15 Nisan 2010 Perşembe

"ruhunu bana satanlar, gelip benden alsınlar"


Bu ülkede polisten nefret etmek yerine polise güvenmek için sadece bir sebep arıyorum. Çok değil sadece bir tane. Bulabilenlerin, bu elmas değerindeki gerekçeyi benimle de paylaşmalarını rica ediyorum.

YALVARDIM: Çocuk hiç müdahale etmiyordu. Çocuk yürümek istiyordu, hep önüne geçip müdahale ediyordu. Polis önce çocuğun ayağına ateş etti. Denk gelmedi. Yere ateş ettiğinde ben onun polis olduğunu bilmiyordum. ‘Ağabey, yapma yazık günahtır’ dedim. ‘Elinden kaza çıkacak, gerek yok’ dedim. Biz öyle dedikçe kendini havalara soktu. Bizi hiç dinlemiyordu. Ayaktayken yakasını tutmuştu. Silahın namlusuyla kafasına vurdu. Çocuk sırtüstü yere gitti. Polise çok yalvardık, yapma diye yalvardık. Çocuk zaten çelimsizdi. Bu sefer alnına ateş etti. Ayağa kaldırdı, bu sefer kafasına sıkınca çocuk yere düştü.
VURDU, 155’İ ARAYIN DEDİ: Tüm yaşananlar iki dakika içinde oldu. O çocuk pisi pisine vuruldu. Vurduktan sonra bize ‘155’i arayın gelsin’ dedi. Biz de kızdık. 155’i aradık. İki dakika içinde sivil ve diğer polis ekipleri geldi. Yerde bir bıçak vardı. Ama çocuktan düşüp düşmediğini görmedim. Diğer polisler, çocuğu vuran polisi apar topar ekip arabasına bindirerek götürdü. Çünkü buradaki halk vuran polisin üzerine yürümek istedi.
ps. başlık şarkısı Kurban- İfrit

2 yorum:

kusburnu dedi ki...

son polis maceramızda kurum olarak benden sağlam küfür yediler.. ne güveni yaa ne güveniii..

Adsız dedi ki...

Köyünün mektebini bitirip polis olan çobanlar işte sizleri seviyoruz Türk halki olarak...