bir insanı Sibel Can stili dombili kollardan koruyan kol kası bir de karın kası bu sportif faaliyetlerin aynasıdır.

Boş magazincilere de Kıvanç Bey oğlumun çalışkanlığı sayesinde gün doğdu ve yeni gündemimiz; Kıvanç T'nin o vücuda nasıl sahip olduğuydu. Bendeniz, daha bu haberlerin ilkini okuyunca geri kalanını merak etmemeye karar verdim. Ve yazan maddeleri sizinle de paylaşıp, kaslı olmanın çok da matah bir şey olmadığını inandırmaya niyetlendim.

Aşağıdaki listeyi Kıvanç Bey oğlumuzun beslenme şeysi çiziktirmiş. Yarısı milyon kere duyduğumuz ama uygulamada pek de gerçekleştirmediğimiz şeyler.

1. Tabağınızdaki yiyeceklerin hepsinin doğadan gelmiş olması gerekiyor.

2. Meyvelerin tek başına yenilmesi gerekir. Yemekten sonra asla meyve tüketmeyin.

3. Karbonhidrat alımının saat beşte kesilmesi gerekiyor.

4. Akşam yemeği günün en hafif yemeği olmalı.

5. Süt ve süt mamüllerinden uzak durun. İnek sütü inekler içindir, insanlar için değil.

6. Gece yarısı on ikiden evvel olan saatler uyku için en kaliteli saatlerdir.

7. Sporunuzu sabah erken saatlerde yapın. En yüksek verimi öyle alırsınız.

8. Vitamin D seviyenizi test ettirin.

9. Omega 3 ile Omega 6 seviyelerini test ettirin.

10. Vücut besinsiz kalırsa tatlı krizine yol açar.

Ama yani günümüz çağında tabağımızdaki yiyeceklerin hepsinin doğadan gelmesi birinci ve en önemli ütopya. Hadi ben çok zenginim, tüm sebze meyve alışverişimi organik pazarladan yapıyorum diyelim, dışarıda yemek yerken ne olacak. Dışarıda da hiç yemek yemedik diyelim, bu sürekli yemek sirkülasyonunu kim sağlayacak.

Meyvenin yemekten sonra yenmemesine lafım yok, benim merakım yemekten önce yenilip yenilemediği konusunda.

Belli ki, karbonhidrat zaten şu dünyadaki en uzak durulası şey. Bunu anladık anlamasına da saat 17.00 yine de çok iddialı bir saat değil mi? Hani önümüz kış, geceler uzun ya bu nedenle ya toptan yasaklayın karbonhidratı ya da şu saati biraz öteleyelim.

Bir de bu içki de karbonhidratsa (ki yağ veya protein olmasından daha kuvvetli ihtimal bu), kas münasebetiyle herkesin gündüz rakıcısı olması şart. Yani içecekseniz 5’ten önce diyor bize sağlıkçı amca.

Ve asıl bomba geliyor, süt ve süt ürünlerinden uzak durun. Bize mi yanlış öğrettiler, yoksa bu süt ürünleri protein değil mi? Hadi süt çoğu bünyeye uygun olmadığını gayet net bir şekilde ifade ediyor. Ama peynirin suçu günahı ne? Bu hayat peynirsiz geçer mi ya?

Spor saatlerimizi de sabahın körü olarak tercih edecekmişiz. İşte bu madde tam da işsiz güçsüzler kas yapabilirin tercümesi. Ben zaten sabahın köründe kalkıyorum, abi bir de ondan da erken kalk spor yap diyor. Hayır, hem spor salonu hem de servis olabilen bir araç varsa, ben kendisini kullanayım, verimin de hasını alayım. Yoksa bu iş için ya merkezde bir iş,spor salonu ve ev sahibi olmak ya da spor salonunda çalışıyor olmak.

Listede benimle örtüşen en güzel madde ise gece onikiden önce uyuma şartı. Ama tecrüme dayanarak söylüyorum, 10 maddelik listenin en etkisiz önerisi de muhtemelen bu.

Tecrübeyle sabit bir diğer madde de vücudun besinsiz kaldığında tatlı krizine girmesi. Ben ki tatlı sevmez bir insanım, aç kaldığım vakitlerde her türlü tatlıya heves eder, onu da yiyeceğim, şunu da yiyeceğim der, yemeği yer yemez de bu sevdadan vazgeçerim. Bu nedenle ara öğün diye bir kavram var zaten. Her yemekten önce iştahı frenlemek kesinlikle şart. Ama bu listeye göre, o frenlemeyi neyle yapacağımız biraz muallak.

Bu nedenle Kıvanç Bey oğlumuz gibi sanat için hem spor yapan hem de soyunanları Tv’de izleyerek, popo kası yapmaya devam etme riskimiz yüksek. Ben orta bir yol varsa oralarda gezineyim. Yediğimi yapacak kadar sporum olsun, meyveler peynirler de benim olsun felsefesi ile size görsel bir şölen yerine, size lafsal dırdır vadediyorum.

ps. başlık şarkısı Ne Kadar ile Mavi Sakal
ps.2. Fotoğrafımız, Kıvanç Bey oğlumuzun süt çocuğu olduğu dönemden

"sessizlik kanımdan daha ağır"

2011-09-16T11:24:00.001+03:00

Olay yeri inceleme yazarı olarak, dün akşam kimliksiz Fashion Night Out’ta ne olur ne bitiyor amacıyla Nişantaşı’na gittim. Aslında gün Perşembe olduğundan, FNO olmasaydı da Nişantaşı’na gitmek gibi bir ritüelim var. Dün akşam gidince, ritüeli bu haftalık bozmam gerektiğini geç de olsa anladım.

Sportif bir insan olarak, pilatesimi de yaptıktan sonra olay mahaline gittiğim için en kalabalık ve kaos haline tanık oldum muhtemelen. Beşiktaş maçı, Abdi İpekçi’nin trafiğe sözde açık olması falan her şeyi kitlemişti.

Aslında dün oraya gittiğim de, Fashions Night Out’un tam amacını idrak edebilmiş değildim. Araç lansmanı mı vardı, millet kendini sokağa mı atacaktı yoksa alışverişe mi vuracaktı bilmiyordum. Benim için konunun cazip kısmı elbet alışveriş olabilirdi. Gelin görün ki, dışı stant ve müzisyen içi insan dolu yerlerden ürküp, en sakin gördüğüm mağazaya bile girmedim.

Ana amacımız saat ve spor sonrası gözü dönmüşlük nedeniyle yemek yemek olarak revize edilmişti. Vefakat normal yemekçilerimizde bir insan yeri bulmak da mümkün değildi. Sonra olsa olsa burası boştur dediğim, Reasürans’taki üvey evlat Gourmet Burger’e gittik ki, o bile açıldığından beri en kalabalık gününü yaşıyordu sanırım. (mekan gerçekten hep boş olduğundan, kapatılması gündemde. Ben de zirvede kapatması için bugün kapatmasının uygun olacağını düşündüm ama işletmeciler ne düşünmüştür bilemem) Hem spor hem hamburger diyorum saçma oluyor biliyorum ama o şekil ve şartlarda mağaza önü aperatiflerden başka yiyecek bir şeyimiz kalmadığından, hamburger’e gönüllü mecbur kaldık. Kaldı ki İstanbul’da Gourmet Burger’den daha güzel hamburger yapan bir yerde benim gözümde yok. Aksini iddia eden varsa, bana mekanı önersin, beraber gidip hamburgerleri yiyelim , sonra neticeye tekrar bakalım derim.

Alışveriş ıvır zıvırdan yine yemeğe geldiğim için özür dileyerek sadede gelicem. Bazı topluluklarda fuhrerchein’ın bir lafı vardır “siz nerede büyüdünüz ya?” diye. Ben de dün için bu cümleyi kurabilirim sanırım. Yani çok abartıp süslenip püslenip gelenler var eyvallah ama bunun dışında tam parti insanları, her akşam o sokaklarda rose şarabını yudumlayan, elinden iphone’unu düşürmeyen, check-in’ini yapan, eşek gibi topukluları ile çok rahat yürüyen, saçları elbet fönlü (muhtemelen sonradan olma sarışın), tenler bronz falan, fit bir kitle var ki, bazı semtlere gidince hepsi sanki bir düğmeye basılınca biraraya geliyor diye düşünüyorsunuz. Belki ben Etiler veya Cadde’de pek gezmediğim için böyle düşünüp şaşırıyorum. Aslında şekil şemal de değil, o hava o duruş, konuşma tarzı falan, bunların hiçbiri ile ben bir okulda onlarla okumuş olamam sanırım dedirtiyor insana. Ben daha çok, bu insanlarda bizim gibi sabah 9 akşam 6 çalışıyor mu yani diye düşünüyorum.

Bir de lise öğrencisi ama süslenip püsleni alemlere akmışları da görünce, genç jenerasyon da alttan yetişiyor, demek ki bu işin sonu hiç olmayacak diye düşünüyorum.

Ve ben aslında bu yazıyı az biraz sürüden ayrı olmak güzeldir hissiyatıyla yazıyorum. Copy paste hayatların gerçek bir anlamı olamaz sanki diye düşünüyorum, çok standart bir hayat yaşarken. Tabiki hepimiz bazı ortak paydalarda buluşup, bazı moda şeyleri yapıyoruz ama bu kadar tektipleşmeyi benim kafam bu aralar almıyor.

Bunu da bir moda dergisinin ve alışveriş sitesinin organizasyonuna ait bir yazıda yapmam da abesle iştigal oluyor. Ama fikrim budur ve bence Vogue -klişe ama -insanın bazen duymadı unuttuğu iç sesine kulak vererek hayatı yaşamasıdır.

ps. başlık şarkısı yine Ben Kimleyim ve Mavi Sakal. Gizli amacım blog yazılarının başlıklarını sırayla okuyunca şarkıyı söylemiş gibi olmak:)

"bir ağırlık çöktü anlarıma"

2011-09-15T11:41:00.002+03:00

Parfüm konusunda yazmadan geçmeyeceğim bir şey de, erkek parfümlerine duyduğum ilgidir. Ben eskiden bu parfümleri kendim kullanacak kadar beğenirdim ama eskiden dediğim lise dönemime denk geldiğinden, bu durumumu erkek fatmalığıma veriyorum. Tabi aynı dönemde yatılı okulda okuduğum ve kızlar yatakhanesinde bu parfümü kullandığım için durum biraz ironik oluyordu ama zaten yatılı okulda ironik olmayan bir şey var mı tartışılır.

Şimdiyse sadece karşı cins olarak erkek parfümlerini beğenmekte ama fakat ve lakin erkek roll-on ve deodrantlarını kullanmaktayım. Hatta şöyle söyleyeyim, nivea’nın çıkardığı her türlü kadın- erkek deodrantı sanırım deniyor ve seviyorum. Ve reklamlar ne derse desin, deodrant kalıcığında erkek deodrantlarının kesinlikle daha başarılı olduğunu düşünüyorum.

İnsan sevdiği bir şarkıyı telefon melodisi yapıyor ve telefonu çok ya da az çalsın farketmez, bir zaman sonra telefon melodisini şarkı olarak dinlemekten sıkılıyor. Yani aslında o şarkı, telefon melodisi olarak seçilince, şarkı kategorisinden çıkıyor... Bu yüzden çok sevilen bir şarkıyı, telefon melodisi yaparken iki kere düşünmenizi tavsiye ediyorum.

Kişilik olarak dakiklik ve planlar konusunda obsesif olduğum için, bu şehirde bu trafik beni gerçekten tüketiyor. Bunu farkettiğim için de artık “yetişemezsem de kıyamet kopmaz ki” diye psikolojik telkinlere başladım. Genelde bu yetiştiğim yer spordaki bir ders veya akşam yemeği için gideceğim bir yer olduğundan, çok da kronik bir durumum yok ama bir yere yetişmeyeceğim zaman trafiğin ruhunun bile olmaması şeklindeki murphy kaderine de isyan ediyorum.

Bu blogda sayısız meyve için yaptığım ilanı aşkların arasında incir var mıydı hatırlamıyorum. Varsa da mevsimsel etkiden ötürü tekrarlamakta fayda görüyorum. Hayatımda sufle hariç bütün tatlılar sizin olsun ben istediğim zaman incir yiyerek şeker ihtiyacımı karşılayabilirim gibi iddialı cümleler bile kurabilirim. Tabi bu sevgi ve sempatim de, incirin hayatımıza rüzgar gibi girip çıkmasının büyük etkisi var. Ne zamanki elma gibi her daim bulunabilir bir şey olur, o zaman ona da ilgim söner herhalde. Öyle bir şey şimdilik mümkün olmadığından, incir sevenleri girandola’nın incirli dondurmasını yemeye davet ediyorum. Tabi bu yazı münasebetiyle, istediğim de burada da dondurma yemek mümkün olsaydı keşke diye iç geçiriyorum.

Bu arada aslında kaç zamandır yazmak istediğim bir hadise de tazebunlar.com’un satış şeklini değiştirmesi. Eskiden merkezi bir hayatım varken, öğle yemeklerini sadece meyveyle geçirmemi sağlayan bu güzide organizasyon sanırım iş şeklini değiştirdi ve manav modeline geçti. Gerçi şu anda da sitesinin yapım aşamasında olması ya battıklarının ya da 3. İş şekline heves ettiklerinin işareti olduğundan; eğer benzer bir hizmet sunan ve dağbaşına da servisleri olan bir şirket tanıyorsanız beni haberdar etmenizi ya da girişimci ruhunuzla bu olaya el atmanızı rica ediyorum.

Başlamak bitirmenin yarısıdır’cılara, bir türlü yazıyı bağlayamadığımdan, “sonu olmayan yazı yazıdan sayılır mı?” diye sorarak satırlarıma son veriyorum.

ps. başlık şarkısı Ben Kimleyim ile Mavi Sakal

"Ve kalan kısımda başlıyor geriye dönüşler,pişmanlıklar"

2011-09-14T23:32:00.002+03:00

Köpek burnuna sahip olduğum için parfüm konusunda da ultra hassasiyetlerdeyim. Birçok insan gibi parfümlerle kişileri eşleştirmek gibi de bir huya sahibim. Düz çizgi insanı olduğumdan, ağır parfümlerden ısrarla kaçarım. Kendimde kullandığım parfümü de herhalde sadece kendim duyarım. Birbirinden pek de uzaklaşmayan 3-4 parfümü, o günkü moduma göre kullanırım. Parfümlerim o kadar birbirine benziyor ki, çantamda hep aynı parfümü taşır, gün içinde sabah ne kullandığıma bakmaksızın onu fısfıslarım.

Kutup ayısı stilindeki bahtım sağolsun, sevdiğim bir parfümün da ticari hayatını da sonlandırırım. Ne parfümler sevdim, artık üretilmiyor ama aralarından en çok Armani White ve Bodyshop moonflower’ı hasretle anıyorum.

Eskiden, parfümüm sadece bende olsun isterdim. Şimdi yakınımındaki birkaç kişi ile aynı parfümleri kullanıyoruz ama hiçbir zaman aynı koktuğumuzu düşünmüyorum. Yine de parfümün moda olup, herkesin kullandığından “ne kadar güzel kokarsa koksun” itinayla soğuyorum.

Yeni ve farklı bir parfüme meyil etmem pek kolay olamadığından, yenisini sevdim mi tam seviyorum. Mesela yaklaşık 1 aydır, yeni bir parfümüm var, ne zaman onu kullansam, kendime sarılmak istiyorum.

Tabi bir süre sonra bu parfüme de alışacağım biliyorum ama olsun şimdilik cicim aylarındayız ve ben kendisine gayet derin duygular besliyorum. (Derin duygular demişken, ısrar etseniz de Özcan Deniz’le de aynı spor salonuna gittiğimizi - ne matah bir şeyse bu- itiraf etmem.)

Allah’ın bildiğini kuldan esirgeyemem, yolda bir yere çarpacak kadar telefon (akıllı olanından) bağımlısı şeklinde yürüyorum. Yaklaşan tehlikenin gayet farkında olduğum için de, kendime söz verdim; eğer bir gün hem telefona bakıp hem de yürüdüğüm için birine çarpar ya da düşersem, telefondan twitter olayına veda edeceğim.

Bağımlı bağımlının halinden anlar sanıyordum ama spor salonunda kardio aletlerine oturup, telefonla oynayanları anlamam mümkün değil. Bir de onlar telefonda vakit geçirdiği için ben o aletler için sıra beklemek zorunda kaldığımdan, iyice sinir oluyorum ve foursquare olayını bilmesem de, %40’ının x spor salonuna check in yaptıklarını, geri kalanının da whatsapp’dan yazıştığını düşünüyorum.

Ve spora başladığım için de yine ve yeniden her gün “ne kadar beceriksiz bir insanım ben” serzeniş durağına uğramadan spordan çıkmıyor; mazeret ve şikayetlerle yaşıyorum…

ps. başlık şarkısı Kesmeşeker ile Gitme Kal

"Hayaller güzeldi. Her şey dahildi. Sınırsız ve sonsuzdu. "

2011-09-11T23:36:00.002+03:00

Evdeki kitaplarla arama kara kedi girdiğinden ama aynı zamanda bir kitap okuyayım da biraz içimdeki sıkıntı dağılsın istediğimden, meltem'in önerisi Sinan Sülün'in ilk kitabı Karahindiba'yı bir koşu kitapçıdan gidip aldım.

Kitap bir öykü kitabı olduğu ve 3 ayrı öyküden oluştuğu için bir çırpıda okunabiliyor sağolsun. Ben de bir kötü son, bir de ilk kitap önyargısı büyüktür. Bu kitapta da o ilk tedirginlikler bana göre seziliyor ama yine de olaya öykü ile girdiği için Sinan Sülün'ü de tebrik etmek gerek bence. (Burcu Esmersoy'un hayatını anlatan bir kitap yazmasını bilahere irdelemeliyiz) Kitap kapağının tasarımını çok beğendim ve bu vesileyle o çiçeğin adının karahindindiba olduğunu öğrendiğim için pek mutluyum.

Kitaptaki Mavi Pelikan öyküsünden bir kupleyi size aktarıp, geri kalanı için merak edin de kitabı alıp okuyun diyorum. Ama ondan önce bir de şunu sormak isterim, gerçekten şu koca dünyada sadece bir aşk olması fazla duygusal bir kanı değil mi pek muhterem okur?

"İnsanlar ölümden korktukları ve hayatı aşktan daha büyük kabul ettikleri için zaman her şeyin ilacıdır der. Buna inanırsan, ölmezsin. Bir süre sonra aşk acısı çeken her insan gibi senin de yaran kapanmaya, kabuk bağlamaya, kaşınmaya başlar. Kaşırsın. Kabuk düşer. Artık yaran kanamadığı yahut kabuğunu göremediğin için unutursun. Üzerine yeni aşklar giymeye, yeni sevdalar sürmeye çalışırsın. Gördün mü zaman geçirir demiştik der en yakın arkadaşların aylar sonra. Gülersiniz hep birlikte o uykusuz, gözyaşlarından yastık başlarının, arkadaş omuzlarının sırılsıklam olduğu, uykularından sıçrayarak uyandığın gecelere. Ama sadece sen bilirsin gerçeği. Onlardan ayrıldıkran sonra hemen eve gidip soyunursun. Yaralarına bakarsın. Oradadır işte izleri. Ne yaparsan yap yok olmaz. Tekrar sızlamaya başlar. Duyumsarsın. Bazen hiç neden yokken, hayatında yeni birisi varken, her şey iyi gidiyorken, mutluyken, birisini severken ama asla aşık değilken aynanın karşısına geçer, o eski yaralarına bakarsın. Ondan sonraki bütün ilişkilerinde çıplaklık konusunda rahat olamamanın sebebi de budur belki. Yeni sevgililerinin görecek diye korktuğun kapanmış yaralarına parmaklarının ucuyla dokunursun. Bir sertlik gelir eline. Yaranın izine bastırdıkça acıtan. Derinin hemen altındadır o gün kırılan kalbinin parçası. Vücudun atamamıştır, atamaz da. Artık o senin bir parçandır. Hissedersin. Yeniden batar. Dünyanın tadı bozulur. EKşir. Yaralarının kabardığını görürsün. Hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Olamaz. İşte o zaman anlarsın. Her kalbin tek bir aşk için yaratıldığını."

Mavi Pelikan

Karahindiba- Sinan Sülün

ps. başlık cümlesi ise yazarın kitabına adını veren öyküsünden:)

"görünen o ki yaşadığımız herşeyin bir bedeli, çekiciliği vardır yalnizlıkların"

2011-09-09T16:25:00.002+03:00

Ülke olarak bizden olmayanı anlamamak, anlamak istememek gibi pek hoş özelliklerimiz var. Bu yüzdendir ki, yeni sezon dizilerinin hayatımıza girmesi üzerine yapılan muhabbete ; dizi izlemeyen birinin “deli bunlar herhalde” demesini gayet normal karşılıyorum.

Bense özellikle twitter kullanıcılarının arasında, ilgilensin ya da ilgilenmesin o akşamki dizinin konusuna, maçtaki tüm gelişmelere maruz bırakılmasına rağmen hala merak edip TV’yi açmayanları tebrik ediyorum.

Ben her şeyi biliyim ama hiçbirine bağımlı olmayıncılardan olduğum için, tez vakitte tüm yeni diziler hakkında bir kanı elde etmeye çalışıyorum. Ve sayısız şahane süper ıvır zıvır!! dizi olsa da, Behzat Ç’nin yeni bölümleri başlamadan tv boşluğumun sona ermeyeceğini düşünüyorum.

Geçen sene Fatmagül’ün suçu ne’de olduğu gibi bu senede İffet’te tecavüz’ün bu kadar konu edilmesini de Pınar Öğünç haricinde kimse tarafından konu edilmediği için tehlikeli buluyorum. Bu kadar dizinin, hepi topu 5 temel konu etrafında dönmesi bir yana, her sene eski bir film veya dizinin de yeni versiyonu çekilmesi zaten durumun trajikliğini gösteriyor. Ama medyamızın filmlerdeki sevişme sahnesi ile dizilerdeki tecavüz sahnelerinden öte bir ilgi alanının olmaması da gün geçtikçe daha kötü duruma gideceğimizin işaretini veriyor.

Ve haftanın en konuşulan dizisi Kuzey Güney’de Kıvanç Tatlıtuğ ve vücudunun zoom konusu olması da bu mantığın bir ürünü. Artık sadece kadın değil, erkek de bir cinsel obje olarak pazarlanıyor ki, bundan sonraki adım ne olacak gerçekten merak ediyorum.

Tanımayanlar için de Kuzey Güney’deki pek tekin olmayan kadın başrol oyuncusunun Öykü Karayel olduğunu, kendisinin Krek’in “Güzel şeyler bizim tarafta’da” döktürdüğünü ve yüzünü çok güzel bulduğumu da belirtmek istiyorum.

Tuhaf bir şekilde, Star Tv’de bir dizinin tutmayacağını düşünüyorum ki, bunun nedeni yayının teknik özellikleri de olabilir. (Behzat Ç, çekimlerinde ışık, parlaklık vb gerekmediğinden belkide Star’a cuk oturmuştur)

Örneğin, bahislerimde Fahriye Evcen ile Cansel Elçin’in oynadığı dizinin kesinlikle tutmayacağına oynuyorum. Bir kere iki insanın yakışması denilen şey, o ikisinde yok. İkisi de fevkalade soğuk ama Fahriye Evcen yine de kazuletlikte açık ara birinci. Bir de Cansel Elçin gibi birine, serseri düzenbaz tipi olmamış diyoruz ve oyumuzu 13 bölümü zor görürden yana kullanıyoruz.

Yine aynı denklemle, Nurgül Yeşilçay ve Murat Han çiftini de ideale yakın olarak değerlendiriyorum. Gerçi Nurgül Yeşilçay bir önceki dizisinde soyadığını hatırlamadığım genç Murat’la bile sırıtmayacak ( ki bence çok banal bir diziydi) kadar başarılı veya sevilen bir oyuncu ama yine de Murat Han’la Vicdandan gelen bir uyum kanımca var. Onun da nedeni benim gözümde ikisinin de hem zengin hem fakir, hem kötü hem de iyiyi oynayabilecek kadar yetenekli olmalarından kaynaklı.

Benim gönlümün yeni dizisi ise şimdilik Bizim Yenge. Şebnem Bozoklu ve İlker Aksum sempatim pozitif önyargıya sebep olsa da, diziyi izlersem gayet keyif alıyorum. Gelin görün ki, Cumartesi akşamında yayınlanmasına karşıyım. Prensip olarak Cumartesi geceleri evde olmadığımdan değil, Cumartesi geceleri dizi izlemeye programlı olmadığımdan. En azından hafta içi de tekrarı olur inşallah diyor, dizi dizi haber yazımıza şimdilik son veriyorum.

ps. başlık şarkısı Kesmeşeker ile Gerçekten Özleyince

"bana bir yaz verin, ısınır içim güneşinden"

2011-09-07T11:33:00.002+03:00

Spor salonuna dönmemle beraber, hayatımda yeniden tutti frutti ortamı başladı. Ben bu ortamları hiç özlememişken, ortamdakilerin de hiç değişmemiş olması gerçekten çok acı. Bir kadın evde duş sonrası altında havlu ile saçına fön çekiyorsa, ben soyunma odasında gördüğüm hali abartıyorum; yok bunu evde yapmıyorsa salonda bunu yapmanın adı benim gözümde tek adı var, o da teşhircilik.

Ben bir yıl ortamlardan uzaklaşmışken, bir yıl önce gayet düzenli ve sık bir şekilde spora gelen müdavimlerin, halen spora geliyor olmasına da çok acayip haset ediyorum. Hadi sporkoliksin eyvallah, aynı spor salonundan da mı sıkılmıyorsun be adam diye, kendilerini kovalamak istiyorum.

Bir kitaptan başlamem lazım ama o kitap hangi kitap bir türlü bilemiyorum ve okumadığım sürece de, elime aldığım kitaba başlamam zorlanıyor. Bu durumlarda bazı kurtarıcı isimlere sığınmam gerekiyor evet ama işte hepsinin kitaplarını bitirdiğimden, yeni kitaplarını beklemekten başka da çarem kalmıyor.

Kitap demişken, Türkiye’de dünyadan daha çok ilgi gören Adam Fawer üçüncü kitabını yazmayacak mı acaba diye bir merak oluştu bende. Zaten bu sıkıntılı dönemde, aksiyon kitaplarına bir el atıcam, ondan sonra ver elini macera diyerek, başka bir dünyaya ışınlanıcam ve böyle kitap dertleriyle de uğraşamayacağım.

Bu depresyonu yapmak için biraz erken de olsa, yazın bittiği gerçeğini yüzünüze çarpmak istiyorum sayın okur. Gerçi bazı şanslı bünyeler Eylül’de mis gibi tatiller yapmakta ama benim gibi, Eylül ayını düğünlere ayırmış biri için bu pek mümkün değil.

Bir saat modelleri, bir de bir düğüne 5 dk.’da hazırlanıp gidebilmeleri erkeklere has imrendiğim olaylardır. Hafta sonu düğün demek, bir Cumartesi günü kuaförde geçirilecek zaman demektir ve bilenler bilir, kuaförler Cumartesi günleri yol geçen hanından farksızdır.

Tabi bir düğün saçı hali var ki, kendisi en büyük kabusum sayılabilir. Bugüne kadar düğün için yaptırıp da beğendiğim sadece tek saçım oldu. Onun dışında hangi kuaförden çıkarsam çıkayım bendeki hissiyat hep aynı; hoşgeldin sünnet çocuğunun annesi. Bu yüzden saçım fönlü olsun, gönlüm rahat olsun diye bir slogan bile uydurdum.

Benim bünye ergenliğe girdiği dönemi unutalı çok olduğundan yeniden ergen olmaya heves etti ve sivilceler yüzümü bastı. Sıkıntım var da vücudum bunu sivilce olarak mı lanse ediyor emin değilim. Ama Aburcuburu ( hele ki kolayı) zaten terkettiğimden, yeni kozmetik hadiselerine de girmediğimden bu hale gelmeme sebep ne olabilir diye düşünüp, sıkıntı yapıyor, sivilcelerin ömrünü uzatıyorum.

Tek derdim, ergen sivilcelerim, yıkanınca normale dönecek saçım ve kadın çıplaklığı olsun diyerek satırlarıma son veriyor, parfüm ile aşk yaşamak adlı bir başka yazımızda görüşmeyi temenni ediyorum.

ps. başlık şarkısı can bonomo ile bana bir saz verin

"kapkara yarınlara çıkıyorsa sokağın yenilme korkuna "

2011-09-05T11:42:00.001+03:00

Artık okullu olmadığım ve Eylül’le beraber okullar açılıyor derdim olmadığı için sanırım Eylül’ü seviyorum. Aslında ben isim olarak da Eylül’ü seviyorum. 12 ayın içinde isim yapılabilecek 2 ay var ki, Nisan’ı da Eylül’ü de baharın temsilcileri olarak kabul edip, güzel isimler listeme iliştiriyorum.

İsimlerin insan kişiliğine etkisine olan fikriyatımla beraber bir de isimlerin kaderi olduğuna kanaat getiriyorum. Mesela aklımda Zeynep’ler acı çeker diye bir fikriyat var ki, bu tamamen İclal Aydın’ın çocuğuna isim bulurken, yazdığı bir yazıdan hatıra. Yoksa pek yakından tanıdığım Zeynep yok, bu yüzden Zeynepler mutlu mudur, mutsuz mudur pek emin olamıyorum.

Nasıl burçlarda tümevarım yöntemini uyguluyorsam, isimlerde de böyle bir yol çizdim kendime. Hayatımda şansız, mutsuz kimler varsa, onların isimlerini yasaklı listeme aldım. Okuyan da, yeni doğan çocuklara isim danışmanlığı veriyorum sanacak ama işte ben böyle her şeyde bir neden sonuç ilişkisi aradığımdan isimlerle olan bu organik bağı dikkate almamam beklenemezdi.

Keyifli bir tatil geçirmedim. Aslında geçirdiğim günlere tatil demek için tek sebebim sabahın köründe, alarm zoruyla değil, kendi tercihimle kalkmış olmamdı. Bunun dışında, geçtiğimiz hafta hayatın ne kadar plansevmez bir bünye olduğunu yeniden idrak ettim. Öngörü yeteneğinin en iyisinin bile bizi 5 adımdan öteye götüremeyeceğini de pekala anladım.

Bu nedenle hala plan yapsam da, baştan gerçekleşmeyebilir kabulü ile yola çıkmayı deniyorum. Sonra bazı şeyleri, gözümde aklımda fazla büyütmemeye çalışıyorum. Her şey insanlar için lafı ne kadar klişeyse o kadar gerçek. Ve hayat ne kadar acı verirse versin, içimizde bir “yola devam” tuşu var. Bir de , sahip olduklarımızın değerini ısrarla anlayamama butonu var ki, çoğumuzun bu butonu daha çok kullandığı bir gerçek.

Tüm yazdıklarıma rağmen aslında depresif değilim, sadece hayatın gerçeğine, artısına ve eksisine daha yakın görüyorum bugün kendimi.

Yarın, yeniden fani dünya dertlerine düştüğümde, şuursuz bir yazıda görüşmek hissiyatlarıyla....

ps. başlık şarkısı Vakit Varken ile Candan Erçetin

"yok kimseye sözüm hiçbirşeyde gözüm yok"

2011-09-01T22:05:00.000+03:00

"Ne zaman evleniyorsun" sorusu ve türevleri, yaş ve medeni durumum itibariyle, nasılsından sonra en çok maruz kaldığım soru. Bayramlar da sizin hayat tercihlerinizden ziyade, klasik soru şablonları konuşulan zamanlar olduğundan, 3 şeker, 4 kurban derken toplamda 7 gün hayatımda bu soru tam anlamıyla pik yaptığı zamanlar.

Genel olarak hepimiz için çizilen standart bir yoldan ilerlememiz tercih edildiğinden (malumunuz sürüden ayrılanı kurt kapıyor) "herkes bir gün mutlaka evlenmeli" baskısıyla sözde savaşmaya pek gerek görmüyorum. Sadece bazen muhabbeti uzatmak istersem, oltamı "evlenince ne olacak peki?" sorusuyla ortama atıyorum. İsyankar iç hissiyat olaraksa, milletin evlenmesi, çoluk çocuk sahibi olması, boşanması neden başkasının derdi oluyor sorusunu soruyorum.

Jenerasyon farkının uzak ara olduğu kişilerle yapılan bu muhabbet biraz daha ısrara döndüğü için ve onlarla aynı bakış açısı ile muhabbet de mümkün olmadığı için gerçekten içim çekiliyor. Sabrımın sonunda, sırf size inat hiç evlenmeyeceğim restiyle de konunun kapısını zorla kapatmaya çalışıyorum.

Bu noktada siz diyin algıda seçicilik ben diyim tesadüf; tam da bu konuyla ilgili bir yazı yazmayı düşünürken; eksi sözlükte bir başlıkta rastladığım entry hissiyatlarımın durum özetini sunuyor.

Başlık "30 yaşına gelip düzenli bir hayat kuramayan insan" ; lafı gediğine koyan kullanıcı ise "olur oyle arada". Kendisine bu vesileyle teşekkürlerimi sunuyor, başka bir blog anketi sorusu olarak da "insan niye evlenmeli?" konusu da kafama not ediyorum.

"evliliği düzen kurmayla ilişkilendirenlerin saçma tanımlamalarına

maruz kalan insandır. 2010'lu yıllarda yaşıyoruz ki dünyada evlilik kurumu son demlerini yaşamakta. insanların zamanında farklı sebeplerle uydurduğu ve evli olanların en az yarısının nefret ettiği evlilik kurumu çökmeye, bitmeye, erimeye mahkum zaten. yaşlanınca tek başına kalma korkusunun önemli bir motive olduğunu da düşünmekteyim evlilik konusunda. evliliğin getirdiği 'düzen'in monotonluk, bıkkınlık ve sıkkınlık olduğunu hatırlatalım. ev, araba, okul taksidi ödemek; belli periyotlarla kavga etmek, düzenli bunalım geçirmek düzense, düzen sağladığı doğru evliliğin. bir de "ben yandım, başkaları da yansın" insanları var ki 30 yaşına gelmelerine rağmen keyfi ve kahyasıyla yaşayanları paniğe sevketmek ve onları da kendi sıkıcı yaşam tarzlarına sahip olmaya itmek adına iş başındalar.

edit: konuyla ilgili bir şarkı sözü de vardı: "yaftayı takıp sınıflandırıyorlar, eğriyi doğruyu bilen ya onlar; insanı kaderine küstürüyorlar"

(olur oyle arada, 28.08.2011 17:25 ~ 17:42)

ps. başlık şarkısı; Candan Erçetin ve Hangi Aşk Adil ki?

"yanılıyor olsam da buna memnun olabilirim"

2011-09-01T19:59:00.001+03:00

Bayram derken;

Bizim aile bayram konusunda yarı gelenekselci diye tanımlanabilir sanırım. Gelenekselci yanımız, bayramda "tatile gitmek" gibi bir lüksümün olmamasından, gelenekselciliği hafifleten kısım ise bayram faaliyetlerimizin 2-3 ziyaretle sınırlı kalmasındandır.

Benim bayramdan anladığım dedemlerin evinde birlikte yenilen yemeklerden ibarettir, geri kalan ise fazlasıyla teferrüattır. Tabi bir de halalık ünvanım nedeniyle, minik dostum ege ile geçirilen fazladan günler var ki, onlar da bayramı şekerleştiren faaliyetler.

Standart bayram faaliyetlerimizin dışına çıktığımız da ise bende deliye her gün olan bayram hali nüksediyor. Mesela bu bayramda uzun süredir görmediğim akrabalarımızı ziyaret etmek bendeki bayram fobisini nüksettirdi.

Bu kişilerin beni en son 10 yıl önceki halimle hatırlamaları, genelde ilk görüşte beni tanımamaları, sonrasında ne kadar değiştiğimi şaşkınlıkla tekrarlamaları ile vuku buluyor. Tabi bir de "ne kadar zayıflamışsın" klişesi var ki, bu tepkinin sebebi şu an sıfır beden olmamdan ziyade eskiden çok şişman bir algı (sadece algı !!) yaratmamdan kaynaklanıyor. 10 yıl önce kısmi ergen hallerde olduğumdan ve süs kavramı ile de haşır neşir olmadığından, bu halimle arasında büyük farklar olması benim için çok normal olsa da, karşımdaki insanlar için durum aynı olmuyor.

Tabi bir de bolca duyduğum "ne çok büyümüşsün, küçücük çoçuktun en son gördüğüm de" lafı var ki; şaşkınlıktan ağzım açık kalıyor. 29 yaşıma girmişim, 30 yaş depresyonuna 3 yıldır altyapı yapıyorum ve "ne kadar büyümüşsün" diye bir laf işitince, "büyümek derken" diye tepki vermemek için saygı sınırlarımı genişletiyorum.

Bununla beraber bolca duyulan "nerede ne yapıyorsun sen?" sorusu var ki, ömrü hayatımda en nefret ettiğim soru da bu olabilir sanırım. An itibariyle çalıştığım şirket tanındığı için oradan hafif rahatlamakla birlikte, orada yaptığım işi anlaşılır kılmak için ciddi bir efor sarfediyorum. Tabi bir de olayın otomotivle alakası olmasınan ötürü, "araba bulmak" "ucuza araba almak" gibilerinden konular var ki, hazırladığım otomatik cevaplarla karşı tarafın kafasını karıştırıp konuyu kapatmaya çalışıyorum.

BBC, Türk misafirperveliği konusunda bir araştırma yapacaksa, kendisine göstereceğim adres annemin akrabalarının yaşadığı köy olacaktır. Israr konusunda ise, ananemin eline su dökecek birinin olmayacağı konusunda ısrarlıyım.

Bu yüzden de, bayramda yemek konusunda ciddi bir teröre maruz bırakılıyorum. Ben ki, bayram dışında baklava seven bir insanım ama ananemin yaptığı baklava dışında baklava pek yemem, ikram edilen çikolatalarla da işim olmadığından, her gittiğimiz yerde ikram edilenleri yemeyeceğimi anlatmak için ciddi bir efor sarfediyorum. Misafir ağırlamanın birincil şartı sürekli yemek yedirmek fikri olan tanıdıklarımız nedeniyle

de, acıkmaya pek fırsat bulamıyor, bu yüzden de yediğim yemeği pek anlayamıyorum.

Yalnız gelenekselci yanım; bayramlarda yakın akrabaların evinde hep aynı yemeklerin olmasını niyeyse sempatik buluyor. Aynı alanda farklı yaklaşımları görme fırsatını bulmakla birlikte yaprak sarmasında, kuş üzümü, tarçın, fıstık gibi çeşitli açılımlara kesinlikle sinir oluyorum.

Bir de büyüklerde olan sürekli birbirine hediye alma (çikolata haricinde) hadisesi var ki, emeklilerin ekonomiye en büyük katkısının bu terkedilmeyen gelenek olduğuna dair ciddi şüpheler duyuyorum.

ps. başlık şarkısı Nazan Öncel'in en başarılı şarkılarından Aşık Değilim Olabilirim.

"zaten çoğu şey değmez çok konuşmaya"

2011-08-27T10:13:00.000+03:00

Bir türlü gelmeyen yaz, pek yakında huzurlarımızdan ayrılacak...Yazdan ne anladım ki sorgusuna girecek değilim, nihayetinde yaşadığım hayattan da pek bir şey anladığım yok. Yine de geç gelen yaz sebebiyle, pek yaz ruhuna bürünemediğimi an itibariyle farketmiş bulunmaktayım.

Bir de bendeniz, bayramların yaza gelmesinden fevkalade rahatsızım sayın okur. İlerigörüşlülüğün gözünü çıkartmak için, Haziran'da ramazan; Ağustos'ta kurban bayramlarının olacağı zamanı düşündüm ve yaz sezonu dışında tatil kalmayacağından; yıllık iznimi kış aylarında güney yarımkürede geçirmeye karar verdim. Gerçi o zamana kadar güney yarımkürenin de ayarları bozulabilir ama yine de bu bünyeye bir şubat tatili verilmiyorsa, hem yaz hem de bayram tatili vermenin manası olmaz. 365 günün 3 ayı yaz rehavetiyle, 2 si bahar depresyonu ve şaşkınlığı ile geçti diyelim; geride kalan zamanda ne yapıcaz, şemsiye koleksiyonu mu?

Gerçi benim iddialı bir şemsiye koleksiyonum var ama hiçbiri gerektiği zaman benimle olmadığı için her ani yağmurda bir başkasını almak zorunda kalıyorum. Bir de plaj şemsiyesinden hallice şemsiyelere sahip olunca hala hafif, küçük ama sağlam bir şemsiyenin de arayışlarındayım.

Yazı bitirmeye hevesim, doğum günümle alakalı sanırım. Yani ben kendi doğum günümü geçirince otomatik olarak Ağustos ayını da sıfırlıyorum. Nihayetinde daha öncede söyledik, doğum günüm olmasa Ağustos ayını da sevecek değilim.

An itibariyle IDO'dan bu satırlarımı yazıyorum ve kafamı havayla bozmamın nedeni, yine bir sefer öncesi kuvvetli Poyraz uyarısını almış olmam. Aslında dünden itibaren bütün küçük denizotobüsü seferleri iptal edildi ama bugün hava da deniz de gayet sakin gözükmekte. Bugünü kurtarırsam, tatil dönüşünde bir düğüne gitmek zorunda kaldığımdan Poyraz'ın aklını başına almasını diyeceğim.

Ayrıca hayatımda hafızamdan başka gurur duyduğum bir diğer özelliğim de, her türlü feribotta yerimi hemen bulmamdır. Sık kullanmakla da gelişen bir özellik olsa da, 5 dakika büyük bir tedirginlikle yerini arayan insanları yerimden izlerken, içimdeki gereksiz; "yardımcı olsam mı acaba " diye sormadan edemiyor.

Yer konusunda bu kadar iyi olsam da, coğrafya konusunda biraz sınıfta kaldım. Sabahın köründe, Kuzey'den Güney'e doğru hareket ederken güneşin doğudan doğduğunu unutup, denizotobüsünün sol tarafında yerimi aldığım için seyahatimi sera etkisi altında geçirmekteyim.

Buharlaşmadan önce de herkese keyifli ve uzunmuş gibi hissedilecek bir tatil diliyorum.

ps. başlık şarkısı Denize Doğru ile Ortaçgil