14 Ocak 2009 Çarşamba

"simdi bir tek sen kaldin benle.."


Hayat güncem;

İnsan herşeye alışıyor üstadım...

Yollar gözünüzde büyürken; herşeye 1 hafta sonra normalmiş gibi bakıyorsunuz...

Akşam serviste uyumayı öğreniyorsunuz.

Yeni yıl için hediye almamayı öğreniyorsunuz.

Kırk çeşit kart alıyım yazıyım hevesleriniz sonra eriyor, şaşırmıyorsunuz.

Hergün makarna yemeye alışıyorsunuz.

Dırdır ettiğiniz şikayet ettiğiniz işleri başkalarına savunmaya çalışıyor olmaya alışıyorsunuz...

Dünyanın en güzel şarkılarını dinleye dinleye normalleştirmeye alışıyorsunuz...

Saçma sapan işlere ömrünüzü harcamaya alışıyorsunuz.

İnsanlara güven olmayacağına alışmaya çalışıyorsunuz ( ama pek başarılı olamıyorsunuz.)

Süper bir boğazı olan memlekette denizi görmemeye alışıyorsunuz.

Kriz var diye halinize şükretmeye alışıyorsunuz.

Bu gelişme gösteren grafiğe göre;

İnsan brokoli yemek dahil herşeye bile alışır...

Böyle bir mekanizma var içimizde...

Bunun için şükretmemiz lazım sanırım. Ama belki de korkmamız lazım...

Hayatın anormalliklerini normale dönüştürmek bu kadar kolay olmamalıydı.

Su yolunu bulurken, bizde balık olmamalıyız hayatta...

Bazen tavrımızı göstermek, korumak, alışmamak ve direnmek gerekiyor sanırım.

3 yorum:

kusburnu dedi ki...

ben alışmak istemiyorum.. hiçbirşeye.. alışmak = öldürmek bence.. algılarını kapatmak demek.. gerçekten istemeden, sevmeden, bilmeden yaşamak demek..

malumafatrus dedi ki...

bende şuan tamda öyle bir dönemdeyim işte... sevmeden istemeden bilmeden yaşıyorum:(

Fery... dedi ki...

alışmak = öldürmek demek ne kadar güzel bir tabir, ama kaçınılmaz alışmaktan kaçamıyoruz kaçamayacağız da hatta kaçtığımızda özlediğimiz olacak alışkanlıklarımız öyle de oluyor zaten...